บทที่ 122 เปิดเผยตัวตน

สิบกว่านาทีต่อมา พวกเขาก็พบถ้ำแห่งหนึ่งตรงหน้าผาตามที่คาดไว้ แต่ปากถ้ำค่อนข้างเล็ก พอให้คนลอดเข้าไปได้ทีละคนเท่านั้น

"จางอวี่เมิ่ง เธอเข้าไปดูก่อนสิ แล้วก็ดมกลิ่นดูด้วยนะ" หยางเฉียนสั่งการ

"เชอะ ถ้ามีอันตรายจะทำยังไงล่ะ?"

"โธ่เอ๊ย จะมีอันตรายอะไรได้ เสือสองตัวนอนตายอยู่ตรงนี้ สัตว์กินเนื้อขนาดใหญ่คงไม่กล้าเข้ามาป้วนเปี้ยนหรอกน่า ถ้ามีอะไรก็ตะโกนดังๆ เดี๋ยวฉันจะพุ่งเข้าไปช่วยเอง" หยางเฉียนพูดอย่างมั่นใจ

จางอวี่เมิ่งชูหมัดเล็กๆ ขู่ ก่อนจะมุดเข้าไปในถ้ำ หยางเฉียนแบกซากเสือสองตัวรออยู่อย่างกระวนกระวาย ดูท่าทางฝนใกล้จะตกแล้ว