บทที่ 234 ทำไมต้องเผาด้วยล่ะ

หลังจากเร่งเดินทางมาสิบกว่าวัน ในที่สุดก็พอมองเห็นเค้าโครงของเมืองอวิ๋นทงลางๆ ผ่านหน้าต่างรถม้า

หยางเฉียนรู้สึกตื่นเต้นเล็กน้อย นอกจากการกรีธาทัพปราบซงหนูแล้ว ครั้งนี้ถือว่าห่างบ้านนานที่สุด จู่ๆ เขาก็รู้สึกผูกพันและคิดถึงที่นี่ขึ้นมานิดๆ อย่างน้อยในแง่ของความรู้สึก เขาก็เริ่มยอมรับที่นี่แล้ว

ไม่ใช่เพราะทำใจยอมรับสภาพหรอกนะ แต่เป็นเพราะแม่งเอ๊ย กลับไปไม่ได้ต่างหาก ก็เลยต้องจำใจอยู่ที่นี่ต่อไป

ยิ่งเข้าใกล้เมืองอวิ๋นทง ผู้คนบนถนนหลวงก็ยิ่งพลุกพล่าน คึกคักมากขึ้นเรื่อยๆ ถึงขั้นเห็นกองคาราวานพ่อค้าหลายกลุ่มตามหลังมาแต่ไกล

ชาวบ้านริมทางบางคนหาบเร่เร่ขายขนมทำเองหรือผลไม้ พอเห็นกองคาราวานหรือรถม้าผ่านมาก็จะกรูเข้าไปเสนอขายสินค้าทันที