บทที่ 54 พาคนไปได้ แต่ต้องนอนด้วยกันนะ

"หยางเฉียน เบลิก้ากับคริสทิน่า ใครเก่งกว่ากันเหรอ?" เถียนจงถามด้วยความหงุดหงิด วันนี้เขาเสียหน้าสุดๆ

หยางเฉียนคิดอยู่นาน ก่อนจะส่ายหน้า "พูดยากแฮะ ฝีมือสูสี ผลัดกันแพ้ผลัดกันชนะ แต่ดูรวมๆ แล้วคริสทิน่าเหนือกว่านิดหน่อย เพราะร่างกายเธอแข็งแกร่งกว่า อย่างที่เขาว่ากันว่า 'พละกำลังเหนือกว่า กลบความอ่อนด้อยได้สิบส่วน' ไงล่ะ"

"จริงด้วย 'พละกำลังเหนือกว่า กลบความอ่อนด้อยได้สิบส่วน' เมื่อก่อนข้าก็เคยเจอคนสูงเก้าฉื่อนะ แต่พวกนั้นสูงแต่ตัว ร่างกายอ่อนปวกเปียก ไม่เหมือนคริสทิน่าที่สูงเก้าฉื่อแถมยังล่ำบึกกว่าผู้ชายหลายคนซะอีก น่าเสียดายที่เป็นผู้หญิง ไม่งั้นถ้าได้เป็นทหาร อนาคตไกลแน่"

หยางเฉียนยิ้มกริ่ม เผยหางจิ้งจอกออกมาทันที "เหล่าเถียน ข้าก็กะจะให้พวกนางเข้ากรมกองนี่แหละ ถึงประเทศของพวกนางจะเน้นทหารแต่ทิ้งการศึกษา แต่วิธีฝึกทหารของพวกนางก็มีดีอยู่เยอะนะ"

เถียนจงก้มหน้ามองฝ่าบาทที่แอบพยักหน้าให้เห็นๆ

เมื่อเห็นเถียนจงเงียบ หยางเฉียนก็โวยวาย "เฮ้ย ตอนนั้นข้าก็ช่วยท่านสร้างผลงานตั้งเยอะ แถมผู้หญิงสองคนนี้ก็ไม่มีใครสนใจสักหน่อย เดินไปไหนมาไหนใครๆ ก็หาว่าขี้เหร่"

หลังจากได้สัมผัสพลังทำลายล้างของคริสทิน่า เถียนจงก็ไม่ได้สนใจสายตาของฝ่าบาทแล้ว กลับรู้สึกทึ่งในตัวเธอมากกว่า

"ตกลง ข้าให้เจ้าพาพวกนางเข้าค่ายทหารได้ แต่มีข้อแม้ข้อเดียว"

"เท่าไหร่ล่ะ"

"สิบตำลึงทอง... ถุย~~~! เจ้าเห็นข้าเถียนจงเป็นคนยังไงฮะ?"

"แล้วข้อแม้อะไรล่ะ"

"พวกนางต้องนอนเต็นท์เดียวกับเจ้า" เถียนจงเสนอ

หยางเฉียนมองผู้หญิงสองคนที่ไม่ได้มีทีท่าขัดข้อง แล้วทำหน้าปูเลี่ยน "มันจะไม่ดีมั้ง พวกนางเป็นผู้หญิงนะ จะให้มานอนเต็นท์เดียวกับชายชาตรีอย่างข้าได้ไง"

"ให้พวกนางไปนอนเต็นท์อื่น ข้าไม่ไว้ใจหรอก ให้อยู่ใกล้ๆ เจ้าดีกว่า ถึงจะเก่งแค่ไหนก็ยังเป็นผู้หญิง ให้เป็นสาวใช้ก็ดี อีกอย่าง หน้าตาพวกนางก็แปลกๆ ดูสิ ผมสีเหลือง สีแดงงี้ ขืนโผล่มาตอนกลางคืน มีหวังคนได้นึกว่าผีหลอกพอดี"

หยางเฉียนมุมปากกระตุก แอบด่าในใจ 'ไอ้พวกบ้านนอกเอ๊ย ถ้าคริสทิน่าไปอยู่ในยุคข้านะ เป็นซูเปอร์โมเดลระดับวิกตอเรียซีเคร็ตได้สบายๆ เลยเว้ย'

"คริสทิน่า เบลิก้า พวกเจ้าอยากไปค่ายทหารไหม?"

