บทที่ 55 ข้าจะกินเนื้อวัว จะกินวันละตัวเลยด้วย

ทุกคนที่อยู่ตรงนั้นต่างพร้อมใจกันยกจอกเหล้าขึ้นให้เถิงจื่อจิ้น "น้องจื่อจิ้น เชิญ!"

เถิงจื่อจิ้นหน้าแดงก่ำ ตาเป็นประกาย มองใบหน้าที่เต็มไปด้วย "ความจริงใจ" ของแต่ละคน ก่อนจะกระดกเหล้าแม่ทัพรวดเดียวหมดจอก

เถิงจื่อจิ้นอายุยังไม่มาก แต่จากการเดินทางค้าขายไปทั่วหลายแคว้น ทำให้เขาได้เห็นว่าทุกคนต่างก็ดูถูกพ่อค้าแม่ค้ากันทั้งนั้น

แม้แต่พวกชาวนาก็ยังเบือนหน้าหนี แต่ตอนนี้กลับมีหยางเฉียนที่เป็นถึงลูกหลานราชวงศ์กับท่านแม่ทัพเถียนมาคอยชนแก้วให้ จะบอกว่าไม่ซึ้งก็คงโกหก

น้ำตาลูกผู้ชายถึงกับไหลออกมา เถิงจื่อจิ้นรีบเช็ดน้ำตา เชิญทุกคนนั่งลง พยายามปรับจังหวะการหายใจ

"ข้าเป็นแค่พ่อค้าธรรมดาๆ ทุกท่านที่อยู่ที่นี่ ถึงข้าจะไม่รู้จัก แต่ก็ต้องเป็นคนรวยไม่ก็คนใหญ่คนโตแน่ๆ การที่ให้รองแม่ทัพกับเจ้าเมืองมารินเหล้าให้ข้าแบบนี้ ข้าน้อยเกรงใจจริงๆ ขอรับ"

ประโยคนี้เขาพูดออกมาจากใจจริง บางครั้งเงินก็ซื้อความสุขได้ ซื้อที่นา ซื้อทาสได้ แต่เงินซื้อความเคารพไม่ได้

หยางเฉียนตบไหล่เถิงจื่อจิ้นเบาๆ พูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง "ถึงจะเป็นแค่พ่อค้าแล้วไงล่ะ ยังไงก็เป็นประชาชนแคว้นเซี่ยเหมือนกัน ความรักชาติไม่ได้แบ่งแยกชนชั้นหรอกนะ"

เถิงจื่อจิ้นเกาหัวแก้เขิน แต่คำพูดนี้กลับดังก้องอยู่ในหัวของกษัตริย์เซี่ยเหวินราวกับเสียงฟ้าร้อง วินาทีนั้นพระองค์ราวกับได้เห็นภาพรวมของประเทศ ประชาชนทุกชนชั้นต่างก็อยู่ดีกินดี เริ่มรู้สึกเห็นด้วยกับคำพูดแหวกแนวของหยางเฉียนขึ้นมาบ้างแล้ว

"พ่อค้าก็ทำประโยชน์ให้ชาติได้ อย่างครั้งนี้ที่เจ้าไปสืบข่าว แถมยังได้ค้าขายด้วย เอาจริงๆ มันก็เสี่ยงอยู่นะ อ้อ ว่าแต่ครั้งนี้ได้กำไรมาเท่าไหร่ล่ะ?" ในที่สุดหยางเฉียนก็อดรนทนไม่ไหว ถามถึงเรื่องที่อยากรู้ที่สุดออกมา

เถิงจื่อจิ้นเปลี่ยนโหมดทันที ทำหน้าประจบประแจง "ครั้งนี้ข้าแค่ลองเชิงดู ลงทุนไปหมื่นตำลึงทอง เจ้าลองทายดูสิว่ากำไรเท่าไหร่?"

หยางเฉียนมองเขาด้วยความหงุดหงิดพลางถูนิ้วไปมา

"ครั้งนี้ข้าเอาทองแดง เหล็ก เกลือ ชา แล้วก็~~~ ผงอู่สือซ่าน! กำไรทั้งหมด 5 หมื่นตำลึงทองขอรับ....."

