บทที่ 56 ปลดรัชทายาท?

"ได้ยินมาว่าหลานชายตระกูลหลี่ตายแล้วเหรอ?" กษัตริย์เซี่ยเหวินเปลี่ยนน้ำเสียง เอ่ยถามขึ้นมาลอยๆ

"พ่ะย่ะค่ะ ท่านอัครมหาเสนาบดีโกรธมาก สั่งให้กระหม่อมสืบสวนเรื่องนี้อย่างละเอียด แต่ว่า..." เถียนจงตอบอย่างระมัดระวัง

น้ำเสียงของกษัตริย์เซี่ยเหวินกลับมาราบเรียบอีกครั้ง "แต่อะไร?"

"กระหม่อมส่งคนไปตรวจดูที่เกิดเหตุ หลานชายตระกูลหลี่ หลี่อวี้ ตายก่อนที่จะเกิดไฟไหม้พ่ะย่ะค่ะ"

"จากการชันสูตรของเจ้าหน้าที่ หลี่อวี้ถูกบีบคอจนกระดูกแหลก ส่วนนางบำเรอสองคนถูกอาวุธฟันตาย ที่เกิดเหตุยังมีอาวุธของพวกซ่งหนูตกอยู่ด้วยพ่ะย่ะค่ะ"

กษัตริย์เซี่ยเหวินหัวเราะ "อะไรกัน? ยังปิดคดีไม่ได้อีกเหรอ? ท่านอัครมหาเสนาบดีคงร้อนรนแย่ เขามีหลานชายแค่คนเดียวนี่นา เอาแต่พร่ำบ่นว่าเจ้าทำงานไม่เอาไหนให้ข้าฟังตลอดเลย"

เถียนจงสะดุ้งในใจ 'หนอย ไอ้จิ้งจอกเฒ่า กล้าเอาข้าไปฟ้องฝ่าบาทเรอะ แค้นนี้ข้าจดไว้ก่อนเถอะ'

เขาแอบมองออกไปข้างนอก แล้วลดเสียงลง "จากการตรวจสอบ รอยนิ้วมือที่คอของหลี่อวี้เล็กมาก ไม่เหมือนของพวกผู้หญิง แต่น่าจะเป็นของเด็กที่ยังไม่โตเต็มที่ แต่เด็กก็ไม่น่าจะมีแรงมหาศาลขนาดนั้น ในเมืองอวิ๋นทงนี้ คนที่เข้าข่ายก็มีแต่........"

"ข้าเข้าใจแล้ว"

"ฝ่าบาท องค์ชายยอมรับกับกระหม่อมเองพ่ะย่ะค่ะ ว่าเป็นคนฆ่าหลี่อวี้" เถียนจงตัดสินใจเล่าความจริงให้ฝ่าบาทฟัง

"เขาบอกเจ้าเหรอ? หึ เด็กนี่มันยังไม่โตจริงๆ ไม่ใช่ว่าท่านแม่ทัพเถียนไว้ใจไม่ได้หรอกนะ แต่เรื่องสำคัญแบบนี้ ไม่ควรเอาไปพูดพร่ำเพรื่อ แล้วทำไมเขาถึงต้องฆ่าหลี่อวี้ด้วยล่ะ"

"มีอยู่วันหนึ่ง องค์ชายมาฝึกทหารที่ค่าย แล้วเล่าให้ฟังว่า เมื่อคืนก่อนมีชายชุดดำลอบเข้ามาสังหารที่จวน แต่ด้วยวรยุทธ์ที่ล้ำเลิศขององค์ชาย บวกกับมีคริสทิน่าและเบลิก้าคอยช่วย"

"พวกมันสิบกว่าคนเลยโดนจัดการเรียบ องค์ชายสืบสาวราวเรื่องจากพวกมันจนสาวไปถึงจวนตระกูลหลี่ ไม่ใช่แค่ฆ่าหลี่อวี้ แต่ยัง... แต่ยัง..." เสียงของเถียนจงค่อยๆ แผ่วลง

