บทที่ 52 หวัดดี เหล่าเซี่ย

ทุกคนที่อยู่รอบๆ ถึงกับมุมปากกระตุก รู้สึกถึงความไร้สาระขั้นสุด

"บ้าไปแล้ว หมอนี่กล้าหน้าด้านบอกว่าตัวเองยังเด็ก ไม่รู้ประสีประสา"

"จุ๊ๆๆ สมกับเป็นองค์ชายเจี่ยวจริงๆ ถึงจะยังเด็ก แต่ก็กล้าพูดหน้าไม่อายขนาดนี้ สมกับเป็นสายเลือดกษัตริย์จริงๆ"

"ตอนนี้เจ้าสบายดีขึ้นหรือยัง" ชายวัยกลางคนในชุดหรูหราถามด้วยสีหน้าเรียบเฉย มีเพียงคนสนิทเท่านั้นที่สังเกตเห็นว่า ตอนนี้เขากำมือแน่นจนเส้นเลือดปูด

"แหม ไม่เป็นไรหรอก คนหนุ่มร่างกายฟื้นตัวเร็ว แค่พวกซ่งหนูจิ๊บจ๊อย สักวันข้าจะกวาดล้างไอ้พวกสุนัขป่าเถื่อนพวกนี้ให้สิ้นซากเลยคอยดู"

หยางเฉียนแกล้งทำเป็นเคียดแค้นฝังลึก อ้างเรื่องความจำเสื่อมเป็นข้ออ้าง ยังไงซะเขาก็จะยืนกรานว่าจำเรื่องราวในอดีตไม่ได้เด็ดขาด

"ข้าชื่อหยางเฉียน พวกท่านแนะนำตัวกันหน่อยสิ จะได้เรียกกันถูก" หยางเฉียนพูด เขาเป็นคนหนุ่ม จะให้มานั่งคุยกับตาลุงสามคนนี้มันก็กระไรอยู่

"ฮ่าๆๆ ข้าแซ่เซี่ย" ชายวัยกลางคนผมขาวหัวเราะ

"ข้าแซ่เซวีย" คนที่พูดคือชายวัยกลางคนที่มีรูปร่างหน้าตาคล้ายเตียวหุย ตากลมโต หนวดเคราเฟิ้ม หยางเฉียนมองแล้วรู้สึกว่าหน้าตาแกดูน่ากลัวไปหน่อย

"ข้าแซ่ชวี" คนนี้หน้าตาธรรมดาๆ ถ้าไม่ได้ใส่ชุดหรูหรา หยางเฉียนคงคิดว่าเป็นชาวนาเช่าไปแล้ว

ทั้งสองคนแอบคิดในใจว่า องค์ชายเจี่ยวคนนี้มันยังไงกันแน่ หรือว่าจะมีคนความจำเสื่อมลืมอดีตไปจริงๆ เรื่องแบบนี้พวกเขาเคยแต่ได้ยิน ไม่เคยเจอตัวจริงมาก่อน

"ท่านอาเซี่ย ท่านอาเซวีย ท่านอาชวี วันนี้มาหาข้ามีธุระอะไรสำคัญหรือเปล่า?" หยางเฉียนเป็นคนไม่ชอบอ้อมค้อม และไม่ชอบความวุ่นวาย

เขาชอบนั่งดูเรื่องสนุกเงียบๆ มากกว่า ถ้าอยากสนุกก็สนุก ไม่อยากสนุกก็ปลีกตัวออกห่าง แถมคนพวกนี้เขาก็ไม่รู้จักด้วย คุยธุระให้จบๆ ไปดีกว่า

ทั้งสองคนมองท่านผู้เฒ่าเซี่ยด้วยความไม่สบายใจ นี่มันองค์ชายเชียวนะ มาเรียกพวกเขาสองคนว่า 'ท่านอา' อายุสั้นกันพอดี

แต่ไม่รู้ทำไม วันนี้ท่านผู้เฒ่าเซี่ยถึงอารมณ์ดีเป็นพิเศษ ถึงเขาจะเป็นคนเก็บความรู้สึกเก่ง แต่วันนี้กลับยิ้มแย้มตลอดเวลา พยักหน้าให้ทั้งสองคนเบาๆ

"พวกข้ามาจากเมืองหลวงเฉาเสียน ทำธุรกิจค้าขายทองแดงกับเหล็ก ได้ยินมาว่าท่านแม่ทัพเถียนสนใจจะดัดแปลงรถม้าศึก ข้าน้อยเลยสงสัยว่า ทำไมการดัดแปลงรถม้าศึกถึงต้องใช้ทองแดงกับเหล็กมากมายขนาดนั้น เลยชวนเพื่อนๆ มาดูให้เห็นกับตาน่ะขอรับ"

