บทที่ 53 โอ้โห ของเป็นๆ พูดได้ด้วยแฮะ

"ข้าเชื่อว่ากษัตริย์ทุกพระองค์ย่อมอยากปกครองคนรวย มากกว่าจะปกครองขอทาน"

ทุกคนเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง ไอ้เด็กนี่มันช่างสรรหาวิธีหาเงินเก่งจริงๆ

เรื่องแบบนี้กษัตริย์เซี่ยเหวินไม่เคยได้ยินใครพูดถึงมาก่อนเลยตลอดชีวิต 'ประชาชนอ่อนแอ ประเทศชาติจึงจะเข้มแข็ง' เป็นกฎเหล็กที่สืบทอดกันมาทุกยุคทุกสมัย ทุกคนต่างก็ยอมรับและปฏิบัติตามโดยไม่เคยตั้งคำถามว่ามันสมเหตุสมผลหรือไม่

"พวกเศรษฐีและผู้มีอิทธิพลในท้องถิ่นน่ะ เก็บภาษียากนะ ส่วนที่ดินก็ไม่มีทางปลูกทองคำออกมาได้ในพริบตาหรอก"

เห็นได้ชัดว่ากษัตริย์เซี่ยเหวินยังไม่ค่อยเปิดรับข้อเสนอของลูกชาย รู้สึกต่อต้านนิดๆ ด้วยซ้ำ แต่ลึกๆ ก็แอบตื่นเต้นที่ได้ฉีกกฎเกณฑ์เดิมๆ ในฐานะกษัตริย์ พระองค์รู้ซึ้งถึงสถานการณ์ในราชสำนักดีกว่าใคร

"การปกครองประเทศก็เหมือนการทำอาหารนั่นแหละครับ หลายๆ อย่างมันเร่งรีบไม่ได้ ต้องค่อยเป็นค่อยไป ที่ดินจะปลูกทองคำได้หรือเปล่าข้าก็ไม่รู้หรอก แต่ที่ข้ารู้คือ ปีหน้าผลผลิตในนาของข้าอาจจะพุ่งปรี๊ดถึงสิบสือ หรืออาจจะสิบห้าสือต่อไร่เลยก็ได้"

"เพล้ง~~~!" ถ้วยชาหล่นแตกกระจาย ชวีซิวเหวินกระโดดโหยง ตาแดงก่ำ ถามเสียงสั่น "ค... คุณชาย พูดจริงหรือขอรับ?"

หยางเฉียนหดคอ "ตาลุงนี่จะตื่นเต้นอะไรนักหนาเนี่ย?"

ชวีซิวเหวินรู้ตัวว่าเสียกริยา เลยยิ้มแห้งๆ จัดเสื้อผ้าให้เรียบร้อย แล้วประสานมือคารวะ

"คุณชาย เรื่องที่ท่านพูดมันน่าตกใจเกินไป จนกระดูกแก่ๆ ของข้าน้อยแทบจะหลุดเป็นชิ้นๆ เลยล่ะขอรับ ในบรรดาแคว้นทั้งหมดในจงหยวน มีแค่แคว้นซิงเท่านั้นที่เป็นอู่ข้าวอู่น้ำ ด้วยความที่อยู่ทางใต้สุด ผลผลิตก็ยังได้แค่ไร่ละสี่สือเท่านั้น แต่ท่านบอกว่าสิบสือ สิบห้าสือ... นี่มันน่ากลัวเกินไปแล้วขอรับ"

"โอ๊ยๆ ท่านอาชวี ระวังกระดูกกระเดี้ยวหน่อยสิ ข้ายังไม่ได้เริ่มปลูกเลย แต่กะว่าอีกไม่นานคงได้เกี่ยวข้าวครั้งใหญ่แน่"

"ถึงตอนนั้น ทั่วทั้งแคว้นเซี่ยก็จะมีผลผลิตมหาศาล ไม่มีใครต้องอดตายอีกต่อไป พอทุกคนมีกินมีใช้ เราก็ค่อยเริ่มแผนขั้นต่อไปกัน"

