บทที่ 141 หมู่บ้านที่แสนจะวุ่นวาย

เมื่อวัวเริ่มออกเดิน ต้นข้าวที่ถูกคราดเหล็กกวาดผ่านก็ถูกตัดฉับที่โคนต้น ล้มไปกองรวมกันในทิศทางเดียวอย่างเป็นระเบียบ

ทุกคนในที่นั้นเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง แม่เจ้าโว้ย เครื่องมือนี่มันทำงานเร็วกว่าชายฉกรรจ์หลายคนรวมกันเสียอีก

"หยางเฉียน ฉันเริ่มเข้าใจแล้วว่าทำไมนายถึงชอบทำตัวขี้เก๊กนัก พอเห็นหน้าตาตื่นตะลึงของพวกบ้านนอกพวกนี้ ฉันก็รู้สึกภูมิใจชะมัดเลย" จางอวี่เมิ่งกอดอกยิ้มกริ่มอย่างได้ใจ

เรื่องเครื่องจักรพวกนี้ หยางเฉียนแค่เสนอไอเดียคร่าวๆ เพราะเคยเห็นในคลิปวิดีโอจากโลกก่อน แต่เขาสร้างไม่เป็นหรอก ต้องพึ่งพาจางอวี่เมิ่งล้วนๆ

แม้จางอวี่เมิ่งจะเรียนหมอ แต่ด้วยพื้นฐานทางครอบครัว ทำให้เธอคุ้นเคยกับงานช่างและเครื่องจักรมาตั้งแต่เด็ก