ทั้งสองดีใจเนื้อเต้น "อยากไปสิ! ถ้าได้ไปใช้ชีวิตในค่ายทหารก็เยี่ยมไปเลย"

"งั้นเรื่องนอนเต็นท์เดียวกับข้า คงไม่มีปัญหานะ เพราะกฎหมายแคว้นข้า ผู้หญิงห้ามเข้าค่ายทหาร มีโทษถึงตายเชียวนะ"

คริสทิน่ายิ้ม "ในเมื่อพวกเราสวามิภักดิ์ต่อท่านแล้ว ท่านไปไหนพวกเราก็จะไปด้วย คอยดูแลความปลอดภัยให้ท่านไง"

ในเมื่อพวกนางตกลง หยางเฉียนก็ไม่มีเหตุผลจะปฏิเสธ แถมเขาก็กำลังอยากลองดูว่าพวกนางจะคุมทหารได้ไหม

ถ้าคุมทหารได้ ก็จะช่วยเขาได้เยอะเลย ไม่รู้ว่าตอนนี้หร่านจิ้งฝึกทหาร 2,000 นายของเขาไปถึงไหนแล้ว

ในเมื่อต้องนอนสามคน พอกลับค่ายทหาร หยางเฉียนคงต้องเตรียมข้าวของไปขยายเต็นท์หน่อยแล้วล่ะ เต็นท์ที่เขาใช้อยู่ตอนนี้มันเล็กไปนิด เพราะเขาชอบความอบอุ่น

"หยางเฉียน หยางเฉียน~~~~ฮ่าๆๆๆ ข้ากลับมาแล้ว" เสียงร้องด้วยความดีใจปนเหนื่อยหอบดังขึ้น พร้อมกับร่างผอมบางของชายหนุ่มคนหนึ่งที่วิ่งพรวดพราดเข้ามา

หยางเฉียนหันไปมอง พอเห็นว่าเป็นใครก็ดีใจสุดๆ เข้าไปกอดทักทาย "จื่อจิ้น! กลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ย?"

คนที่มาคือเถิงจื่อจิ้นที่เพิ่งกลับมาจากการไปค้าขาย ตอนนี้ผิวเขาคล้ำแดดขึ้น แต่ดูแข็งแรงกว่าแต่ก่อนเยอะ คราบคุณหนูตระกูลผู้ดีหายไปจนหมด กลายเป็นชายหนุ่มมาดแมนเต็มตัว

"ไม่ได้เจอกันตั้งนาน ดูเป็นลูกผู้ชายขึ้นเยอะเลยนะ" หยางเฉียนตบไหล่เพื่อนด้วยความยินดี

เถิงจื่อจิ้นปัดมือหยางเฉียนออกอย่างหงุดหงิด หัวเราะร่วน "ขำตายล่ะ อะไรที่เรียกว่าเป็นลูกผู้ชาย ข้าก็เป็นผู้ชายมาตั้งแต่ไหนแต่ไรแล้ว แต่ว่า......"

เขาชะโงกหน้าเข้าไปใกล้หยางเฉียน จ้องมองอย่างพิจารณา "แปลกแฮะ เมื่อก่อนก็แค่คิดว่าหน้าตาดีเฉยๆ แต่ทำไมยิ่งโตยิ่งดู... หวานๆ ยังไงก็ไม่รู้"

หยางเฉียนชะงัก หันไปมองเถียนจง เถียนจงกลับพยักหน้าเห็นด้วยซะงั้น หยางเฉียนได้แต่ถอนใจ ก็เขาเพิ่งจะแปดขวบเองนี่นา คงกำลังโตมั้ง เรื่องหน้าหวานไม่หวาน เขาไม่ค่อยใส่ใจหรอก

"อ้าว~~~ กินข้าวกันอยู่พอดีเลย หิวจะตายอยู่แล้ว" เถิงจื่อจิ้นเห็นกับข้าวเต็มโต๊ะ ก็ไม่เกรงใจ รีบไปนั่งที่หยางเฉียนแล้วตักข้าวเข้าปากคำโต

กษัตริย์เซี่ยเหวินขมวดคิ้ว "นี่ใครเนี่ย?"

