บทที่ 51 ให้ตายเถอะ สปาร์ตัน?

ในบรรดาคนที่อยู่ที่นี่ มีเพียงหยางเฉียนเท่านั้นที่รู้ เขาสงสัยมานานแล้วว่าสองคนนี้ต้องมีอะไรแปลกๆ แน่ วิถีชีวิตและระบอบการปกครองของพวกเธอมันเหมือนกับพวกสปาร์ตันไม่มีผิด ตอนนี้มันก็ชัดเจนแล้วว่าใช่แน่นอน

รากฐานการสร้างชาติของพวกเขาคือกฎหมายการเลี้ยงดูบุตร เด็กผู้ชายอายุ 7 ขวบขึ้นไปต้องส่งมอบให้รัฐเพื่อนำไปเข้าโรงเรียนฝึกฝน

ในแต่ละชั้นเรียน คนที่แข็งแกร่งและกล้าหาญที่สุดจะได้เป็นหัวหน้า เด็กคนอื่นๆ ต้องเชื่อฟังคำสั่งของเขาอย่างเคร่งครัด

ในฐานะหัวหน้า เขามีสิทธิ์ลงโทษเด็กคนไหนก็ได้ ขณะเดียวกัน เด็กๆ ทุกคนก็ต้องพยายามทำตัวให้ยอดเยี่ยมที่สุด

เรียกได้ว่าชนชาตินี้เกิดมาเพื่อทำสงครามโดยแท้ ผู้หญิงของพวกเขาก็เช่นกัน แม้จะไม่ได้เข้าร่วมในกองทัพ แต่รัฐก็จัดหาอาหารให้อย่างอุดมสมบูรณ์เพื่อให้พวกเธอได้รับสารอาหารอย่างเพียงพอ

ถึงจะไม่เข้าร่วมกองทัพ แต่พวกเธอก็ต้องเข้าร่วมการต่อสู้ ฝึกฝนพละกำลังและการแข่งขันกีฬา สิ่งเหล่านี้คือกิจวัตรประจำวันที่ผู้หญิงต้องทำทุกวัน กลับกัน งานบ้านงานเรือนพวกเธอแทบจะไม่แตะเลย เพราะมีทาสคอยทำให้อยู่แล้ว

ในสปาร์ตัน เด็กผู้หญิงยังถูกสั่งสอนให้ละเว้นจากความต้องการทางเพศ พวกเธอต้องเข้าร่วมการแข่งขันวิ่งเหยาะ มวยปล้ำ โยนห่วงเหล็ก และขว้างจักร

พวกเธอต้องเข้าร่วมการเต้นรำเปลือยกายหรือกิจกรรมใหญ่ๆ โดยไม่ต้องหลบเลี่ยงผู้ชาย เพื่อกระตุ้นให้พวกเธอฝึกฝนร่างกายให้ดีขึ้น และขจัดตัณหาราคะออกไปในระหว่างการเต้นรำเปลือยกายและการแข่งขัน

ในสายตาของหยางเฉียน นี่มันคือประเทศที่ปกครองด้วยระบบทหารนิยมควบคู่ไปกับระบบใช้ภรรยาร่วมกัน มีแต่ประเทศ ไม่มีครอบครัว เด็กหลายคนไม่รู้ด้วยซ้ำว่าพ่อของตัวเองเป็นใคร

ระบบชนชั้นนั้นคลุมเครือมากจนแทบไม่มีความขัดแย้งทางชนชั้นเกิดขึ้นเลย แต่คริสทิน่ากับเบลิก้าเป็นชนชั้นสูง พวกเธอจะเปลือยกายเฉพาะตอนที่อยู่กับผู้หญิงด้วยกันเท่านั้น ต่อหน้าผู้ชาย พวกเธอยังคงรักษาเกียรติของชนชั้นสูงไว้

"ในประเทศของพวกเจ้า ผู้หญิงคนเดียวมีสามีได้ถึงสี่ห้าคนจริงๆ หรือ?"