หยางเฉียนหรี่ตา ทำเสียงจิ๊จ๊ะ "แค่นี้เองเหรอ"

เถิงจื่อจิ้นหัวเราะ "เงินทองก็มีแค่นั้นแหละ แต่ยังมีวัว ม้า แกะ แล้วก็หนังสัตว์อีกเพียบ ถ้าขายได้หมด ก็คงได้อีกเป็นแสนตำลึงทองเลยนะ"

หยางเฉียนพยักหน้า แบบนี้ค่อยสมน้ำสมเนื้อหน่อย "เออ เจ้าเอาวัวไปไว้ที่หมู่บ้านข้าก่อนนะ ข้าคุยกับพี่สาวเจ้าไว้แล้ว ต่อไปของที่ข้าหามาได้ ให้พวกเจ้าเอาไปขาย แบ่งกำไรเก้าต่อหนึ่ง ข้าเอาเก้า พวกเจ้าเอาหนึ่ง ตกลงไหม ถ้าคิดว่าน้อยไปก็คุยกันได้นะ?"

"ข้ายังได้ส่วนแบ่งอีกตั้งหนึ่งส่วนเลยเหรอ"

"ก็เออสิ ข้าจะให้ค่าแรงเจ้าเป็นรอบๆ หรือไง? แน่นอนว่าต้องให้เป็นเปอร์เซ็นต์ ยิ่งขายได้เยอะ เจ้าก็ยิ่งรวย แต่ก็อย่าบ่นว่าน้อยล่ะ เหล้าแม่ทัพคราวนี้ก็ทำกำไรไปไม่น้อยใช่มั้ยล่ะ"

เถิงจื่อจิ้นกำหมัดแน่น ทุบโต๊ะด้วยความเจ็บใจ "โมโหชะมัด เอาไปน้อยเกิน พวกขุนนางซ่งหนูแย่งกันซื้อใหญ่เลย แถมยังบอกว่านี่แหละเหล้าที่ลูกผู้ชายตัวจริงเขาดื่มกัน พอดื่มเหล้าแม่ทัพเข้าไปแล้ว เหล้าเดิมๆ นี่กลืนไม่ลงเลย"

"ครั้งนี้ข้าไปเจอขุนนางฝ่ายขวาของพวกมันมา ถ้าเอาไปขายให้ค่ายใหญ่ท่านข่านได้นะ ข้าว่าต้องได้กำไรอีกหลายสิบตำลึงทองแน่นอน"

"หนทางหมื่นลี้ เริ่มต้นที่ก้าวแรก ค่อยๆ เป็นค่อยๆ ไป ไม่ต้องรีบ"

สงสัยคงหิวจัดหรือไม่ก็กินอาหารทุ่งหญ้าไม่คุ้นปาก พอเถิงจื่อจิ้นกลับมาถึงก็รีบพุ่งตัวกลับมาที่นี่ทันที หวังจะได้กินอาหารดีๆ หลังจากรินเหล้าให้ทุกคนเสร็จ เขาก็นั่งลงจัดการอาหารตรงหน้าอย่างเอร็ดอร่อย

"เอ๊ะ? หยางเฉียน นี่มันเนื้อวัวนี่นา?" เถิงจื่อจิ้นมองชิ้นเนื้อที่ตัวเองเพิ่งกัดไปครึ่งนึงด้วยความประหลาดใจ

"ใช่แล้ว"

"เนื้อหายากแบบนี้ไปเอามาจากไหน หรือว่าเจ้าแอบกินเนื้อวัวอีกแล้ว?" เถิงจื่อจิ้นหัวเราะ

ยุคนี้เนื้อวัวหายากมาก ในจวนตระกูลหยางก็มีแค่หยางเฉียน คริสทิน่า และเบลิก้าเท่านั้นที่ได้กิน เพราะพวกนี้ต้องฝึกวรยุทธ์ ขืนใช้แรงแต่ไม่บำรุงก็คงแย่

กษัตริย์เซี่ยเหวินถามด้วยความสงสัย "กฎหมายแคว้นเซี่ยห้ามฆ่าวัวกินไม่ใช่หรือ? สหายตัวน้อยดูจะไม่ค่อยรักษากฎเอาซะเลยนะ"

หยางเฉียนโบกมืออย่างไม่ใส่ใจ "กินวัวมันจะแปลกอะไร รอข้ายึดทุ่งหญ้าได้เมื่อไหร่ ข้าอยากจะกินอะไรก็ได้ เห็นวัวก็กินวัว เห็นม้าก็กินม้า ข้าจะกินมันวันละตัวเลยคอยดู มัวแต่ประหยัดมันไม่มีประโยชน์หรอก"

