บทที่ 147 การต่อสู้อันดุเดือด

ไม่ใช่ว่าเขาไม่อยากเลี้ยงเสือนะ คนอื่นเขาจูงหมาเดินเล่น นี่จูงเสือเดินเล่น เท่จะตายไป แต่มันเลี้ยงไม่ไหวจริงๆ นี่สิ

"คุณชาย ข้าว่าท่านน่าจะลองดูนะ ระดับยอดขุนพลอย่างท่าน เลี้ยงเสือสักสองสามตัวก็สมเหตุสมผลดี" หวังเจี้ยนหันมายิ้ม มือก็ลูบคลำคางลูกเสืออย่างเบามือไม่หยุด

"แม่เจ้าเว้ย~~~!"

หยางเฉียนถึงกับพูดไม่ออก แม่ทัพบ้าอะไรเนี่ย ใจบุญสุนทานเกินไปแล้ว ตาเป็นประกายเชียว ถ้าชอบนักก็เอาไปเลี้ยงเองสิฟะ

แต่คิดไปคิดมาก็สมเหตุสมผลดีนะ สำนวนที่ว่า 'เสือสองตัวอยู่ถ้ำเดียวกันไม่ได้' คราวก่อนที่เจอเสือสองตัวพร้อมกัน หยางเฉียนก็สงสัยมาตลอด ตอนนี้เข้าใจแล้ว เสือสองตัวอยู่ถ้ำเดียวกันไม่ได้... ยกเว้นจะเป็นตัวผู้กับตัวเมีย