บทที่ 57 ขุดเจอถ่านหิน

"คุณชาย นี่คืออะไรหรือขอรับ?" ชวีซิวเหวินและอีกสองคนเดินตามเข้ามาถามด้วยความประหลาดใจ

"นี่น่ะเหรอ? อ้อ ก็แค่พัดลมมือหมุนน่ะสิ ให้คนรับใช้มานั่งพัดด้วยมือมันเมื่อยเปล่าๆ สู้ใช้เท้าเหยียบไม่ได้หรอก จังหวะการเหยียบแค่นี้ ต่อให้เหยียบเป็นชั่วยามก็ไม่เหนื่อยหรอก แถมไม่ได้เย็นแค่ข้าคนเดียวนะ คนเหยียบก็ได้เย็นด้วย เห็นไหมล่ะ ยิงปืนนัดเดียวได้นกสองตัว"

"สหายตัวน้อยช่างมีเมตตาจริงๆ เมื่อกี้ตอนข้าคุยกับท่านแม่ทัพเถียนก็พูดถึงเรื่องนี้อยู่ ตอนนี้บ้านเมืองวุ่นวาย แคว้นต่างๆ ต่างก็มักใหญ่ใฝ่สูง แย่งชิงความเป็นใหญ่กัน พวกข้าปรึกษากันตั้งนานก็หาทางออกไม่ได้ เลยตั้งใจมาถามความเห็นจากเจ้านี่แหละ"

"พูดจายืดยื้อชะมัด ที่แท้ก็มาหาคนคุยด้วยนี่เอง" หยางเฉียนแอบบ่นในใจ

"สงครามมันไม่มีวันหยุดหรอก แต่มันลดลงได้"

"อ้อ? คำพูดของสหายตัวน้อยช่างน่าสนใจนัก สำนักต่างๆ ล้วนแต่เรียกร้องหาความสงบสุข หาผู้ปกครองที่ทรงธรรม ข้าฟังแล้วก็งั้นๆ แหละ สหายตัวน้อยคิดว่าทำยังไงถึงจะยุติสงครามได้ล่ะ?"

ชวีซิวเหวินและอีกสองคนนั่งลง เตรียมพร้อมจะถกเถียงกับหยางเฉียนเต็มที่

หยางเฉียนเริ่มรำคาญ เขาตั้งใจจะจดบันทึกต่อ แถมของใช้ในบ้านก็ยังต้องพึ่งให้เขาค่อยๆ คิดค้นขึ้นมาอีก ไอ้พวกเศรษฐีหน้าโง่สามคนนี้มาเกะกะชะมัด

"กำจัดพวกซ่งหนู กำจัดแคว้นอื่นๆ รวบรวมแผ่นดินให้เป็นหนึ่งเดียว แค่นี้ก็ถือว่าสงบสุขไปครึ่งนึงแล้ว" หยางเฉียนตอบปนหัวเราะ

"ซี๊ด~~~" ทั้งสามคนพร้อมใจกันสูดปาก

เด็กนี่ช่างกล้าพูดจริงๆ ความทะเยอทะยานไม่ธรรมดาเลย ถึงกับอยากจะรวบรวมจงหยวนให้เป็นหนึ่งเดียวเหมือนประเทศเยียนหวงเลยงั้นรึ?

"แล้วทำไมถึงสงบสุขแค่ครึ่งเดียวล่ะ?" ชวีซิวเหวินเริ่มสนใจ

หยางเฉียนเบ้ปาก "ท่านนี่โง่หรือเปล่า คริสทิน่ากับเบลิก้ามาจากไหนล่ะ เราจะมัวแต่มองแค่แผ่นดินจงหยวนผืนเล็กๆ แค่นี้ไม่ได้หรอกนะ"

"ไม่ว่าแคว้นต่างๆ จะขัดแย้งกันยังไง มันก็เป็นเรื่องภายในของพวกเราชาวจงหยวน ไม่ว่าแคว้นไหนจะล่มสลาย ประชาชนก็แค่เปลี่ยนกษัตริย์องค์ใหม่เท่านั้น แต่ถ้ามีชนชาติอื่นมารุกรานล่ะก็ พวกเราก็คงไม่ต่างอะไรกับเนื้อบนเขียงที่รอให้เขาแล่เนื้อเถือหนังไม่ใช่หรือไง?"

..........