โจวจืออวี้ถามเสียงสั่น เห็นได้ชัดว่าวัฒนธรรมแบบนี้สร้างความตกใจให้กับเธอและทุกคนที่นี่อย่างมาก

พวกเธอรู้สึกรังเกียจโดยสัญชาตญาณ ในดินแดนจงหยวน (ที่ราบภาคกลาง) กฎระเบียบและประเพณีนั้นเฟื่องฟูมาก แม้ว่าตอนนี้ระเบียบประเพณีจะเริ่มเสื่อมทรามลง แต่ทุกคนก็ยังคงรักษาเกียรติและศักดิ์ศรีที่สมกับเป็นขุนนางไว้

"แล้วทำไมเจ้าถึงกล้าแก้ผ้าต่อหน้าหยางเฉียนล่ะ หน้าไม่อายจริงๆ~~~!" ฉินเซียงหรูพองแก้มด้วยความโกรธ รู้สึกเหมือนตัวเองกำลังถูกลดความสำคัญลงเรื่อยๆ

คริสทิน่าอาบน้ำเสร็จก็เช็ดตัว สวมชุดผ้าไหมที่หยางเฉียนเตรียมไว้ให้แล้วยิ้ม "เขาเป็นผู้ชายคนเดียวที่เอาชนะข้าได้ และเป็นคนที่ปราบข้าจนอยู่หมัด ตอนนี้ข้าสวามิภักดิ์ต่อเขาแล้ว ทั้งเกียรติยศและชีวิตของข้ากับเบลิก้าเป็นของเขาหมด เพราะฉะนั้น ข้าจึงไม่ต้องปิดบังอะไรเวลาอยู่ต่อหน้าเขา"

หยางเฉียนหน้าแดงก่ำ นึกว่าการสวามิภักดิ์จะเหมือนกับอัศวินสวามิภักดิ์ต่อเจ้านาย ที่ไหนได้ นี่มันเซ็นสัญญาขายตัวชัดๆ

เขาเองก็ไม่ค่อยมีความรู้เรื่องประวัติศาสตร์ยุโรปโบราณสักเท่าไหร่ ส่วนใหญ่ก็รู้เรื่องแค่ความแข็งแกร่งของอาวุธโบราณ ส่วนพวกกฎระเบียบ กฎหมาย หรือระบบการเมืองนั้นเขาแทบไม่รู้เลย

"ข้ายอมรับการสวามิภักดิ์ของพวกเจ้าแล้ว ข้าจะปกป้องพวกเจ้าให้ปลอดภัยเอง"

"แต่ท่านต้องการเกียรติยศ เกียรติยศของท่านก็คือเกียรติยศของเรา และสงครามเท่านั้นคือสถานที่ที่ดีที่สุดในการไขว่คว้าเกียรติยศ" ในสปาร์ตัน แม้ผู้หญิงจะไม่ได้ร่วมรบในกองทัพ แต่ก็ไม่ได้แปลว่าพวกเธอสู้รบไม่เป็น ผู้หญิงที่แข็งแกร่งออกรบฆ่าข้าศึกก็มีให้เห็นอยู่บ่อยๆ

"คริสทิน่า เจ้าไม่รู้หรือว่าสงครามมันทำให้คนตายได้นะ?" โจวจืออวี้แย้ง เธอเป็นลูกสาวขุนนาง จึงคุ้นเคยกับเรื่องสงครามดี

แถมเธอยังเคยผ่านประสบการณ์เฉียดตายมาด้วยตัวเอง ความโหดร้ายของมันยังคงฝังใจเธอจนถึงตอนนี้ ถ้าตอนนั้นพวกหยางเฉียนมาช้าไปแค่นิดเดียว

ความบริสุทธิ์ของเธอกับสาวใช้คงไม่เหลือแน่ ผู้หญิงที่เสียความบริสุทธิ์ไป ถ้าไม่หน้าหนากลับไป ก็คงต้องหาดาบมาปาดคอตัวเองตาย

คริสทิน่าตอบอย่างไม่ยี่หระ "ข้าจะปกป้องหยางเฉียน ถ้าเขาตาย ข้าก็จะตายตามเขาไป ถ้าเขาได้รับเกียรติยศ ข้าก็จะได้รับเกียรติยศในส่วนของข้าเช่นกัน"

หยางเฉียนกุมขมับ นี่มันเรื่องบ้าอะไรเนี่ย เขายังอยากอยู่เป็นร้อยปีนะ "คริสทิน่า วางใจเถอะ ข้ามีวิธีพาเจ้าไปออกรบแน่ แล้ววิธีฝึกทหารกับค่ายกลของประเทศเจ้า เมื่อไหร่จะเอามาให้ข้าดูล่ะ?"