"แล้วแผนขั้นต่อไปที่เจ้าว่ามันคืออะไรล่ะ?" พอได้ยินเรื่องผลผลิตสูง กษัตริย์เซี่ยเหวินก็หูผึ่ง กษัตริย์ทุกคนล้วนให้ความสำคัญกับการเกษตรทั้งนั้นแหละ มีแต่แคว้นซางเท่านั้นแหละที่กดขี่ชาวนา

หยางเฉียนยิ้ม "ข้าไม่ใช่กษัตริย์ซะหน่อย เรื่องพวกนี้ไม่ใช่หน้าที่ข้าหรอก อีกอย่าง ถ้าทำตามแผนของข้าล่ะก็ ต้องมีคนตายเป็นเบือแน่"

ยังไม่ทันที่กษัตริย์เซี่ยเหวินจะพูดอะไรต่อ เสี่ยวเหมียนเอ่าก็วิ่งเข้ามายิ้มแฉ่ง "คุณชาย กินข้าวได้แล้วเจ้าค่ะ"

หยางเฉียนรีบลุกขึ้น กวักมือเรียกทั้งสามคน "ไหนๆ ก็มาเจอกันแล้ว ไปกินข้าวด้วยกันเถอะ"

ทั้งสามคนพยักหน้า เผลอแป๊บเดียวก็คุยกันมาครึ่งค่อนวันแล้ว ท้องก็เริ่มร้องประท้วง

พอมาถึงห้องอาหารที่จัดเตรียมไว้ โต๊ะกลมตัวใหญ่ก็ตั้งตระหง่านอยู่ตรงหน้า กษัตริย์เซี่ยเหวินมองซ้ายมองขวา ถามอย่างแปลกใจ "สหายตัวน้อย ชวนพวกข้ามากินข้าว ทำไมถึงไม่มีโต๊ะเตี้ยล่ะ?"

"ก็นี่ไง โต๊ะ" หยางเฉียนชี้ไปที่โต๊ะกลมตัวใหญ่ บนโต๊ะมีอาหารน่าตากินวางเรียงรายซ้อนกันเป็นชั้นๆ กลิ่นหอมยั่วน้ำลายลอยมาเตะจมูก

ในยุคนี้แทบจะไม่มีโต๊ะสูงๆ แบบนี้ใช้กัน มีแต่ที่จวนของหยางเฉียนเท่านั้นแหละที่มีโต๊ะและเก้าอี้หินตั้งอยู่ในลานบ้าน คนอื่นๆ ยังใช้โต๊ะเตี้ยกันอยู่เลย

ก็คือต้องนั่งคุกเข่ากินข้าว หยางเฉียนบอกเลยว่าเขารับไม่ได้ ปวดขาโว้ย~~~! คนโบราณเขานั่งกันแล้วไม่เหน็บกินบ้างหรือไง?

หลังจากเชิญทุกคนนั่ง คริสทิน่ากับเบลิก้าก็เดินเข้ามา พอสองคนนี้ปรากฏตัว สายตาทุกคู่ก็พุ่งเป้าไปที่พวกเธอทันที

"นี่คนเหรอ?"

"ไม่เคยเห็นเลย เป็นพวกคนเถื่อนหรือเปล่า"

"จุ๊ๆๆ หน้าตาน่าเกลียดจัง"

"ทำไมตัวสูงปรี๊ดขนาดนั้นล่ะ~~~!"

ชายทั้งสามคนรวมทั้งเถียนจงต้องแหงนหน้ามองด้วยความตกตะลึง แต่หญิงสาวทั้งสองกลับชินเสียแล้ว ถึงพวกเธอจะเป็นทาส แต่ก็เดินไปไหนมาไหนได้อิสระ เพื่อนบ้านรอบๆ ก็ชินกับพวกเธอแล้ว ปกติพวกเธอก็ทำหน้าตึงๆ ไม่ค่อยยุ่งกับใคร แต่ก็ไม่เคยไปหาเรื่องใครก่อน

"มองอะไรกัน หน้าข้ามีดอกไม้ติดอยู่หรือไง?" คริสทิน่าตัวสูงปรี๊ดเกือบสองเมตร โดนจ้องนานๆ ก็ชักจะหงุดหงิด เลยตอกกลับไปแบบไม่เกรงใจ

"โอ้โห ของเป็นๆ"

