บทที่ 159 เจ้าเรียกข้าว่าไอ้บ้าเรอะ?

"กระจกยังเอาไปทำของใช้ได้อีกหลายอย่าง ส่งไปขายต่างเมือง หรือแม้แต่แคว้นอื่น กอบโกยกำไรได้มหาศาลเลยล่ะ"

ความจริงกระจกมีประโยชน์มากมาย แต่ความรู้ของหยางเฉียนมีจำกัด สิ่งที่เขาสนใจหลักๆ ก็คือการเกษตรและการทหารเท่านั้นแหละ

จางอวี่เมิ่งถอนหายใจเบาๆ น่าเสียดายที่เทคโนโลยีตอนนี้ยังไม่พอ ไม่งั้นเธอจะทำกระจกเงาแน่ๆ กระจกเงาสมัยใหม่กับกระจกทองเหลืองโบราณมันเทียบกันไม่ติดเลย แต่ก็ช่างเถอะ ไม่ได้สำคัญอะไรขนาดนั้น

ยังไงซะ ถ้าอยากส่องกระจก ใช้กล้องมือถือก็ชัดแจ๋วแล้วไม่ใช่เหรอ?

บรรยากาศในห้องเงียบกริบ คริสทิน่า เบลิก้า กษัตริย์เซี่ยเหวิน และคนอื่นๆ ทำหน้างงเป็นไก่ตาแตก ไม่เข้าใจเลยสักนิดว่าสองคนนี้พูดเรื่องอะไรกัน