อุตส่าห์อดทนมาตั้งนาน ในที่สุดหยางเฉียนก็เผยหางจิ้งจอกออกมา แคว้นต่างๆ ในจงหยวนทำสงครามกันมาตลอด ทำให้วิธีฝึกทหารก้าวหน้าไปจนถึงขีดสุดของยุคนี้แล้ว

แต่สุภาษิตว่าไว้ 'เอาข้อดีของคนอื่นมาอุดข้อด้อยของตัวเอง' การจะสร้างประเทศที่แข็งแกร่งได้ ต้องมีวิธีฝึกทหารที่เหนือชั้น

ระบอบการปกครองประเทศของคริสทิน่านั้นแย่มาก ไม่เหมาะกับที่นี่เลย และที่สำคัญที่สุดคือ พวกเขาละเลยวัฒนธรรมแต่ให้ความสำคัญกับการทหาร จึงไม่มีอะไรให้เรียนรู้ในด้านวัฒนธรรมเลย

คริสทิน่าไม่ใช่คนโง่ เธอรู้ทันแผนการเล็กๆ ของหยางเฉียนทันที ในประเทศของเธอ

ถึงจะไม่ค่อยให้ความสำคัญกับการศึกษา แต่ก็เป็นเฉพาะกับผู้ชายเท่านั้น ผู้หญิงส่วนใหญ่มีการศึกษาสูงกว่าผู้ชายมาก ถ้ามีการศึกษา ระดับสติปัญญาก็ย่อมไม่ต่ำแน่นอน

คริสทิน่าไม่ได้ลังเลอะไร ทั้งสามคนเข้าไปในห้องแล้วเริ่มปรึกษากัน หยางเฉียนไม่รู้สึกเสียดายเลย หยิบกระดาษขาวปึกใหญ่ออกมา

ของพวกนี้ราคาแพงมาก ชาวบ้านธรรมดาแทบจะไม่ได้เห็น หลายที่ยังใช้ม้วนไม้ไผ่กันอยู่เลย มีแต่ตระกูลร่ำรวยเท่านั้นที่ซื้อหามาใช้ได้

หญิงสาวทั้งสองคุยกันเป็นภาษาแม่บ้างในบางครั้ง แล้วจึงค่อยหันมาคุยกับหยางเฉียน

หยางเฉียนรู้สึกงงนิดหน่อย "พวกเจ้ารู้ไม่เหมือนกันหรือ?"

คริสทิน่าเสยผมปอยผมที่ตกลงมา ผมสีแดงอมม่วงยาวสลวยราวกับน้ำตก หูใบใหญ่ไม่ได้ทำให้เธอดูหยาบกระด้าง แต่กลับดูมีเสน่ห์แบบชายชาตรี "ข้าถนัดเรื่องค่ายกลและการใช้โล่มากที่สุด ส่วนเบลิก้าเก่งเรื่องการฝึกทหารและระเบียบวินัย"

หยางเฉียนตาเป็นประกาย ที่แท้ทั้งสองคนก็มาเติมเต็มส่วนที่ขาดหายให้กันและกันนี่เอง ส่วนเรื่องสำคัญคงต้องค่อยๆ เรียนรู้ไป

แต่จากวิธีที่ทั้งสองคนเล่ามา เขาคิดว่าวิธีฝึกทหารแบบนี้มันต่างจากวิธีของจงหยวน แถมยังใช้ด้วยกันไม่ได้ด้วย

ตำราพิชัยสงครามของจงหยวนเน้นเรื่องกลยุทธ์ ขอแค่ชนะได้ ไม่ว่าจะใช้วิธีไหนก็ยอม ยุคนี้มีแม่ทัพและกุนซือชื่อดังมากมายที่มีความสามารถในการวางแผนการรบจากระยะไกล

แต่สปาร์ตันนั้นต่างออกไป พวกเขาเน้นการปะทะกันซึ่งๆ หน้าด้วยค่ายกล ต่อให้มีแผนการ อย่างมากก็แค่การปะทะกันตรงๆ หรือโจมตีโอบจากด้านข้าง กลยุทธ์เด็กเล่นแบบนี้ พูดตามตรงนะ แค่เลือกแม่ทัพในราชสำนักมาสักคนก็จัดการพวกเขาได้สบายๆ

แต่ระเบียบวินัยและวิธีฝึกทหารของพวกเขา ทำให้หยางเฉียนนึกถึงเรื่องหนึ่ง นั่นก็คือวิธีฝึกหน่วยรบพิเศษ พวกเขาชอบใช้ค่ายกลควบคู่ไปกับการบูชาฮีโร่ ซึ่งเหมาะมากกับการฝึกหน่วยรบพิเศษ

หยางเฉียนปิ๊งไอเดียขึ้นมาทันที จ้องมองคริสทิน่าอย่างจริงจัง "เจ้าว่าถ้าข้าใช้ยาลูกกลอนฝึกทหารชั้นยอดขึ้นมาสักกลุ่ม มันจะเป็นไปได้ไหม?"