"ยังอะไรอีก? พูดมา" กษัตริย์เซี่ยเหวินถามเสียงเข้ม

"ยังค้นเจอจดหมายลับที่ตระกูลหลี่ลอบติดต่อกับพวกซ่งหนู แล้วก็จดหมายคำสั่งลอบสังหารจากองค์ชายเจี๋ยซ่อนอยู่ในห้องหนังสือด้วยพ่ะย่ะค่ะ แต่ยังไม่ทันที่หลี่อวี้จะได้ยืนยันข้อมูล เขาก็ถูกองค์ชายสังหารเสียก่อน ดังนั้นองค์ชายเจี๋ยจึงคิดว่าองค์ชายเจี่ยวตายในศึกโซ่วเฉิงไปแล้วพ่ะย่ะค่ะ"

พอเห็นสีหน้ากษัตริย์เซี่ยเหวินเคร่งเครียดขึ้นมา เถียนจงก็รีบอธิบายต่อ "ในศึกโซ่วเฉิง องค์ชายมีหน้าที่แค่คุมทัพ แต่ถูกหลี่อวี้กับพวกพูดยั่วยุให้ต้องออกไปรบ พวกเขาคงอยากให้องค์ชายตายในสนามรบ จะได้ไม่ต้องลงมือเองให้เปื้อนเลือดพ่ะย่ะค่ะ"

"ปัง~~~!"

กษัตริย์เซี่ยเหวินตบโต๊ะดังลั่น ตวาดด้วยความโกรธจัด "ไอ้ลูกทรพี จิตใจคับแคบ ไม่มีน้ำใจนักกีฬาเอาเสียเลย"

ทั้งสามคนคุกเข่าลงกับพื้นทันที ฝ่าบาทขึ้นชื่อว่าเป็นกษัตริย์ที่อารมณ์ดีที่สุด การที่ทรงกริ้วถึงเพียงนี้ ไม่รู้ว่าจะมีกี่คนที่ต้องโดนหางเลขไปด้วย

"ดูท่า ตำแหน่งองค์ชายรัชทายาทคงต้องทบทวนใหม่เสียแล้ว น่าเสียดาย... เฮ้อ เจี่ยวเอ๋อร์ยังเด็กเกินไป"

ทั้งสามคนคุกเข่าเงียบกริบ ไม่กล้าปริปาก เรื่ององค์ชายรัชทายาทไม่ใช่เรื่องที่พวกเขาจะเข้าไปก้าวก่ายได้

"พวกเจ้าเป็นใบ้กันไปหมดแล้วหรือไง ข้าเลี้ยงพวกเจ้าไว้ไม่ให้ช่วยคิดอะไรเลยหรือ?"

ทั้งสามคนมองหน้ากัน ก่อนที่ชวีซิวเหวินจะเอ่ยปากอย่างระมัดระวัง "กระหม่อมเห็นว่า ถึงแม้องค์ชายเจี่ยวจะเพิ่งอายุแปดพรรษา แต่รูปร่างหน้าตาก็ดูโตเหมือนเด็กวัยรุ่นแล้วนะพ่ะย่ะค่ะ"

"ใช่พ่ะย่ะค่ะ ดูจากคำพูดและการกระทำ องค์ชายก็มีความคิดความอ่านเหมือนผู้ใหญ่ ที่น่ายกย่องที่สุดคือ องค์ชายเป็นคนที่ลงมือทำจริง ไม่ได้ดีแต่พูดพ่ะย่ะค่ะ"

ทั้งสองคนไม่ได้เสนอความคิดเห็นอะไร แค่พูดถึงข้อดีของจีเจี่ยว พวกนี้มันจิ้งจอกเฒ่าชัดๆ

"เถียนจง เจ้าคิดว่ายังไง ถ้าให้เจี่ยวเอ๋อร์ขึ้นเป็นกษัตริย์ แคว้นเซี่ยจะมีโอกาสรุ่งเรืองขึ้นมาไหม?"

เถียนจงคิดอยู่ครู่หนึ่ง "ฝ่าบาท องค์ชายไม่ได้สนใจราชบัลลังก์เลยพ่ะย่ะค่ะ หลังจากความจำเสื่อม องค์ชายก็ซุ่มโจมตีพวกซ่งหนูถึงสองครั้ง คงเห็นภาพพวกมันเข่นฆ่าราษฎรแคว้นเซี่ยมาเยอะ ตอนนี้สิ่งเดียวที่องค์ชายคิดคือการกำจัดพวกซ่งหนูให้สิ้นซากพ่ะย่ะค่ะ"