ชวีซิวเหวินมุมปากกระตุก "คุณชายช่างโอ้อวดเสียจริง จะกินวันละตัวเลยหรือ"

เซวียคังอันไม่ได้พูดอะไร นั่งกินอย่างเงียบๆ เมื่อกี้มัวแต่ดื่มเหล้า เลยกินกับข้าวไปนิดเดียว ขาดทุนแย่เลย

กษัตริย์เซี่ยเหวินมองลูกชายด้วยสายตารักใคร่ โตขึ้นแล้วจริงๆ ผมของเขาก็หงอกไปตั้งเยอะ แต่ลูกชายกลับพึ่งพาตัวเองได้แล้ว

"ไม่ทราบว่าช่วงบ่าย ท่านอาเซี่ยยังมีธุระอะไรอีกไหม?" หยางเฉียนยิ้มหวานมองทั้งสามคน พลางนึกว่าเมื่อไหร่เถิงจื่อจิ้นจะเอาเงินมาให้

ต้องได้เห็นทองคำก่อนถึงจะเบาใจ วันนี้ที่เขายอมคุยกับคนแปลกหน้าสามคนตั้งเยอะแยะก็เห็นแก่หน้าเหล่าเถียนหรอกนะ อีกอย่าง พวกนี้เป็นพ่อค้าทองแดงกับเหล็ก วันหน้าอาจจะได้พึ่งพาอาศัยกันก็ได้

"โอ้โห ไล่แขกซะแล้ว" กษัตริย์เซี่ยเหวินไม่พอใจ พ่อมาหาลูกแท้ๆ ดันโดนไล่ตะเพิด นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน พระองค์หันไปยิ้มให้เถียนจง

เถียนจงรู้สึกเหมือนโดนฟ้าผ่าเปรี้ยงเข้าที่กลางกระหม่อม

เขาทำหน้าเครียดหันไปพูดกับหยางเฉียน "คุณชาย เพื่อนข้าสามคนนี้คงต้องอยู่ที่นี่อีกสักสองสามวัน ข้าเห็นว่าที่นี่ก็สะดวกดีนะขอรับ......"

"ตาข้างไหนของท่านที่มองว่าสะดวกหา?"

หยางเฉียนแอบด่าในใจ แต่ใบหน้ากลับยิ้มแย้มตอบ "ได้สิ งั้นวันนี้ก็พักที่นี่ก่อนละกัน อ้อ ห้ามเข้าไปที่ลานฝึกสวนหลังบ้านนะ ส่วนที่อื่นก็ตามสบาย"

พูดจบหยางเฉียนก็เตรียมตัวจะลุกไป แต่ก็นึกอะไรขึ้นมาได้ หันกลับมากำชับ "บ้านเรากินข้าวกันสามมื้อนะ เช้า กลางวัน เย็น มื้อไหนไม่กินก็บอกเสี่ยวเหมียนเอ่าด้วยล่ะ ไม่งั้นเดี๋ยวทำกับข้าวมาเก้อ"

ทั้งสามคนมองหน้ากันเลิ่กลั่ก ไอ้หมอนี่มันไม่สนธรรมเนียมเลยนี่นา ตั้งแต่สมัยโบราณมา เขากินกันแค่วันละสองมื้อเท่านั้น แม้แต่ราชวงศ์หรือขุนนางก็ไม่มีใครกล้าฝ่าฝืน ตอนเที่ยงถ้าหิวก็จะกินขนมรองท้องนิดหน่อย

"ตั้งแต่โบราณมาเขาก็กินกันแค่วันละสองมื้อ คุณชายทำแบบนี้ไม่กลัวคนอื่นจะเอาไปนินทาหรือ? แถมท่านก็รวยจะตาย ทำไมพวกข้าไม่กินถึงต้องบอกด้วยล่ะ?" ชวีซิวเหวินไม่เข้าใจเอาซะเลย

"ใครบอกว่ากฎที่มีมาแต่โบราณต้องถูกเสมอไปล่ะ อีกอย่าง ข้าจะกินกี่มื้อก็เรื่องของข้า จะกินวันละมื้อหรือสิบมื้อก็ไม่เดือดร้อนใคร ใครอยากนินทาก็นินทาไปสิ ข้าไม่ได้ไปแย่งข้าวใครกินซะหน่อย ที่ข้าบอกให้บอกล่วงหน้า ก็เพราะไม่อยากให้กินทิ้งกินขว้างต่างหากล่ะ"

