บทที่ 311 ว้าว เจ็ดสิบก้าว แบบนี้มันไม่ไกลไปหน่อยรึ

โอวเยี่ยเซี่ยหยิบธนูคันหนึ่งขึ้นมากะน้ำหนักดู แล้วยื่นให้หยางเฉียน "คุณชาย ท่านมักจะบ่นเสมอว่าธนูในกองทัพไม่มีแรง คราวนี้ข้าเลยตั้งใจตีธนูแข็งคันนี้ให้ท่านโดยเฉพาะเลยขอรับ"

หยางเฉียนรับธนูยาวมากะน้ำหนัก แล้วลองดึงสายธนูดู ดวงตาก็เบิกกว้าง "นี่มันธนูอะไรเนี่ย ทั้งหนักทั้งยาวกว่าธนูทั่วไปซะอีก แต่ว่า......"

"แต่อะไรหรือขอรับ"

หยางเฉียนบ่นอุบ "เจ้าคิดว่าแขนข้าจะง้างธนูคันนี้จนสุดได้รึไง สรุปมันคือธนูอะไรกันแน่"

"คุณชาย ไม่ต้องห่วงขอรับ ท่านยังอยู่ในวัยกำลังโต ธนูคันนี้ต่อง้างแค่ครึ่งเดียวก็มีอานุภาพร้ายแรงแล้วขอรับ"