หยางเฉียนถึงบางอ้อ หันไปมองเถียนจง ก็เห็นตาแก่นี่ก้มหน้างุดเป็นนกกระทาเลย สงสัยจะเป็นพ่อค้าที่มีเส้นสาย กะจะมากินหัวคิวล่ะสิ ดูไม่ออกเลยนะเนี่ยว่าตาแก่นี่หัวหมอใช่ย่อย

"อ๋อ เข้าใจแล้ว จริงๆ แล้วรถม้าศึกที่ว่านี่ ส่วนที่ต้องดัดแปลงก็คือ ใบมีดเกลียวสำริดที่อยู่ด้านหน้า แล้วก็ใบมีดที่ติดอยู่กับล้อ ใบมีดพวกนี้ใช้เหล็กทำจะดีที่สุด เพราะทนแรงกระแทกได้ดีกว่า ถ้าใช้สำริดอาจจะเปลืองวัสดุไปหน่อย"

หยางเฉียนคิดว่าควรจะอธิบายให้ชัดเจนดีกว่า เผื่อวันหลังเถียนจงไปก่อเรื่อง เขาจะได้ไม่ต้องมานั่งรับกรรมแทน

"เหล่าเถียน รถม้าศึกเสร็จหรือยัง"

"ยังเลยขอรับ ปัญหาอยู่ที่การลับใบมีดเกลียวนี่แหละ กินเวลามาก"

หยางเฉียนก็เข้าใจจุดนี้ดี ด้วยเทคโนโลยีในยุคนี้ การใช้แรงงานคนทำก็เป็นเรื่องที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ โชคดีที่ใช้สำริด ถ้าใช้เหล็กล่ะก็ เลิกคิดไปได้เลย โรงหล่อเหล็กยังไม่มีด้วยซ้ำ

"สหายหยางเฉียน สำริดมันเปราะกว่าเหล็กนะ ตามแบบของเจ้า ใบมีดเกลียวที่ทำออกมา มันจะไม่หักกลางคันเอาหรือ"

หยางเฉียนหัวเราะ "เรื่องนั้นไม่ต้องห่วงเลย แค่เพิ่มความหนาของสันใบมีดก็พอ ถึงจะไม่คมมาก แต่ด้วยความเร็วในการหมุน ต่อให้ไม่คม มันก็ปั่นคนให้เละเป็นโจ๊กได้สบายๆ"

ทั้งสามคนก็แค่เคยได้ยิน ไม่เคยเห็นของจริง เลยได้แต่ยิ้มรับ เถียนจงก็เคยอธิบายให้ฟังแล้ว แต่พวกเขาก็ไม่ได้ใส่ใจอะไรมากนัก

ตั้งแต่โบราณกาลมา รูปแบบของรถม้าศึกก็แทบจะคงที่ ไม่มีทางดัดแปลงอะไรได้มากหรอก คงเป็นแค่อารมณ์ชั่ววูบของจีเจี่ยวเท่านั้นแหละ

แต่ก็ช่างเถอะ ใครใช้ให้เขาเป็นองค์ชายแห่งแคว้นเซี่ยล่ะ แคว้นเซี่ยมีรถม้าศึกตั้งเป็นพันๆ คัน จะพังไปสักสองสามคันก็ไม่เป็นไรหรอก

"สหายหยางเฉียน โกลนกับเกือกม้าที่เจ้าประดิษฐ์ขึ้นมาคราวก่อนน่ะ ถือว่าเป็นของวิเศษเลยนะ ข้าได้ยินมาว่าราชสำนักเตรียมจะผลิตออกมาเยอะๆ เพื่อแจกจ่ายให้ทหารม้า พลังรบของกองทัพต้องเพิ่มขึ้นมากแน่ๆ ดูท่าเราคงต้องเตรียมรับมือกับแคว้นซางแล้วล่ะ" ท่านอาเซวียลูบหนวดเคราที่แข็งเหมือนเข็ม พลางพูดด้วยรอยยิ้ม

"ใช่แล้ว ของพวกนี้มันของวิเศษชัดๆ ข้าเองก็ลองเอาไปใส่ให้ม้าดูแล้ว มันต่างจากตอนที่ไม่มีโกลนจริงๆ ด้วย"

