บทที่ 287 ไท่เว่ยแปรพักตร์ โจมตีอย่างหนัก

กษัตริย์เซี่ยเหวินทรงพระสรวลอย่างเย็นชา "หวังหลิน ดูเหมือนเจ้าเองก็คิดว่าท่านเจ้าเมืองหยางเป็นผู้มีสติปัญญาเฉียบแหลมสินะ"

"ที่ฝ่าบาททรงไว้วางพระทัยท่านเจ้าเมืองหยางมากถึงเพียงนี้ แต่กระหม่อมกลับต้องขอถวายฎีกาฟ้องร้องท่านเจ้าเมืองหยางพ่ะย่ะค่ะ"

"โอ้? ฟ้องร้อง? เขาไปทำอะไรมาอีกล่ะ"

หวังหลินหุบยิ้ม ปรับสีหน้าให้จริงจัง "ท่านเจ้าเมืองหยางสั่งประหารชีวิตผู้คนในเมืองอวิ๋นทงอย่างโหดเหี้ยมรุนแรง เล่นพรรคเล่นพวก กำจัดผู้ที่เห็นต่าง ความทะเยอทะยานอันป่าเถื่อนของเขาปรากฏให้เห็นอย่างชัดเจน แต่คนผู้นี้กลับซ่อนเร้นเอาไว้ ในเมื่อภัยคุกคามจากพวกซงหนูถูกกำจัดไปแล้ว กระหม่อมขอร้องให้ฝ่าบาททรงลดงบประมาณทางการทหารที่ด่านป่ายอวิ๋นลงพ่ะย่ะค่ะ"

ยังไม่ทันที่กษัตริย์เซี่ยเหวินจะได้ตรัสอะไร หวังเจี้ยนก็ก้าวออกมาประสานมือทูล "ทูลฝ่าบาท ถึงแม้เผ่าซงหนูทั้งสามเผ่าจะถูกกำจัดไปแล้ว แต่ชนเผ่าของพวกเขายังคงอยู่พ่ะย่ะค่ะ"