บทที่ 390 เผยตัว

หยางเฉียนพุ่งชนประตูตำหนักจนพังกระจุย แล้วกลิ้งตัวเข้าไปข้างใน สิ่งแรกที่เห็นคือ ขันทีชราคนหนึ่งกำลังใช้หินเหล็กไฟจุดตะเกียงน้ำมันอยู่

พอเห็นแบบนี้ หยางเฉียนก็ใจหายวาบ เขาพุ่งเข้าไปคว้าขาขันทีชราด้วยมือเดียวราวกับคว้ากระสอบทราย แล้วเหวี่ยงร่างนั้นไปทางประตูอย่างแรง ทหารยามที่เพิ่งวิ่งมาถึงยังไม่ทันตั้งตัวก็โดนร่างขันทีชรากระแทกจนล้มระเนระนาดไปหลายคน

"จุดเทียนเรอะ จุดตะเกียงเรอะ อยากจุดนักใช่ไหม ข้าจะช่วยสงเคราะห์ให้!"

เทียนน่ะจุดไฟไม่ทันใจหรอก แต่ตะเกียงน้ำมันนี่สิของดี หยางเฉียนปัดตะเกียงน้ำมันล้มระเนระนาด ไฟลุกพรึ่บขึ้นมาทันที ตำหนักทั้งหลังกลายเป็นทะเลเพลิงในพริบตา ส่วนหยางเฉียนก็พังหน้าต่างอีกบานแล้วกระโจนหนีออกไป

พอหันกลับไปมอง ทหารยามที่วิ่งตามมาก็หายไปครึ่งหนึ่ง ส่วนอีกครึ่งกำลังง่วนอยู่กับการดับไฟ