บทที่ 379 อย่าห้าวเกินไป

"ฮ่าๆๆๆ~~~ มีเรื่องอะไรที่ท่านแม่ทัพหยางต้องกลัวด้วยรึ"

"ไม่เป็นไรหรอก ถึงจะเสียทหารไปมากหน่อย แต่การศึกครั้งนี้ก็แค่เพื่อกู้หน้าคืนจากแคว้นเหลียวเท่านั้น คราวที่แล้วตอนที่เราตกลงซื้อขายเสบียงกับพวกมัน พวกมันกลับไร้ยางอายถึงขั้นสังหารทหารแคว้นซางของเรา เรื่องนี้แคว้นซางจะไม่มีวันปล่อยผ่านไปง่ายๆ แน่"

หยางเฉียนกระแอมเบาๆ อย่างกระอักกระอ่วน ก็ใครจะไปรู้ล่ะว่าการซุ่มโจมตีขบวนเสบียงของทั้งสองแคว้นจะทำให้เกิดเรื่องใหญ่โตขนาดนี้ ตอนนั้นเขาแค่ไม่อยากให้สองแคว้นนี้ร่วมมือกัน ไม่งั้นแคว้นเซี่ยแย่แน่

ที่จริงแคว้นซางขาดแคลนเสบียง จะซื้อจากแคว้นเหลียวบ้างก็ไม่ใช่เรื่องแปลก แต่พวกมันซื้อเยอะเกินไป แค่การซื้อขายครั้งเดียวก็พอเลี้ยงทหารนับแสนนายได้เป็นเดือนแล้ว ใครจะรู้ว่าจะมีส่งมาอีกกี่รอบ ถ้าจะให้ปลอดภัยที่สุด ก็ต้องทำให้สองแคว้นนี้ผิดใจกัน นี่แหละคือวิธีที่เหมาะสมที่สุด

ส่วนหลี่ลู่นั้น เขาไม่ใช่คนธรรมดาเลย เขาคือแม่ทัพที่เก่งกาจที่สุดของแคว้นซาง ไม่เพียงแต่เก่งเรื่องรบ แต่ยังฉลาดเรื่องการเมืองในราชสำนักอีกด้วย