คริสทิน่าขมวดคิ้ว ครุ่นคิดอยู่พักหนึ่ง "ไม่ได้หรอก ความจงรักภักดีไม่พอ ถ้าจะให้จงรักภักดีพอ ก็ต้องเป็นคนที่ร่างกายแข็งแกร่งมาตั้งแต่เกิด คนแบบนี้หาได้ยากมาก ในประเทศของข้า คนที่แข็งแกร่งแต่กำเนิดก็มีแค่ไม่กี่คน เลือกยากมาก"

หยางเฉียนถอนหายใจ ทำได้ยากแฮะ คนที่แข็งแรงมาตั้งแต่เกิดแบบเขาหาตัวจับยากจริงๆ คงต้องเอาไว้คุยกันทีหลัง ไม่รู้เหมือนกันว่าใครเป็นคนคิดค้นยาลูกกลอนขึ้นมา ทำไมถึงบันทึกด้วยภาษาถึงสองภาษาแบบนี้นะ

ขณะที่ทั้งสามคนกำลังคุยกันอย่างออกรส ชายร่างใหญ่คนหนึ่งก็วิ่งกระหืดกระหอบเข้ามา "หยางเฉียน เจ้าตกลงกับข้าไว้ยังไง อ้า! บอกว่าสิบวันจะกลับมา แล้วนี่ตัวเจ้าหายไปไหน?"

ชายร่างใหญ่พุ่งเข้ามาก็โวยวายทันที บ่นไม่หยุด

หยางเฉียนสะดุ้งโหยง ถามอย่างงุนงง "เหล่าเถียน ท่านมาทำไมเนี่ย ครบสิบวันแล้วเหรอ?"

"ครบแล้วเหรอ? ไม่ต้องมีคำว่าเหรอหรอก พ่อคุณเอ๊ย บอกแล้วไงว่ามีแขกคนสำคัญมาหา จะแนะนำให้รู้จัก จะได้เป็นประโยชน์ต่อเจ้าในอนาคตไง"

หยางเฉียนยิ้มเจื่อน ขอโทษขอโพย "อ่า เหล่าเถียน ครั้งนี้ข้าผิดเองจริงๆ ข้าขอโทษด้วย ข้ายุ่งจนลืมวันลืมคืนไปเลย ข้านึกว่าพรุ่งนี้ถึงจะครบสิบวันซะอีก"

"ไม่รู้จะพูดกับเจ้ายังไงดีจริงๆ"

หยางเฉียนคิดว่าครั้งนี้คงไม่ใช่แขกคนสำคัญอะไรหรอก จะมีใครสำคัญไปกว่าเขาได้อีกล่ะ? ดีไม่ดีเหล่าเถียนอาจจะไปโม้ไว้ข้างนอกแล้วก็เลยพาเพื่อนมาดูหน้าเขาเฉยๆ

เขาไม่ใช่ลิงให้ใครมาดูนะ แต่ก็ช่วยไม่ได้ เหล่าเถียนเคยช่วยเขาไว้เยอะ ก็ต้องไว้หน้ากันหน่อย

"เฮ้อ~~~ ข้ายุ่งจริงๆ นะ นั่งก่อนสิ" หยางเฉียนหยิบกระดาษที่จดไว้ พาหญิงสาวทั้งสองคน และจูงมือเถียนจงออกมาที่ห้องโถงใหญ่

ชายแปลกหน้าสามคนยืนอยู่ในห้องโถงใหญ่ มองดูการตกแต่งภายในด้วยสายตาที่เหยียดหยามสุดๆ

"ลูกชายข้ากลับต้องมาอยู่ในบ้านโกโรโกโสแบบนี้"

"ฝ่าบาทโปรดระงับโทสะ องค์ชายถูกเนรเทศมาอยู่ที่นี่ การได้อยู่ในสภาพแวดล้อมแบบนี้ก็ถือว่าดีมากแล้วพ่ะย่ะค่ะ"

ชายวัยกลางคนผมขาวตวัดสายตาดุดัน "หึ แล้วทำไมไม่ลองให้ลูกชายเจ้ามาอยู่ดูล่ะ"

ชายวัยกลางคนอีกคนรีบก้มหน้าก้มตารับผิดอย่างลนลาน "ฝ่าบาท กระหม่อมผิดไปแล้วพ่ะย่ะค่ะ"

"หึ~~~! เดี๋ยวอย่าเผลอหลุดปากเชียวนะ"

"พ่ะย่ะค่ะ!"