"หว่านดำยามเที่ยงวัน เหงื่อหยดรดผืนดิน ใครเล่าจะรู้ว่าข้าวในจาน ล้วนมาจากความยากลำบาก ชาวนาทำนาเหนื่อยยาก ข้ามีเงินก็จริง แต่ก็ต้องใช้จ่ายอย่างรู้คุณค่า กินเท่าที่จำเป็น อย่าให้ข้าวตกหล่นแม้แต่เม็ดเดียว" พูดจบ หยางเฉียนก็พาสาวๆ กลับเข้าห้องพัก เขายังมีเรื่องต้องทำอีกเยอะ

คริสทิน่ากับเบลิก้าหนีรอนแรมมานานแล้ว ต้องรีบฉวยโอกาสตอนที่ยังจำได้ บันทึกเรื่องราวต่างๆ รวบรวมเป็นเล่มให้เร็วที่สุด รวมถึงข้อมูลอาวุธสงครามโบราณ วิธีตีเหล็ก ค่ายกล และตำราพิชัยสงครามที่เขาเคยจำได้ด้วย

นึกแล้วก็เสียดาย ก่อนจะทะลุมิติมา เขาอุตส่าห์ซื้อตำราพิชัยสงครามโบราณมาอ่าน แต่ดันอ่านไม่จบ ไม่งั้นคงมีความรู้เรื่องการฝึกทหารมากกว่านี้เยอะ

ทั้งสามคนถึงกับตะลึง เซวียคังอันอาจจะไม่เท่าไหร่ แต่ชวีซิวเหวินที่มีความรู้เรื่องบทกวีเป็นอย่างดี ถึงกับอึ้งไปกับบทกวีของหยางเฉียน

กษัตริย์เซี่ยเหวินพึมพำบทกวีนั้นซ้ำไปซ้ำมา ดวงตาเปล่งประกาย นึกไม่ถึงเลยว่าลูกชายจะมีความสามารถด้านวรรณกรรมยอดเยี่ยมขนาดนี้ ช่างน่าทึ่งจริงๆ

เมื่อหยางเฉียนเดินออกไป เสี่ยวเหมียนเอ่าก็กะพริบตาปริบๆ มองทุกคน แล้วถามเสียงแผ่ว "ท่านแขกผู้มีเกียรติ ให้ข้าน้อยนำทางไปห้องพักเลยไหมเจ้าคะ?"

"นำทางไปเลย~~~!"

ทั้งสี่คนเดินตามเสี่ยวเหมียนเอ่าไป โดยสามคนหลังพยายามรักษาระยะห่างจากกษัตริย์เซี่ยเหวินประมาณครึ่งก้าว

"เอ๊ะ? นี่คืออะไร?" พอเข้าไปในห้องพัก กษัตริย์เซี่ยเหวินก็สำรวจไปรอบๆ ไม่นานก็เจอห้องน้ำ

ทั้งสามคนที่ตามเข้ามาก็มองห้องน้ำด้วยความอยากรู้อยากเห็นเช่นกัน

เสี่ยวเหมียนเอ่ายิ้มแฉ่ง ชี้ไปที่ของในห้องน้ำพลางอธิบายอย่างภูมิใจ

"นี่คือชักโครกเจ้าค่ะ ทำธุระเสร็จก็ดึงเชือกตรงนี้ สิ่งปฏิกูลก็จะถูกน้ำพัดหายไปเลย ส่วนนี่คืออ่างล้างหน้า เปิดน้ำขังไว้ก็ล้างหน้าได้ ล้างเสร็จก็ปล่อยน้ำทิ้ง แล้วก็มีอ่างอาบน้ำด้วยนะเจ้าคะ มีถังเก็บน้ำอยู่ข้างบน ข้างล่างเป็นเตาไฟ พอถึงหน้าหนาวก็จะได้อาบน้ำอุ่นสบายๆ เลยเจ้าค่ะ"

กษัตริย์เซี่ยเหวินเบิกตากว้าง ไม่พูดพร่ำทำเพลง ลองดึงเชือกชักโครกดู พอเห็นน้ำไหลลงมาก็รู้สึกตื่นเต้น ถามต่อว่า "แล้วน้ำพวกนี้มาจากไหนล่ะ แล้วสิ่งปฏิกูลที่ถูกน้ำพัดไป จะไปอยู่ที่ไหน?"

