บทที่ 333 ตกหมอน

เสียงพึมพำงึมงำดังมาจากบนเตียง รวงข้าวถึงกับกุมขมับ ไม่ใช่ว่านางไม่อยากช่วยนะ แต่มันหมดปัญญาจริงๆ

ภาพที่เห็นคือ ขาเรียวยาวทั้งสองข้างของเฉาอู๋ซวงกอดรัดฟัดเหวี่ยงอยู่บนตัวหยางเฉียนชนิดที่ว่าผลักยังไงก็ไม่ยอมปล่อย

ส่วนผู่เยว่หลิงก็กอดแขนหยางเฉียนไว้แน่น เอาหน้าถูไถไปมา พึมพำระบายความในใจ บางประโยคก็ฟังรู้เรื่อง บางประโยคก็ฟังไม่รู้เรื่อง

ในฝันของหยางเฉียน เขาเห็นต้าหู่ เอ้อหู่ สยงต้า สยงเอ้อ (ชื่อเสือและหมีที่เขาเลี้ยงไว้) ที่ปกติก็ว่าน่ารำคาญแล้วนะ แต่ทำไมวันนี้ถึงได้ขี้อ้อนผิดปกติ

แถมยังมากอดแขนกอดขาเขาไม่ยอมปล่อยอีก แต่ก็นะ ไม่ได้ลูบขนพวกมันมาตั้งนาน เห็นแก่ความน่ารักน่าชัง หยางเฉียนเลยขยี้หัวสยงต้าซะเต็มแรง