บทที่ 378 ขี้ม้าสะท้านสมรภูมิ

ตลอดสองชั่วยามเต็ม ทหารนับแสนของทั้งสองฝ่ายต่างสู้รบกันอย่างดุเดือดสูสี แต่มีสิ่งหนึ่งที่หยางเฉียนสังเกตเห็นได้อย่างชัดเจน

การทำศึกกับชนเผ่าเร่ร่อน ส่วนใหญ่จะเป็นการยิงธนูและสู้รบระยะประชิด แต่การรบของแว่นแคว้นในจงหยวน แทบจะไม่มีโอกาสได้ชักดาบสำริดหรือกระบี่สั้นออกมาเลย

ส่วนใหญ่แถวหน้าจะใช้ง้าวหรือหอกยาวแทงกัน ใครเร็วกว่าก็แทงโดนก่อน กว่าจะได้ชักดาบสำริดออกมา ก็หมายความว่าเข้าประชิดตัวกันแล้ว ถึงตอนนั้นกระบวนทัพอะไรก็ไม่มีประโยชน์แล้ว เพราะมันชุลมุนวุ่นวายไปหมด

ทหารนับแสนพอเริ่มชุลมุน ต่างคนก็ต่างหน้ามืดตามัว ฟันะดะทุกอย่างที่ขวางหน้า ไม่สนว่าจะเป็นข้าศึกหรือพวกเดียวกันเอง

"ตึงๆๆๆ~~~~!"