กษัตริย์เซี่ยเหวินยิ้ม ไม่นึกว่าเถียนจงจะหัวหมอขนาดนี้ "ลุกขึ้นเถอะ เก้าอี้ของเจี่ยวเอ๋อร์นั่งสบายดี นั่งลงแล้วค่อยคุยกัน"

ทั้งสามคนทำตามที่รับสั่ง แต่ก็ไม่รู้จะเริ่มพูดยังไงดี

"เถียนจง เจ้าอยู่กับเจี่ยวเอ๋อร์มานาน ลองเล่าให้ฟังหน่อยสิว่าปกติเขาทำอะไรบ้าง"

เถียนจงไม่มีทางเลือก รู้ว่าฝ่าบาทไม่มีทางทำร้ายองค์ชายแน่ๆ จึงเล่าเรื่องราวที่ผ่านมาให้ฟังจนหมด "บางทีองค์ชายก็มักจะบ่นว่า ถ้าบ้านเมืองสงบสุข ก็อยากจะใช้ชีวิตเป็นท่านอ๋องสบายๆ ไม่ต้องมานั่งเครียดแบบนี้พ่ะย่ะค่ะ"

"ฮ่าๆๆๆ เจี่ยวเอ๋อร์ถึงจะจำอะไรไม่ได้ แต่ก็ยังโหยหาชีวิตแบบเดิมสินะ เอาล่ะ พวกเจ้าไปพักผ่อนเถอะ"

"พ่ะย่ะค่ะ!"

กษัตริย์เซี่ยเหวินประทับอยู่ในห้องเพียงลำพัง จิบชาไปพลางๆ ไม่นึกเลยว่าชาที่ลูกชายทำขึ้น จะมีรสชาติขมนำแล้วหวานตาม หอมกรุ่นติดลิ้น ยิ่งดื่มก็ยิ่งติดใจ

ทั้งสามคนเดินออกจากห้อง แต่ไม่ได้กลับห้องพักตัวเอง กลับไปหาที่เงียบๆ ตรงมุมลานบ้านเพื่อนั่งคุยกัน

"ฝ่าบาทคิดจะปลดองค์ชายรัชทายาทแน่ๆ"

"หึๆ ฝ่าบาทถึงจะประชวร แต่ก็ยังอยู่ในวัยฉกรรจ์ การที่องค์ชายเจี๋ยสนิทสนมกับท่านอัครมหาเสนาบดีมากเกินไป มันเป็นเรื่องต้องห้ามนะ แถมยังสมรู้ร่วมคิดกับหลานชายเสนาบดีปองร้ายน้องชายตัวเองอีก หึๆ ทำแบบนี้มันรนหาที่ตายชัดๆ"

เถียนจงมองทั้งสองคน น้ำเสียงจริงจังขึ้นมา "ถ้าองค์ชายเจี่ยวได้เป็นกษัตริย์ ก็คงดีเหมือนกันนะ"

ทั้งสองคนมองเถียนจงอย่างตกใจ "เจ้าคิดให้ดีๆ นะ ขุนนางอย่างพวกเราไม่ควรเข้าไปก้าวก่ายการตัดสินใจของฝ่าบาทในเรื่องนี้ พวกเรามีหน้าที่แค่ชี้แจงข้อดีข้อเสีย ส่วนการตัดสินใจต้องยกให้ฝ่าบาท ฝ่าบาททรงพระปรีชาญาณ"

"แต่องค์ชายเจี่ยวก็ทำให้ข้าเปิดหูเปิดตาจริงๆ สิ่งประดิษฐ์และมุมมองขององค์ชาย มันช่างน่าทึ่งมาก ทั้งเกือกม้า โกลน การบำรุงดิน แล้วก็พืชวิเศษสองอย่างนั้น แค่อย่างใดอย่างหนึ่งก็มากพอที่จะทำให้ประเทศชาติเจริญรุ่งเรืองได้แล้ว"

"ถึงจะรุ่งเรืองก็เถอะ แต่ไม่รู้ว่าสงครามที่ยืดเยื้อมานานนี่จะจบลงเมื่อไหร่~~~~!"

"ท่านชวีซิวเหวิน ท่านไปถามองค์ชายเองเลยสิ จนป่านนี้ข้ายังไม่เคยเห็นมีเรื่องไหนทำให้องค์ชายจนปัญญาได้เลย"

ชวีซิวเหวินลุกพรวดขึ้นมา เดินตรงดิ่งไปที่ห้องโถงด้านใน เซวียคังอันรีบคว้าแขนเขาไว้ ถามอย่างงุนงง "ท่านจะไปหาองค์ชายจริงๆ รึ?"