พอพูดถึงโกลนกับเกือกม้า ทั้งสามคนก็ทำหน้าเหมือนเจอของล้ำค่า

หยางเฉียนขมวดคิ้วมองทั้งสามคน แล้วหัวเราะเยาะ "ของพวกนั้นมันก็แค่ของเล่น"

"คุณชายเฉียน พูดแบบนั้นไม่ได้นะ เจ้ารู้ไหมว่าแค่มีโกลนนี่ ก็ทำให้พลังของทหารม้าเพิ่มขึ้นอย่างน้อยหนึ่งเท่าตัวเลยนะ" ท่านอาเซวียเริ่มตื่นเต้น ถึงเขาจะไม่ได้ดูแลเรื่องนี้โดยตรง แต่ก็รู้สึกยินดีไปกับประเทศชาติด้วย

ท่านอาชวีลูบเครา ยิ้มหน้าบานเป็นดอกเบญจมาศบาน "ใช่แล้ว ถ้ากองทัพของเรามีโกลนกับเกือกม้าใช้ครบทุกคนล่ะก็ เราก็สามารถต่อกรกับแคว้นซางได้สบายๆ"

พอได้ยินแบบนี้ หยางเฉียนก็รีบขัดจังหวะทันที "ท่านอาชวี พูดแบบนั้นไม่ถูกนะ"

"อ้าว คุณชาย ข้าน้อยพูดอะไรผิดไปหรือขอรับ?" ท่านอาชวีตกใจ นึกว่าตัวเองพูดอะไรผิดไป

หยางเฉียนส่ายหน้า นี่มันคนละเรื่องกับที่เขาคิดไว้เลย ขืนเป็นแบบนี้มีหวังเกิดเรื่องใหญ่แน่ "ศัตรูของเราไม่ใช่แคว้นซาง เราต้องกำจัดพวกซ่งหนูก่อน"

ทั้งสองคนถึงกับอึ้ง หันไปมองท่านอาเซี่ยพร้อมกัน นี่มันนโยบายระดับชาติที่ผ่านการพิจารณาในราชสำนักมาแล้วนะ ถ้าไม่มีอะไรผิดพลาด ไม่มีทางเปลี่ยนแผนเด็ดขาด

ท่านผู้เฒ่าเซี่ยจิบน้ำชา ตาเป็นประกาย "ชานี่... ไม่เคยดื่มมาก่อนเลย"

"นี่เป็นชาที่ข้าคั่วเองในไร่ รสชาติดีกว่าชาทั่วไปเยอะ แถมกินแล้วไม่เลี่ยนด้วย"

ท่านผู้เฒ่าเซี่ยถือถ้วยชา เคาะโต๊ะเป็นจังหวะเบาๆ ผ่านไปพักใหญ่ก็ถามขึ้น "สหายตัวน้อย ลองบอกเหตุผลมาสิ ว่าทำไมถึงต้องกำจัดพวกซ่งหนูก่อน"

พอพูดถึงซ่งหนู หยางเฉียนก็ตาสว่างทันที นี่คือศัตรูตัวฉกาจกลุ่มแรกของเขาตั้งแต่มาอยู่โลกนี้ เกือบจะเอาชีวิตไปทิ้งที่นั่นซะแล้ว เขาเห็นภาพอันโหดร้ายมากมายจนเก็บเอาไปฝันร้าย

"ข้อแรก พวกซ่งหนูยึดครองดินแดนทางเหนือของเรา ปล้นสะดม ฆ่าฟันประชาชน จับตัวชาวบ้านไปเป็นทาส แค้นนี้ต้องชำระ"

"ข้อสอง ถ้าเรากำจัดซ่งหนู ยึดครองดินแดนทางเหนือได้ แคว้นเซี่ยก็จะหมดเสี้ยนหนาม แถมยังได้ทุ่งหญ้าอันกว้างใหญ่ไพศาล อุดมสมบูรณ์ยิ่งกว่าดินแดนแคว้นเซี่ยเสียอีก"

"เราสามารถเพาะพันธุ์ม้าศึก วัว แกะ ได้ นี่ไม่ใช่แค่การขยายอาณาเขตธรรมดานะ แต่จะทำให้ทั้งการทหารและการเกษตรของแคว้นเซี่ยพัฒนาแบบก้าวกระโดดเลยทีเดียว"

"ข้อสาม เราจะได้ไม่ต้องพะวงหน้าพะวงหลัง ถึงตอนนั้นถ้าแคว้นเซี่ยอยากจะตีแคว้นไหน ก็ง่ายเหมือนบีบลูกไก่ในกำมือ"