หยางเฉียนชี้ไปที่เถิงจื่อจิ้น "เพื่อนข้าเอง เขากับพี่สาวพักอยู่ที่จวนข้านี่แหละ ตอนนั้นถ้าไม่ได้สองพี่น้องคู่นี้ ข้าคงโดนพวกซ่งหนูฆ่าตายไปแล้ว พวกเขาคือผู้มีพระคุณช่วยชีวิตข้า"

กษัตริย์เซี่ยเหวินร้องอ้อ สายตาที่มองเถิงจื่อจิ้นเปลี่ยนเป็นอ่อนโยนขึ้นทันที ถ้าไม่ได้กำลังปกปิดฐานะอยู่ล่ะก็ ป่านนี้เถิงจื่อจิ้นคงต้องคุกเข่ารับรางวัลไปแล้ว

"เรื่องที่ให้ไปจัดการ เป็นยังไงบ้าง" หยางเฉียนถาม

เถิงจื่อจิ้นยังคงพุ้ยข้าวเข้าปากไม่หยุด จนสำลักข้าว ไอค่อกแค่กๆ เกือบตาย

"รู้แล้วน่าว่าจะต้องถาม" เถิงจื่อจิ้นไม่สนใจหยางเฉียน ล้วงกระดาษใบหนึ่งออกมาโยนให้ เป็นเชิงบอกให้ไปอ่านเอาเอง

หยางเฉียนไม่ถือสา รับกระดาษมาเปิดอ่านอย่างละเอียด ยิ่งอ่าน รอยยิ้มบนใบหน้าก็ยิ่งกว้างขึ้น

"ฮ่าๆๆๆ~~~ ดีมาก ดีจริงๆ พักสักสองสามวันแล้วค่อยออกไปใหม่ พยายามสืบข่าวของพวกมันมาให้หมด ยิ่งข้อมูลเป๊ะเท่าไหร่ ข้าก็ยิ่งมีโอกาสกำจัดพวกซ่งหนูได้มากขึ้นเท่านั้น"

"อย่าให้พูดเลย ชนเผ่าบนทุ่งหญ้ามันเยอะแยะไปหมด เป็นร้อยๆ เผ่าได้มั้ง แต่พวกที่เก่งๆ ก็มีแค่ซ่งหนู เจี๋ย เยว่จือ ส่วนที่เหลือก็เผ่าเล็กเผ่าน้อย ข้าจำได้ไม่หมดหรอก แต่ได้ข่าวมาว่าช่วงนี้พวกซ่งหนูกำลังปล้นเสบียงกับอาวุธจากเผ่าเล็กๆ อยู่ ดูท่าทางจะไม่ค่อยดีนะ"

ทุกคนที่อยู่ตรงนั้นหูผึ่ง หยางเฉียนลูบคาง แววตาเริ่มจริงจัง ผ่านไปสักพักก็ถอนหายใจ "ดูเหมือนพวกซ่งหนูกำลังคิดจะรวบรวมทุ่งหญ้าให้เป็นหนึ่งเดียวสินะ ทะเยอทะยานไม่เบาเลย"

"ก็เป็นหมาป่ากันทั้งนั้น ปล่อยให้มันกัดกันเองไม่ดีเหรอ?" เถิงจื่อจิ้นคีบเนื้อเข้าปาก มองหน้าหยางเฉียนอย่างงุนงง ก้มมองเนื้อในมืออย่างไม่แน่ใจ

"ดีน่ะมันก็ดีอยู่หรอก แต่ต้องดูด้วยว่าดีแบบไหน ถ้ารังนกถูกทำลาย ไข่ก็ต้องแตกตามไปด้วย พอพวกมันรวมตัวกันได้สำเร็จ แคว้นเซี่ยของเรานี่แหละที่จะซวยเป็นรายแรก เมืองแรกที่จะโดนถล่มก็คือเมืองตุน ตามด้วยเมืองโซ่วเฉิง แล้วก็เมืองอวิ๋นทง โดนถล่มเรียบแน่" หยางเฉียนผุดลุกขึ้น เดินวนไปวนมาด้วยความกระวนกระวาย

"ท่านแม่ทัพหยาง ท่านคิดว่าข้าควรจะเขียนรายงานส่งไปที่ราชสำนักไหม? ท่านมีคำแนะนำอะไรหรือเปล่า?" เถียนจงเห็นแววตากระหายใคร่รู้ของฝ่าบาท ก็รู้หน้าที่ทันที รีบชงบทให้หยางเฉียนพูดสิ่งที่คิดออกมา

หยางเฉียนยิ้ม "มีสิ ให้เถิงจื่อจิ้นกลับไปที่ทุ่งหญ้าอีกรอบ คราวนี้เราจะเล่นใหญ่ ขายอาวุธให้พวกมันเลย"

..........