"ข้าหูตาสว่างก็คราวนี้แหละ ในเมื่อท่านแม่ทัพเถียนยกย่องขนาดนี้ ข้าก็อยากจะรู้เหมือนกันว่าในหัวองค์ชายจะมีแผนการอะไรซ่อนอยู่อีก ถ้าทำให้ข้าทึ่งได้ล่ะก็ ต่อให้ต้องเสี่ยงตายกราบทูลฝ่าบาท ข้าก็จะทำ" ชวีซิวเหวินสะบัดแขนเซวียคังอันออก แล้วก้าวฉับๆ เข้าไปในห้องโถงด้านใน

เซวียคังอันกับเถียนจงสบตากัน ก่อนจะรีบเดินตามไป จังหวะก้าวเดินของทั้งสามคนมั่นคงและพร้อมเพรียงกัน

ภายในห้องโถงด้านใน

หยางเฉียนกำลังจดบันทึกบนกระดาษอย่างรวดเร็ว ไม่รู้ทำไม เรื่องราวในชาติก่อนถึงยังจำได้แม่นขนาดนี้

คงเป็นเพราะตอนนี้ยังเด็ก อยู่ในช่วงที่ความจำดีที่สุด พออายุมากขึ้น ความจำก็คงค่อยๆ เสื่อมลง

พอรู้สึกว่าลมเริ่มพัดเบาลง หยางเฉียนก็หันไปมอง เห็นเด็กสาวผมแกละกำลังเหงื่อตก แขนล้าจนแทบไม่มีแรง

"เอาล่ะ เจ้าเหนื่อยแล้ว ไปพักเถอะ"

เด็กสาวผมแกละถอนหายใจยาว สะบัดแขนแก้เมื่อยพลางยิ้ม "คุณชาย มีอะไรให้รับใช้อีกไหมเจ้าคะ?"

"อืม~~~" หยางเฉียนปาดเหงื่อ "ไปหาไม้มาให้ข้าหน่อย"

"หา?"

"หาอะไรเล่า รีบไปสิ ข้าจะทำของดีๆ ให้ดู" หยางเฉียนบ่นอุบอิบในใจ ไล่เด็กสาวไปแล้วก็หยิบกระดาษออกมาอีกแผ่น กระดาษพวกนี้แพงมากเลยนะ เฮ้อ ไม่รู้ว่าเทคโนโลยีการทำกระดาษในยุคนี้มันอยู่ระดับไหน มิน่าล่ะคนทั่วไปถึงใช้ไม่ลง

เขาใช้ถ่านวาดแบบร่างบนกระดาษ ระบุขนาดของชิ้นส่วนต่างๆ ไม่นานเด็กสาวผมแกละก็หอบเศษไม้กองโตเข้ามา

หยางเฉียนเลือกไม้ที่ได้ขนาด แล้วหยิบกล่องเครื่องมือที่ทำเองออกมาจากตู้ ใช้ถ่านขีดเส้นกำหนดขนาดตามแบบร่าง

ขนไม้ที่ทำเครื่องหมายไว้แล้วออกมาข้างนอก ใช้เลื่อยตัดไม้ให้ได้ขนาด ส่วนชิ้นเล็กๆ ก็ใช้สิ่วเจาะเอา

น่าเสียดายที่เขาทำเป็นแค่เรื่องพื้นฐาน เมื่อก่อนตอนตกแต่งบ้าน เพื่อประหยัดเงิน ถึงจะจ้างช่างมาทำส่วนใหญ่ แต่เขาก็ลงมือช่วยด้วย เลยประหยัดไปได้เยอะ

แต่ตอนนั้นมีปืนยิงตะปูลมให้ใช้ ไม่เหมือนตอนนี้ที่ไม่มีแม้แต่ตะปูสักตัว ถ้าไม่ได้ไปขอคำแนะนำจากช่างไม้มาบ้าง คงมืดแปดด้านแน่ๆ

ของซับซ้อนทำไม่เป็น แต่พวกรอยต่อสลักแบบง่ายๆ ก็พอจะเรียนรู้มาบ้าง

จริงๆ มันก็ไม่ได้ซับซ้อนอะไร แค่กล่องไม้ ใส่เฟืองไม้กับแผ่นไม้แผ่นใหญ่เข้าไป พอมีแรงส่ง แผ่นไม้ก็จะหมุนทำให้เกิดลม