"ข้อสี่ ตอนนี้ราษฎรแคว้นเซี่ยต้องแบกรับภาระภาษีแรงงานที่หนักหน่วง จนเริ่มเกิดความไม่พอใจ ถ้าเราจับพวกซ่งหนูมาเป็นทาส ไม่ต้องฆ่าทิ้ง ก็จะได้แรงงานมาช่วยพัฒนาแคว้นเซี่ยอีกมหาศาล"

หยางเฉียนอธิบายความคิดของตัวเองออกมาจนหมด ในเมื่อเถียนจงกล้าพาสามคนนี้มาที่จวน แสดงว่าต้องเป็นคนที่ไว้ใจได้ การเปิดเผยข้อมูลบ้างก็คงไม่เสียหายอะไร

ทุกคนต่างอึ้งไปตามๆ กันเมื่อได้ฟังความคิดของหยางเฉียน

"คุณชายนี่ช่างมีความทะเยอทะยานและวิสัยทัศน์ที่กว้างไกลจริงๆ"

"กษัตริย์แคว้นเซี่ยหลายพระองค์ยังไม่เคยคิดจะกำจัดพวกซ่งหนูเลย"

ต่อให้เถียนจงจะรู้จุดประสงค์ของหยางเฉียนอยู่แล้ว แต่นี่ก็เป็นครั้งแรกที่เขาได้ยินจากปากหยางเฉียนตรงๆ กษัตริย์เซี่ยเหวินจ้องมองหยางเฉียนเขม็ง แทบไม่อยากเชื่อเลยว่านี่คือลูกชายของตัวเอง

จีเจี่ยวคนก่อน วันๆ เอาแต่ออกไปหาเรื่องนอกวัง สร้างความวุ่นวายจนวังหลวงแทบแตก ก็ช่วยไม่ได้นี่นา ใครใช้ให้ลูกชายของเขามีพรสวรรค์ล้ำเลิศ เป็นเด็กแปดขวบแต่ตัวใหญ่เท่าวัยรุ่นล่ะ

เขาวางถ้วยชาลงอย่างช้าๆ แล้วยิ้ม "ถ้ามีคนแบบเจ้าได้เป็นกษัตริย์ ประเทศชาติต้องเจริญรุ่งเรืองกว่านี้แน่นอน"

เซวียคังอันและชวีซิวเหวินสบตากัน แล้วรีบก้มหน้า ไม่กล้าปริปากพูดอะไร ฝ่าบาทถามแบบนี้ องค์ชายจะตอบยังไงล่ะเนี่ย หรือว่าทรงคิดจะแต่งตั้งองค์ชายรัชทายาทคนใหม่?

หัวใจของทั้งสองคนเต้นแรงแทบหลุดออกจากขั้ว ความสัมพันธ์ในราชสำนักนั้นซับซ้อนซ่อนเงื่อน ถ้าข่าวใหญ่นี้หลุดออกไปล่ะก็ รับรองว่าราชสำนักต้องสั่นสะเทือนแน่ๆ

แต่หยางเฉียนกลับไม่รู้สึกรู้สาอะไร ในชาติก่อน การตั้งวงกินเหล้า คุยโม้โอ้อวด วิจารณ์นโยบายรัฐบาลกับเพื่อนๆ เป็นเรื่องปกติมาก เขาเลยตอบกลับไปแบบชิลๆ

"เป็นกษัตริย์เหรอ? ตำแหน่งนั้นมันมีอะไรดีล่ะ ในความเห็นข้านะ แคว้นเซี่ยมีปัญหาหมักหมมเยอะแยะ ถ้าไม่ปฏิรูป อีกไม่กี่ปีก็คงไปไม่รอด แต่ถ้าปฏิรูปล่ะก็ ต้องมีคนตายเป็นเบือแน่ นั่งตำแหน่งนั้นมันเหมือนนั่งบนหนาม ไม่เจ็บก้นก็ให้มันรู้ไป"

"ฟืด ฟาด~~!" กษัตริย์เซี่ยเหวินหอบหายใจแรง ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความโกรธจัด เขาเป็นทั้งพ่อของจีเจี่ยว และเป็นกษัตริย์แห่งแคว้นเซี่ย

การที่ลูกชายบังเกิดเกล้ามาพูดจาดูหมิ่นประเทศชาติแบบนี้ ต่อให้เป็นองค์ชายก็ยกโทษให้ไม่ได้ แต่เมื่อใกล้จะระเบิดอารมณ์ออกมา เขาก็พยายามข่มใจไว้

