บทที่ 172 หร่านจิ้งกลับบ้าน

แต่ไม่ว่าจะเป็นใครก็ตาม เมื่อก้าวออกจากด่านไป๋อวิ๋นและได้เห็นเจดีย์หัวกะโหลกขนาดมหึมาตั้งตระหง่านอยู่ทั้งสองข้างทาง ก็อดไม่ได้ที่จะตัวสั่นด้วยความกลัว

หลังจากได้เห็นเจดีย์หัวกะโหลกทั้งสองกองนั้นแล้ว ชายวัยกลางคนก็รีบตกลงกับคนในตระกูลทันทีว่า จะต้องทำการค้าขายตามกฎหมายของแคว้นเซี่ยอย่างเคร่งครัด

ไม่มีใครโง่หรอก คนที่ท่านเจ้าเมืองลงโทษไปก็ล้วนแต่เป็นพวกที่ละเมิดกฎหมายแถมยังไร้ผลงาน ประกอบกับตอนนี้ภาษีการค้าก็ต่ำเตี้ยเรี่ยดิน ถ้าไม่พึ่งพาท่านเจ้าเมือง แล้วจะไปพึ่งพวกเศรษฐีหน้าเลือดหรือไง?

ชายวัยกลางคนกล้ารับประกันเลยว่า ใครก็ตามที่กล้าตั้งตัวเป็นศัตรูกับท่านเจ้าเมือง จุดจบต้องไม่สวยแน่ๆ เว่ยหยางจวินก็เป็นตัวอย่างให้เห็นแล้ว

ความจริงก็โทษเขาไม่ได้หรอก แคว้นเซี่ยไม่เคยให้ความสำคัญกับการค้าขายมาแต่ไหนแต่ไร ภาษีก็แพงลิบลิ่ว แถมยังเก็บไม่เป็นระบบ ระเบียบของแต่ละอำเภอก็ยุ่งเหยิงไปหมด