เสี่ยวเหมียนเอ่าหัวเราะ "คุณชายสั่งให้สร้างถังเก็บน้ำไว้บนหลังคาบ้านเจ้าค่ะ พวกเราก็แค่เติมน้ำให้เต็มทุกวัน ปกติก็ใช้ไม่ค่อยเยอะหรอกเจ้าค่ะ แต่คุณชายอาบน้ำทุกวัน ทางห้องคุณชายเราก็เลยเติมน้ำไว้เต็มตลอด ส่วนสิ่งปฏิกูลกับน้ำที่ไหลออกไป ก็เอาไปผสมกันใช้รดน้ำต้นไม้เจ้าค่ะ"

"อะไรนะ? ผักที่ปลูกที่นี่ ใช้ของพวกนี้รดหมดเลยเหรอ?" กษัตริย์เซี่ยเหวินเอามือปิดปาก พะอืดพะอม รู้สึกเหมือนมีอะไรตีตื้นขึ้นมาจุกอยู่ที่คอ

เถียนจงและอีกสองคนก็หน้าซีดเป็นไก่ต้ม เอาของสกปรกมารดผัก แบบนี้มันต่างอะไรกับกินของสกปรกล่ะ?

เสี่ยวเหมียนเอ่าพยักหน้าอย่างจริงจัง "ใช่เจ้าค่ะ แขกผู้มีเกียรติ คุณชายบอกว่าที่ผลผลิตลดลงทุกปี เป็นเพราะดินจืดลง"

"ถ้าเราหมั่นเติมปุ๋ยให้ดินเป็นประจำ เราก็จะได้ผลผลิตดีทุกปี ถ้าทั่วทั้งแคว้นเซี่ยใช้วิธีนี้ ก็จะไม่มีใครต้องอดตายอีกแล้ว"

พูดถึงตรงนี้ ขอบตาของเสี่ยวเหมียนเอ่าก็แดงก่ำ เถียนจงถามด้วยความสงสัย "เสี่ยวเหมียนเอ่า เป็นอะไรไป?"

เสี่ยวเหมียนเอ่าเช็ดน้ำตา ใบหน้าเด็กน้อยเต็มไปด้วยความเศร้า "ถ้าคุณชายมาเร็วกว่านี้ก็คงดี พ่อกับแม่ข้าก็คงไม่ต้องอดตาย"

กษัตริย์เซี่ยเหวินถอนหายใจยาว ในฐานะกษัตริย์ น้ำตาของเด็กผู้หญิงคนหนึ่งไม่อาจสั่นคลอนจิตใจพระองค์ได้ แต่ลึกๆ ก็อดสงสารไม่ได้ จึงถามต่อว่า "เกิดอะไรขึ้น เล่าให้ฟังหน่อยสิ"

เสี่ยวเหมียนเอ่าส่ายหน้า "ข้าน้อยเป็นแค่ทาสรับใช้ เรื่องอื่นข้าน้อยไม่ค่อยรู้หรอกเจ้าค่ะ คุณชายสั่งอะไรพวกเราก็ทำตาม แค่ทำตามที่คุณชายบอก ก็ไม่มีปัญหาแน่นอนเจ้าค่ะ"

"ไปได้แล้ว"

หลังจากไล่เสี่ยวเหมียนเอ่าออกไป กษัตริย์เซี่ยเหวินก็นั่งลงในห้อง สัมผัสความรู้สึกตอนนั่งบนเก้าอี้ด้วยความพึงพอใจ

"พวกเจ้าลองบอกมาสิ ว่าลูกชายข้ามันเป็นอะไรไป? ทำไมถึงเปลี่ยนไปได้ขนาดนี้"

ทั้งสามคนสบตากัน ชวีซิวเหวินประสานมือตอบ "ฝ่าบาท บรรพบุรุษคงคุ้มครองกระมัง องค์ชายถึงได้มีความสามารถทั้งบุ๋นและบู๊ แถมยังมีสติปัญญาเป็นเลิศอีกด้วยขอรับ"

"ใช่แล้วขอรับ เมื่อก่อนข้าน้อยเจอองค์ชายทุกวัน ตอนนี้กลับจำข้าน้อยไม่ได้ แถมยังเรียกข้าน้อยว่าท่านอาเซวียอีก เมื่อก่อนเรียกข้าว่าไอ้หมาน้อยแท้ๆ"

"ฮ่าๆๆๆ~~~!"