หยางเฉียนมองเขา คิดว่าเขาคงรักชาติมาก เลยพูดชื่นชม "ท่านผู้เฒ่าเซี่ย เห็นท่านโกรธขนาดนี้ แสดงว่าท่านจงรักภักดีต่อแคว้นเซี่ยมาก แต่ที่ข้าพูดมันคือความจริงนะ"

"คุณชาย อย่าพูดอีกเลย โรคหัวใจผู้เฒ่าชวีจะกำเริบเอา"

"แย่แล้ว แย่แล้ว ฝ่าบาทจะเอาจริงแล้ว"

กษัตริย์เซี่ยเหวินพยายามข่มความโกรธ ปรับน้ำเสียงให้ราบเรียบที่สุด "อ้อ งั้นเจ้าลองบอกมาสิ ว่าตอนนี้ราชสำนักมีปัญหาอะไร"

หยางเฉียนส่ายหน้า "ข้าก็ไม่ค่อยรู้เรื่องในราชสำนักเท่าไหร่หรอก แต่ดูจากร่องรอยก็พอเดาได้ ปีที่แล้วเก็บภาษีได้ไม่เยอะใช่ไหมล่ะ"

"ปีที่แล้วผลผลิตไม่ค่อยดี เก็บภาษีได้น้อยก็เรื่องปกตินี่"

"จริงๆ แล้วการจะเพิ่มภาษีให้ประเทศชาติมันง่ายนิดเดียว ขอแค่ทำขั้นตอนเดียวให้สำเร็จก็พอ" หยางเฉียนตอบอย่างมั่นใจ ก็แน่ล่ะ เขาคือคนจากโลกอนาคตที่ได้เห็นพัฒนาการของประวัติศาสตร์มาแล้ว ย่อมมีวิสัยทัศน์ที่กว้างไกลกว่าคนในยุคนี้แน่นอน

"อ้อ สหายตัวน้อย ลองว่ามาสิ ไม่ต้องเกรงใจ วันนี้มีแต่เพื่อนสนิทของแม่ทัพเถียนทั้งนั้น รับรองว่าไม่มีใครเอาไปพูดข้างนอกแน่"

"ทำให้ราษฎรร่ำรวย!"

"ทำให้ราษฎรร่ำรวย?" กษัตริย์เซี่ยเหวินหัวเราะเยาะพลางส่ายหน้า "สหายตัวน้อยคงไม่รู้ ถ้าราษฎรร่ำรวย พวกเขาก็จะก่อกบฏไงล่ะ เพราะฉะนั้นกษัตริย์ทุกแคว้นจึงมีข้อตกลงลับๆ กันว่า 'ประชาชนอ่อนแอ ประเทศชาติจึงจะเข้มแข็ง'"

เซวียคังอันเหลือบมองชวีซิวเหวิน กะพริบตาปริบๆ "คุณชายกล้าพูดเรื่องแบบนี้ออกมาได้ยังไงเนี่ย มันเป็นกฎที่รู้กันทั่วเลยนะ"

"อย่ามาล้อเล่นนะ วันนี้ข้าหูหนวกเว้ย"

"ประชาชนอ่อนแอเหรอ? ท่านอาเซี่ย ข้าจะลองสมมติให้ฟังนะ ถ้าราษฎรร่ำรวยขึ้น มีเงินในกระเป๋าเยอะขึ้น พอมีเงินมีเสบียงแล้ว พวกเขาจะทำอะไรล่ะ?"

"ซ่องสุมกำลังคน? ก่อกบฏ?"

หยางเฉียนกุมขมับ "ท่านอาเซี่ย โยงไปนู่นได้ไง พอคนเรามีเงิน ก็ต้องอยากมีชีวิตความเป็นอยู่ที่ดีขึ้น ก็ต้องอยากซื้อนั่นซื้อนี่ ไม่ว่าจะซื้ออะไร ก็ต้องพึ่งพาช่างฝีมือผลิตออกมาทั้งนั้น"

"พองานเยอะขึ้น ช่างฝีมือก็มีเงิน พอมีเงินก็อยากใช้จ่าย สถานบันเทิงอย่างหอนางโลม โรงละคร ก็จะมีรายได้เป็นกอบเป็นกำ"

"ถ้าประเทศเก็บภาษีตอนที่ราษฎรซื้อของ เก็บภาษีช่างฝีมือตอนซื้อของ เก็บภาษีสถานบันเทิงตอนซื้อของ แบบนี้เงินทองก็ไหลมาเทมาสิ"