บทที่ 316 เจ้านี่มันโรคจิตชัดๆ

"ก็แค่ฆ่าให้ตายไปเลยไม่ได้เหรอ ทำไมต้องทำให้มันดูโหดร้ายขนาดนั้นด้วย ฟันแขนฟันขาเลยรึไง"

จางอวี่เมิ่งช่วยเขาล้างมือ น้ำในกะละมังก็เปลี่ยนเป็นสีแดงฉานในพริบตา

หยางเฉียนยิ้มกริ่ม "ข้าฟันแขนฟันขามันขาดกระจุยเป็นสิบกว่าท่อน แล้วก็กระทืบหัวมันจนเละ ตอนนี้ข้าอารมณ์ดีสุดๆ เลยล่ะ"

จางอวี่เมิ่งขมวดคิ้ว ทำหน้ารังเกียจ "เจ้า... เจ้านี่มันน่าขยะแขยงจริงๆ โรคจิตหรือเปล่าเนี่ย"

หยางเฉียนจิบชา พูดอย่างใจเย็น "ตั้งแต่ข้ามาอยู่ที่โลกนี้ คนที่คิดจะเล่นงานข้า ถ้าไม่ยศฐาบรรดาศักดิ์สูงส่ง ก็มีอิทธิพลล้นฟ้า หรือไม่ก็อยู่ไกลเกินไป ข้ายังทำอะไรพวกมันไม่ได้ แต่ไอ้สวะนี่ก็ริอ่านมาเล่นงานข้าด้วยรึ ถ้าข้าไม่ได้ระบายความแค้น ข้าคงนอนไม่หลับ"