แต่ของที่เขาทำมันไม่เหมือนในละครทีวีหรอกนะ หยางเฉียนอยากให้ลมมันแรงๆ ก็เลยต่อคันโยกยาวๆ ออกมาจากกล่อง

เวลาใช้คนปั่น ก็แค่นั่งข้างๆ แล้วใช้เท้าถีบเหมือนปั่นจักรยาน ไม่ใช่แค่คนที่นั่งพักจะได้ลมเย็นๆ แต่คนที่ปั่นก็จะได้ลมเย็นๆ ด้วย

หยางเฉียนปาดเหงื่อ ไม่รู้ว่าตอนนี้ตัวเองอยู่ละติจูดไหน ร้อนชิบเป๋งเลย พระอาทิตย์แผดเผาอย่างกับไฟ

บางทีก็อยากจะออกไปอาบแดดให้ผิวแทนๆ แต่พอคิดว่ายุคบ้าๆ นี่ไม่มีแม้แต่ครีมกันแดด ก็เลยล้มเลิกความตั้งใจ

พอหยางเฉียนประกอบชิ้นส่วนทั้งหมดเสร็จ ก็ได้ยินเสียงฝีเท้าคนเดินเข้ามาใกล้ๆ

"คุณชาย" ทั้งสามคนประสานมือทำความเคารพอย่างนอบน้อม

หยางเฉียนชะงัก หันซ้ายหันขวาก่อนจะยิ้ม "นอกจากเหล่าเถียนแล้ว พวกท่านสองคนก็คงรู้ฐานะข้าแล้วสินะ"

"ชื่อเสียงคุณชายโด่งดังจะตาย พวกเราเคยเจอกันที่เมืองหลวงเฉาเสียนแล้วด้วย" ชวีซิวเหวินประจบ

"ชื่อเสียง? ชื่อเสียมากกว่าล่ะมั้ง ที่บ้านยังไม่มีใครรู้เรื่องข้าเลย พวกท่านอย่าเอาไปพูดสุ่มสี่สุ่มห้าล่ะ ไม่งั้นข้าคงอยู่เมืองอวิ๋นทงไม่ได้แน่" หยางเฉียนบ่นอย่างหัวเสีย

"วางใจเถอะขอรับ พวกเราจะรูดซิปปากให้สนิทเลย"

"คุณชาย ข้าน้อยขอเรียนถามเรื่องหนึ่งขอรับ" ชวีซิวเหวินไม่อ้อมค้อม ยิงคำถามใส่ตรงๆ

หยางเฉียนยกกล่องไม้เข้าไปในห้องโถงด้านใน ดึงเด็กสาวผมแกละให้นั่งลงบนเก้าอี้ แล้วทำท่าทางให้เธอลองเหยียบที่ปั่นดู

น่าเสียดายที่เด็กสาวไม่ใช่คนยุคปัจจุบัน เลยไม่รู้ว่าที่เหยียบสองอันนั้นมันมีไว้ทำอะไร

หยางเฉียนไม่มีทางเลือก จึงจับเท้าทั้งสองข้างของเธอวางลงบนที่เหยียบแล้วขยับให้ดู ตอนนั้นเอง ใบพัดในกล่องก็เริ่มหมุน

สายลมเย็นฉ่ำพัดโชยมาปะทะร่างทุกคน ความเย็นสดชื่นช่วยปัดเป่าความร้อนอบอ้าวไปจนหมดสิ้น

"จำได้หรือยัง?"

"จำได้แล้วเจ้าค่ะ คุณชาย" เด็กสาวพยักหน้ารับ แต่ในใจกลับเต้นตึกตัก 'พระเจ้าช่วย คุณชายจับเท้าข้าด้วย ไม่รู้ว่า~~~ จะท้องหรือเปล่านะ'

สายลมเย็นพัดมาเป็นระลอกตามจังหวะการปั่น หยางเฉียนเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ หลับตาพริ้มด้วยความสบายใจ

อากาศแบบนี้ ถ้าเป็นในยุคก่อน ป่านนี้คงเปิดแอร์ปูนอนเสื่อเย็นๆ สบายใจเฉิบไปแล้ว คิดถึงจังเลยน้า