เถียนจงแทบจะร้องไห้ อุตส่าห์ชงให้พูดดีๆ ดันพูดเรื่องบ้าอะไรออกมาเนี่ย "ท่านแม่ทัพหยาง เลิกเล่นได้แล้ว ขืนขายอาวุธให้พวกมัน แล้วพวกมันกลับมาตีเรา เราก็แย่น่ะสิ"

หยางเฉียนมองไปที่กษัตริย์เซี่ยเหวินกับอีกสองคน "พวกท่านเป็นพ่อค้าทองแดงกับเหล็กใช่ไหมล่ะ"

"ใช่แล้ว ทำไมรึ? คุณชายอยากจะสั่งของจากพวกเราเหรอ?" กษัตริย์เซี่ยเหวินรับมุกทันที อยากรู้ว่าลูกชายตัวดีจะมาไม้ไหน

"แคว้นเซี่ยของเรามีการใช้เหล็กอย่างแพร่หลายที่สุดในบรรดาแคว้นทั้งหมด กองทัพหลายหน่วยก็เปลี่ยนมาใช้อาวุธเหล็กกันหมดแล้ว พวกท่านไม่เคยคิดบ้างเหรอว่าจะจัดการกับอาวุธสำริดเก่าๆ พวกนั้นยังไง?" หยางเฉียนถามเสียงเรียบ

กษัตริย์เซี่ยเหวินถึงกับบางอ้อ "เจ้าอยากจะเอาอาวุธเก่าพวกนี้ไปขายให้พวกซ่งหนู เพื่อทำกำไรสินะ?"

"จุ๊ๆๆ?" หยางเฉียนทำหน้าเซ็ง ชี้ไปที่หัวตัวเอง "หัดใช้สมองซะบ้างสิ"

เซวียคังอันกับชวีซิวเหวินแอบเหลือบมองหน้ากษัตริย์เซี่ยเหวินอย่างหวาดๆ สีหน้าพระองค์เดี๋ยวดีเดี๋ยวร้ายจริงๆ ด้วย

พระองค์เริ่มฉุนเฉียว "งั้นเจ้าลองบอกมาสิ อาวุธสำริดที่ปลดระวางทุกปีมีเป็นภูเขาเลากา ถ้าไม่ใช่เพื่อผลกำไร แล้วจะขายให้พวกซ่งหนูทำไม?"

"ข้าบอกว่าจะขายให้ทุ่งหญ้า ไม่ได้เจาะจงว่าจะขายให้ซ่งหนู เผ่าไหนรบกับซ่งหนู เราก็ขายให้เผ่านั้น ให้พวกมันกัดกันเองจนบาดเจ็บล้มตายกันไป พอพวกมันอ่อนแอลง แคว้นเซี่ยก็ส่งกองทัพบุกขึ้นเหนือไปเลย"

"คุณชายนี่ช่างเปรียบเปรยได้ลึกซึ้งยิ่งนัก 'ให้มันกัดกันเอง' ช่างเห็นภาพจริงๆ ขอรับ" ชวีซิวเหวินเอ่ยปากชม

"น... นี่ก็จะสามารถรวมทุ่งหญ้าให้เป็นหนึ่งได้งั้นรึ?" กษัตริย์เซี่ยเหวินเริ่มตื่นเต้น สำหรับกษัตริย์แล้ว จะมีอะไรน่าตื่นเต้นไปกว่าการขยายดินแดนอีกล่ะ?