"พูดได้ด้วยแฮะ"

"จุ๊ๆๆ ทำเอาตาแก่ตกใจหมดเลย"

กษัตริย์เซี่ยเหวินถามหยางเฉียนด้วยความประหลาดใจ "พวกนางเป็นใครกันแน่เนี่ย"

"ท่านอาเซี่ย และทุกท่าน ไม่ต้องกลัวไป พวกนางมาจากดินแดนอันแสนไกลโพ้น ประเทศของพวกนางถูกศัตรูรุกรานจนล่มสลาย ต้องรอนแรมหนีตายมา จนกระทั่งถูกกองคาราวานของเราจับตัวได้"

"ข้าก็เลยซื้อพวกนางมา พวกท่านทำดีกับพวกนางหน่อยเถอะนะ อยู่ที่ประเทศของพวกนาง พวกนางเป็นถึงชนชั้นสูงเชียวนะ"

"เบลิก้าเป็นขุนนาง ส่วนข้าเป็นราชวงศ์" คริสทิน่าพูดอย่างภาคภูมิใจ คนอื่นอาจจะไม่รู้ แต่ตั้งแต่เธอมาอยู่ที่นี่ เธอก็เข้าใจกฎของที่นี่แล้ว

ประเทศนี้ให้ความสำคัญกับชนชั้นและยศฐาบรรดาศักดิ์มาก มีกฎระเบียบเคร่งครัด พอโจวจืออวี้รู้ว่าเธอมีสายเลือดราชวงศ์ ก็ยังต้องทำตัวสุภาพกับเธอเลย

ทั้งสามคนตกตะลึง นึกไม่ถึงเลยว่าจะมีประเทศอื่นนอกจากจงหยวนด้วย พอฟังหยางเฉียนอธิบาย พวกเขาก็เพิ่งรู้ว่าประเทศนั้นอยู่ไกลแสนไกล พวกเขาไม่เคยแม้แต่จะได้ยินชื่อ

"ข้าอยู่มาจนป่านนี้ เพิ่งจะรู้ว่าทางทิศตะวันตกไกลโพ้นเลยจงหยวนออกไปยังมีประเทศอื่นอยู่อีก โลกนี้ช่างกว้างใหญ่ ข้าอยากจะไปเห็นด้วยตาตัวเองสักครั้งจัง" กษัตริย์เซี่ยเหวินลูบเครา สายตาเหม่อลอย ไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่

หยางเฉียนแอบแปลกใจ ตาลุงนี่หัวสมัยใหม่ใช้ได้เลยแฮะ อยากจะไปเที่ยวรอบโลกด้วย แต่ไม่มีทั้งเรือ ทั้งเครื่องบิน จะไปยังไงล่ะ? เว้นแต่จะมีเมฆสีทองของซุนหงอคง ไม่งั้นก็เลิกคิดไปได้เลย

กษัตริย์เซี่ยเหวินไม่พูดพร่ำทำเพลง คีบอาหารหน้าตาแปลกประหลาดเข้าปากเคี้ยวตุ้ยๆ รสชาติแสนอร่อยระเบิดซ่านไปทั่วลิ้น

"อร่อยสุดยอด! มาๆ พวกเรากินกันเถอะ" กษัตริย์เซี่ยเหวินเป็นคนชอบงานสังสรรค์ เวลามีเรื่องอะไรก็จะจัดงานเลี้ยงฉลอง ชวนขุนนางมากินดื่มกันสนุกสนาน

พอได้กินของอร่อยๆ แบบนี้ ก็เลยส่งเสียงเรียกทุกคนอย่างเป็นกันเอง ทำเอาหยางเฉียนถึงกับขมวดคิ้ว ตาลุงนี่ไม่เกรงใจกันเลยนะ

บางทีเรื่องราวของโลกภายนอกอาจจะไปสะกิดความสนใจของกษัตริย์เซี่ยเหวินเข้า พระองค์จึงกินไปพลาง ซักไซ้คริสทิน่าไปพลาง แต่พอได้รู้ถึงประเพณีและสภาพบ้านเมืองของสปาร์ตัน พระองค์กลับแสดงท่าทีรังเกียจอย่างเห็นได้ชัด