"พ่ะย่ะค่ะ!"

หยางเฉียนดึงแขนเถียนจงเข้ามาในห้องโถงใหญ่ พอเห็นชายวัยกลางคนทั้งสามคนก็ขมวดคิ้ว "เสี่ยวหยาโถว เสี่ยวเหมียนเอ่า หายหัวไปไหนกันหมด ไม่เห็นหรือไงว่ามีแขกคนสำคัญมาเยือน?"

เด็กสาวสองคนยกของว่างวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามา ทันใดนั้น เสี่ยวเหมียนเอ่าก็ร้อง "ว้าย" แล้วล้มลงไปกองกับพื้น ตาแดงก่ำ น้ำตาเตรียมจะไหลริน

หยางเฉียนรีบเข้าไปประคองเธอขึ้นมา ถลกขากางเกงขึ้นบีบดูเบาๆ ถามด้วยความเป็นห่วง "ไม่เป็นไรใช่ไหม?"

"น... นายท่าน? ฮือๆๆ ไม่เป็นไรเจ้าค่ะ" เสี่ยวเหมียนเอ่าคิดว่าตัวเองทำของหกหล่น เลยตกใจจนร้องไห้ออกมา

หยางเฉียนส่ายหน้าอย่างอ่อนใจ เด็กสาวสองคนนี้ในยุคนี้ถือว่าเป็นผู้ใหญ่แล้ว แต่อายุจริงเพิ่งจะสิบสามสิบสี่เท่านั้นเอง

"ไม่เป็นไรหรอก ไปเก็บกวาดของว่างที่หก แล้วก็เตรียมมาใหม่สักจานนะ"

"อื้อๆ~~!" เสี่ยวเหมียนเอ่าปาดน้ำตา แล้วเดินออกไป โชคดีที่ไม่ได้บาดเจ็บอะไร

เถียนจงรู้ดีว่าหยางเฉียนเป็นคนยังไง แต่ชายทั้งสามคนกลับเบิกตากว้าง ไม่อยากจะเชื่อเลยว่า องค์ชายเจี่ยวที่เมื่อก่อนเอาแต่ใจและหยิ่งยโส จะมีมุมแบบนี้ด้วย

หยางเฉียนหัวเราะ "ให้ทุกท่านเห็นเรื่องน่าขบขันเสียแล้ว เชิญนั่งเถอะ"

ทั้งสามคนสบตากัน ก่อนจะนั่งลงอย่างช้าๆ ชายวัยกลางคนผมขาวจ้องมองหยางเฉียนอย่างละเอียด หยางเฉียนสังเกตเห็นสายตาที่จับจ้องมา จึงยิ้มแล้วถาม "แขกท่านนี้ ท่านแซ่อะไรหรือ เราเคยรู้จักกันมาก่อนหรือเปล่า?"

ชายวัยกลางคนผมขาวก้มหน้ายิ้ม ลูบเคราตัวเองด้วยความพอใจ "เรารู้จักกันสิ ที่เมืองหลวงเฉาเสียน ได้ยินเถียนจงบอกว่าเจ้าความจำเสื่อมเหรอ?"

หยางเฉียนใจหล่นวูบ 'บ้าเอ๊ย คนคุ้นเคยนี่นา'

เขารีบอธิบาย "เรื่องมันยาวน่ะ ตอนนั้นข้ายังเป็นวัยรุ่นเลือดร้อน โดนคนอื่นยั่วยุ ก็เลยไปรับศึกพวกซ่งหนูที่แนวหน้า นึกไม่ถึงว่าฝีมือยังไม่ถึงขั้น เลยโดนรุมตีจนหัวแตก เรื่องราวเมื่อก่อนข้าก็เลยจำไม่ได้เลย"

ไม่ว่าใครจะถามอะไร ก็ตอบไปว่าความจำเสื่อมไว้ก่อน หยางเฉียนตั้งใจไว้แล้วว่า ไม่ว่าจะเป็นใครที่คุ้นเคย ต่อให้เป็นพ่อแท้ๆ เขาก็จะแกล้งทำเป็นจำไม่ได้เด็ดขาด