หยางเฉียนชี้ไปที่กษัตริย์เซี่ยเหวินแล้วหัวเราะ "ท่านอาเซี่ย ท่านใจร้อนเกินไปแล้ว มันไม่ได้เร็วขนาดนั้นหรอก"

"ไม่พูดแล้ว ขืนพูดไปมากกว่านี้ก็เป็นความลับทางทหารหมด" หยางเฉียนหยิบรายงานข่าวกรองขึ้นมาอ่าน พูดจาอ้อมค้อมไปมา

กษัตริย์เซี่ยเหวินหน้ามุ่ย ลูกชายที่แสนดีเมื่อก่อน ทำไมถึงกลายเป็นคนแบบนี้ไปได้ พูดครึ่งๆ กลางๆ เหมือนโดนวางยาพิษเลย

ผ่านไปสักพัก หยางเฉียนก็ตบไหล่เถิงจื่อจิ้นดังป้าบ

"แค่กๆๆๆ~~~! บ้าเอ๊ย ทำอะไรของเจ้าเนี่ย สำลักข้าวจะตายอยู่แล้ว" เถิงจื่อจิ้นแทบจะพ่นข้าวออกจากปาก

"ไอ้น้องเอ๊ย เจ้าย่อข้อมูลมาไม่ครบเลยนะเนี่ย"

เถิงจื่อจิ้นรีบวางชามข้าว คว้ากระดาษข้อมูลกลับมาอ่านทวน "ไม่ครบตรงไหน ข้าจดมาละเอียดจะตาย ไม่มีทางตกหล่นหรอก"

หยางเฉียนทำหน้าเอือมระอา "นี่มันเส้นทางของพวกเผ่าซ่งหนูแค่บางส่วนเองนะ เอาตรงๆ เลยนะ หนึ่ง ข้าต้องการรู้เส้นทางอพยพของค่ายใหญ่ท่านข่าน สอง ข้าต้องการรู้ความสัมพันธ์ระหว่างท่านข่านกับท่านอ๋องและขุนนางต่างๆ สาม ข้าต้องการรู้ความสัมพันธ์ระหว่างชนเผ่าแต่ละเผ่า เพื่อประโยชน์ในการวางแผนขั้นต่อไป"

เถิงจื่อจิ้นอ้าปากค้าง ยกนิ้วโป้งให้หยางเฉียนทันที "หยางเฉียน ข้าล่ะนับถือเจ้าจริงๆ วางแผนได้ลึกล้ำขนาดนี้ นี่มันกุนซือชัดๆ ไม่สิ เจ้าต้องได้เป็นแม่ทัพคุมกองทัพหลายหมื่นนายแน่ๆ"

หยางเฉียนส่ายหน้า "ข้าก็แค่พอมีไหวพริบอยู่บ้าง ไม่ได้เก่งกาจอะไรขนาดนั้นหรอก ถ้าเป็นไปได้ ข้าอยากเป็นแม่ทัพแนวหน้ามากกว่า ไม่งั้นวิทยายุทธ์ที่ข้าอุตส่าห์ฝึกฝนมาก็เสียเปล่าหมดสิ"

"มันอันตรายนะ แม่ทัพแนวหน้าตายกันเป็นเบือ เสียดายที่ข้าเป็นแค่พ่อค้า ไม่มีโอกาสได้เข้าร่วมกองทัพรับใช้ชาติเลย"

หยางเฉียนส่งสัญญาณให้ทุกคน "ทุกคน ยกจอกเหล้าขึ้นสิ"

ถึงจะงงๆ ว่าหยางเฉียนจะทำอะไร แต่ทุกคนก็ยอมยกถ้วยเหล้าขึ้นตามคำขอ หยางเฉียนกวาดสายตามองทุกคนแล้วพูดเสียงดัง "พวกเรามาดื่มให้เถิงจื่อจิ้นจอกนึง"

พูดจบ หยางเฉียนก็ถือจอกเหล้าไว้ตรงหน้า ค้อมตัวลงเล็กน้อย "พี่จื่อจิ้น เชิญ!"

ทุกคนมองหน้ากันเลิ่กลั่ก กษัตริย์เซี่ยเหวินตีหน้านิ่ง วันนี้โดนหยางเฉียนปั่นหัวจนหัวหมุนไปหมดแล้ว แทบจะโดนด่าว่าโง่ใส่หน้าอยู่แล้ว ก็ต้องเล่นละครตามน้ำไปให้เนียนที่สุด