พอรู้ว่าทั้งประเทศมีประชากรแค่สามสี่แสนคน ความสนใจก็หมดไปทันที เพราะยังน้อยกว่าประชากรในหนึ่งเมืองของแคว้นเซี่ยเสียอีก แถมตอนนี้ก็โดนตีจนล่มสลายไปแล้วด้วย พอคิดถึงระยะทางที่ไกลแสนไกล พระองค์ก็เลยไม่ได้สนใจประเทศที่มาบดขยี้แคว้นแม่ของคริสทิน่าเลยแม้แต่น้อย

"ทำไมมันถึงได้อร่อยขนาดนี้ หยางเฉียน อาหารพวกนี้ทำยังไงหรือ" แหม... ในเมื่อใช้ชื่อปลอมแล้ว เซวียคังอันกับชวีซิวเหวินก็เลยทำตัวสบายๆ ขึ้น โดยเฉพาะชวีซิวเหวินที่เป็นคอเหล้า เหล้าที่นี่ทั้งหอม ทั้งแรง ถูกใจเขาเป็นที่สุด

หยางเฉียนหัวเราะ "นี่ทำมาจากกระทะเหล็กน่ะ"

"กระทะเหล็ก?"

"ใช่ ข้าขอแบ่งเหล็กมาจากเหล่าเถียนรถนึง เอามาทำกระทะเหล็กสองสามใบ ตอนนี้โรงเตี๊ยมเยว่ไหลที่ใหญ่ที่สุดในเมืองอวิ๋นทงก็เป็นของข้าเองนี่แหละ"

กษัตริย์เซี่ยเหวินหูผึ่งทันที "กระทะเหล็กกับเหล้าแม่ทัพนี่ ขอแบ่งให้ข้าเอาติดไม้ติดมือกลับไปสักหน่อยสิ"

หยางเฉียนหรี่ตามองเถียนจง สายตาบอกชัดเจนว่า 'เพื่อนท่านนี่ไร้มารยาทกันทุกคนเลยเหรอ?'

"แบ่งให้หน่อยจะเป็นไรไป" เถียนจงยิ้มเจื่อน นานๆ จะได้มีโอกาสเอาใจฝ่าบาททั้งที ต้องรีบคว้าไว้สิ

"ฮ่าๆๆ ไม่เป็นไร ก่อนกลับก็เอาไปสิ แต่พวกท่านต้องไปเอาที่หมู่บ้านนะ ที่นั่นมีร้านตีเหล็กอยู่ ที่จวนข้ามีแค่กระทะสองใบเอาไว้ใช้เอง ท่านอาเซี่ยคงไม่อยากแย่งกระทะทำมาหากินของข้าหรอกนะ"

กษัตริย์เซี่ยเหวินพยักหน้า งั้นไปดูที่หมู่บ้านก็ได้ จะได้รู้ว่าไอ้เด็กนี่มันมีของดีอะไรซ่อนอยู่อีก

คริสทิน่าแอบใช้ศอกกระทุ้งหยางเฉียนเบาๆ แล้วบุ้ยปากไปทางเถียนจง หยางเฉียนชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะเข้าใจ "เหล่าเถียน ลูกน้องข้าอยากจะประลองฝีมือกับท่านหน่อย ท่านว่าไง?"

เถียนจงวางตะเกียบลง นึกย้อนไปถึงตอนที่เดินเข้ามา ก็ไม่เห็นมีใครมีวรยุทธ์โดดเด่นเลยนี่นา "ใครหรือ? คงไม่ใช่พ่อค้าอย่างเถิงจื่อจิ้นหรอกนะ"

หยางเฉียนชี้ไปที่คริสทิน่า "นางอยากจะลองฝีมือกับท่านน่ะ"

"อ้อ? ข้าไม่สู้กับผู้หญิงหรอกนะ" เถียนจงหน้าบึ้งตึง เขาเป็นทหารนะ จะให้ไปรังแกผู้หญิงได้ยังไง

"ข้าขอท้าประลองกับท่าน" คริสทิน่าลุกขึ้นยืนแล้วเอ่ยปากท้าประลองทันที ในประเทศของพวกเธอ นี่คือวิธีการท้าประลองอย่างเป็นทางการ

