บทที่ 326 การช่วยคนก็แค่เพื่อตอบสนองความเมตตาในใจตัวเอง

ไป๋ลี่ซวงเกาหัวเกาหูอย่างหงุดหงิด "นายท่าน ข้าอดสงสัยไม่ได้จริงๆ ท่านจะยอมกลืนความแค้นที่โดนลอบสังหารนี่ลงไปง่ายๆ อย่างนี้เลยรึขอรับ"

"เจ้าพูดมากไปแล้วนะ แต่คราวนี้ข้าจะบอกให้ฟัง ส่วนคราวหน้าก็แล้วแต่อารมณ์ข้าก็แล้วกัน"

หยางเฉียนถือธนูแข็งเดินออกไปนอกโรงเตี๊ยม ไป๋ลี่ซวงรีบตามไปติดๆ เขาหยิบลูกธนูรูปร่างแปลกตาดอกหนึ่งออกมายิงขึ้นฟ้า

ทันใดนั้น เสียงหวีดแหลมก็ดังแหวกอากาศไปทั่วบริเวณ

เพียงชั่วจิบชา ชายฉกรรจ์ในชุดรัดกุมก็วิ่งกระหืดกระหอบเข้ามา ประสานมือคารวะหยางเฉียน "ท่านแม่ทัพ"