บทที่ 314 ปล้นฆ่า

เมื่อแสงแรกของรุ่งอรุณสาดส่องลงมา แม่ทัพหลัวก็ยกมือขึ้นปาดเหงื่อบนหน้าผาก นี่เป็นครั้งแรกที่เขาเดินทางโดยไม่ได้หลับไม่ได้นอนมาทั้งคืน

ตอนนี้เขารู้สึกปวดเมื่อยไปทั้งตัว ราวกับกระดูกจะหลุดเป็นชิ้นๆ

หลังจากแสดงป้ายผ่านทางแล้ว เขาก็รีบควบม้าออกจากด่านทันที

น่าเสียดายที่แม่ทัพหลัวไม่ทันสังเกตเห็นสีหน้าแปลกๆ ของทหารยาม ทันทีที่พวกเขาพ้นด่านไป ควันสัญญาณเตือนภัยก็ถูกจุดขึ้นที่ด่านหยางกู่

"ทุกคนเร่งมือหน่อย พยายามกลับให้ถึงแคว้นซางก่อนค่ำวันนี้"