บทที่ 391 อาการสาหัส แผลกลายเป็นหนอง

เฉาอู๋ซวงยืนขมวดคิ้วอยู่ที่ประตู "ข้ากำลังอาบน้ำอยู่ มีธุระอะไรหรือ"

เถ้าแก่โรงเตี๊ยมอึกอักอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบ "ข้าน้อยมากับพวกทหารขอรับ พวกเขาบอกว่ามีนักโทษหลบหนี เป็นพวกโจรชั่วที่ก่อเรื่องใหญ่โต พวกเขาขอเข้าไปค้นในห้องท่านขอรับ"

เฉาอู๋ซวงใจหายวาบ นางรีบอุ้มหยางเฉียนขึ้นมา เดินวนไปวนมาในห้องเพื่อหาที่ซ่อน แต่ก็มีแต่ที่ที่หาเจอได้ง่ายๆ ทั้งนั้น จนกระทั่งสายตาไปสะดุดกับฉากกั้น นางก็ตาวาวขึ้นมาทันที

"ถ้าอยากรอด ก็อย่าส่งเสียง"

หยางเฉียนรีบพยักหน้ารัวๆ