พอเห็นฝ่าบาทและขุนนางอีกสองคนมองมาด้วยแววตาคาดหวัง เถียนจงก็ถึงกับกลืนน้ำลายเอื้อก

ถ้าเป็นเวลาปกติ เขาคงไม่ลดตัวลงไปสู้ด้วยหรอก แต่นี่เจ้านายใหญ่กำลังดูอยู่ ถ้าได้โชว์ฝีมือต่อหน้าฝ่าบาท มันจะเป็นโอกาสที่หลายคนใฝ่ฝันอยากจะได้ทั้งชีวิตเลยนะ

"ตกลง~~ แต่ต้องใช้ดาบจริงทวนจริงนะ....."

ทันใดนั้น เบลิก้าก็วิ่งไปหยิบอาวุธไม้หลายชิ้นมาวางตรงหน้าเถียนจง พร้อมกับยิ้มยิงฟันขาวจั๊วะ

เถียนจงหางตากระตุก นึกแล้วเชียวว่าต้องโดนดักรอ รู้สึกเหมือนโดนวางแผนมาเลยแฮะ

แต่ก็ช่วยไม่ได้ โดนบังคับให้ขึ้นเขียงแล้วนี่ ต่อให้ไม่ใช่แค่ประลอง แต่ให้เล่นปาหี่ก็ต้องยอม เขาเลือกดาบไม้ยาวเล่มหนึ่ง ลองชั่งน้ำหนักดู ก็ดูพอใจทีเดียว

คริสทิน่าหยิบโล่และหอกขึ้นมาด้วยความตื่นเต้น ปลายหอกทำจากวัสดุนิ่มๆ เพื่อป้องกันการบาดเจ็บ พอจับอาวุธปุ๊บ สายตาของเธอก็เปลี่ยนไป กลิ่นอายนักรบแผ่ซ่านออกมาจากตัว

เถียนจงรู้สึกได้ทันทีว่าผู้หญิงคนนี้ไม่ธรรมดา จึงเริ่มเอาจริงเอาจัง กษัตริย์เซี่ยเหวินและอีกสองคนก็เริ่มรู้สึกเหมือนกัน

"เหล่าเถียน ข้าเตือนท่านแล้วนะ ใส่ให้เต็มที่เลย ไม่งั้นท่านจะแพ้หมดรูปแน่" หยางเฉียนเคยเสียท่าคริสทิน่ามาแล้ว

หยางเฉียนพอจะงูๆ ปลาๆ วิทยายุทธ์ของจงหยวนมาบ้าง คริสทิน่าก็เคยเรียนรู้มานิดหน่อย แต่เถียนจงไม่รู้วิชาของพวกสปาร์ตันเลย มีหวังโดนต้อนจนมุมแน่

คริสทิน่าหรี่ตาลง พุ่งเข้าใส่ทันที เถียนจงเห็นท่าไม่ดี เลยไม่กล้ารับตรงๆ สะบัดดาบไม้ไปข้างหลัง

คริสทิน่าพลิกตัวใช้โล่บัง หอกในมือแทงสวนออกไปราวกับงูพิษ เถียนจงตกใจ รีบยกด้ามกระบี่ขึ้นมากันตามสัญชาตญาณ

"ปัง~~~!" เสียงดังสนั่น

โล่กระแทกเข้าที่ตัวเถียนจง ราวกับโดนรถม้าศึกชน กระเด็นหงายหลังไปทันที

กษัตริย์เซี่ยเหวินและอีกสองคนเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง พวกเขาคาดไว้แล้วว่าการประลองคงจบลงในไม่กี่กระบวนท่า แต่ไม่นึกเลยว่าเถียนจงจะโดนอัดกระเด็นแบบนี้

เถียนจงลุกขึ้นมาอย่างทุลักทุเล หน้าตาตื่นตระหนก "พ... พละกำลังมหาศาลมาตั้งแต่เกิดหรือเนี่ย?"

"ลูกน้องข้าเก่งไหมล่ะ" หยางเฉียนแทบจะขำกลิ้งไปกับพื้น ใครบอกให้เหล่าเถียนพาคนแปลกหน้ามาที่จวนโดยไม่บอกเขาก่อนล่ะ