บทที่ 271 ฆ่าหมูก็ถือว่ามีภารกิจรัดตัวด้วยงั้นหรือ

ณ คฤหาสน์นอกเมืองอวิ๋นทง

เหล่าเฉินจูงหมูอ้วนตุ๊ต๊ะตัวหนึ่งเข้ามา พลางหัวเราะร่วน "คุณชาย ปีนี้เราเลี้ยงหมูเยอะไปหน่อย ผลิตอาหารสัตว์แทบไม่ทันแล้วขอรับ"

"โอ้? งั้นเราเอาหมูพวกนี้ไปขายในเมืองดีไหม" หยางเฉียนเสนอ

"เมื่อก่อนจื่อจิ้นก็เคยเอาไปขายอยู่ขอรับ หมูที่เราเลี้ยงตอนนี้ ไม่เพียงแต่พอกินในคฤหาสน์ แต่ยังส่งไปขายในเมืองได้ด้วย แต่ปริมาณมันก็ยังเยอะเกินไปอยู่ดี"

หยางเฉียนพยักหน้าอย่างเห็นด้วย มันยุ่งยากจริงๆ จะเอาไปขายเมืองอื่นก็คงลำบาก แค่คิดเรื่องการขนส่งก็ปวดหัวแล้ว