หลายวันต่อมา ทั้งห้าคนรวมถึงกษัตริย์เซี่ยเหวินมานั่งคุยกันทุกวัน หยางเฉียนก็ไม่ได้เล่าทุกอย่างให้ฟังหรอกนะ

บอกแค่ทิศทางกว้างๆ ส่วนรายละเอียดน่ะเหรอ? หึๆ เขาจะไปบอกพวกนี้ทำไม? แค่พ่อค้าธรรมดาๆ ไม่ได้มีอำนาจตัดสินใจในราชสำนัก รู้ไปก็ไร้ประโยชน์

เรื่องเดียวที่ทำให้ทั้งสี่คนขัดใจก็คือ หยางเฉียนใช้เวลาช่วงเช้าทั้งหมดไปกับการออกกำลังกาย กว่าจะมานั่งคุยด้วยก็ปาเข้าไปตอนเที่ยง แถมพอทั้งสี่คนแอบจะไปดูลานฝึก ก็โดนเสี่ยวเหมียนเอ่าขวางไว้อีก

พอรู้สาเหตุ ทั้งสี่คนก็ต้องเดินคอตกกลับมา โดยเฉพาะชวีซิวเหวินที่ทำหน้าหงิกงอ บ่นพึมพำไม่หยุด "นังคนเถื่อนบ้าเอ๊ย ไม่รู้จักกฎระเบียบเอาเสียเลย ขืนปล่อยไว้มีหวังคุณชายเสียคนแน่ๆ เป็นภัยต่อแคว้นเซี่ยจริงๆ"

"หยางเฉียน ฝีมือยิงธนูพัฒนาขึ้นนะ ถ้าฝึกบ่อยๆ ต่อไปต้องเป็นนักธนูมือฉมังแน่ๆ" คริสทิน่ากับเบลิก้าดูหยางเฉียนซ้อมยิงธนูในลานฝึกด้วยความสนใจ ชาวสปาร์ตันส่วนใหญ่เป็นทหารราบหุ้มเกราะ

ทำให้โครงสร้างกองทัพมีจำกัด ไม่มีทหารม้า และไม่มีทหารโจมตีระยะไกล อย่างมากก็แค่ขว้างหอก

ด้วยชุดเกราะที่หนักอึ้ง ทำให้ต้องตั้งรับเป็นหลัก คริสทิน่าถึงจะชอบการต่อสู้มาตั้งแต่เด็ก แต่ก็แทบจะไม่เคยจับธนูของจริงเลย

"อย่าชมข้าเลย เป้าแบบนี้ให้คนโง่ยิงก็ถูก ถ้ามีเป้าเคลื่อนที่ได้จะดีกว่านี้เยอะ" หยางเฉียนรู้ข้อจำกัดของตัวเองดี รูปร่างของเขาตอนนี้ไม่เหมาะกับการยิงธนู แขนสั้นเกินไป ง้างธนูคันใหญ่ไม่สุด แรงยิงก็สู้ทหารธรรมดาไม่ได้

จู่ๆ เสี่ยวเหมียนเอ่าก็เดินเข้ามา "คุณชาย มีคนจากหมู่บ้านมาแจ้งข่าวว่ามีเรื่องด่วนให้ไปจัดการเจ้าค่ะ"

"เขาบอกไหมว่าเรื่องอะไร?"

"เปล่าเจ้าค่ะ คนส่งข่าวบอกแค่นี้แล้วก็รีบไปเลย คงเป็นเรื่องสำคัญมากแน่ๆ เจ้าค่ะ" เสี่ยวเหมียนเอ่าเดา

"คริสทิน่า เบลิก้า ไปอาบน้ำกันเถอะ เราจะออกไปข้างนอกกัน" หยางเฉียนพูดจบก็เดินไปทางห้องน้ำ

อากาศเริ่มร้อนขึ้นทุกวัน หยางเฉียนเงยหน้ามองพระอาทิตย์อย่างอ่อนใจ อยากกลับไปยุคปัจจุบันจริงๆ ถึงเมื่อก่อนเขาจะเป็นแค่คนธรรมดา แต่ก็ยังได้เล่นเน็ต สั่งเดลิเวอรี่ ดูหนัง สบายจะตาย

แต่ในยุคโบราณนี่สิ ไม่มีอะไรเลย ต่อให้มีเงินก็ไม่รู้จะไปผลาญที่ไหน ดูท่าว่างๆ คงต้องไปเที่ยวหอนางโลมบ่อยๆ แล้วล่ะ ไม่งั้นมีหวังเฉาตายแน่ๆ

ตอนอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า ฉินเซียงหรูนวดเฟ้นกล้ามเนื้อให้หยางเฉียนอย่างเต็มที่ การผ่อนคลายกล้ามเนื้อจะช่วยให้การฝึกซ้อมมีประสิทธิภาพมากขึ้น

ถ้าไม่นวดล่ะก็ การฝึกหนักช่วงเช้าอาจจะทำให้ร่างกายพังได้ ถึงยังไงหยางเฉียนก็เพิ่งจะแปดขวบ อยู่ในช่วงกำลังโตนี่นา

"คุณชาย ข้าขอไปด้วยได้ไหมเจ้าคะ?"

"เจ้าก็อยากไปหมู่บ้านเหรอ?"

"ข้าเป็นสาวใช้คนสนิทของท่าน จะไม่ให้ติดตามไปได้ยังไงเจ้าคะ แถมที่บ้านมีแขกคนสำคัญมา ข้าก็ยังไม่เคยเห็นหน้าเลย"

หยางเฉียนหัวเราะ "เจ้าก็ถือว่าเป็นเจ้าบ้านครึ่งนึงนะ ข้าดูแลงานนอกบ้าน เจ้าดูแลงานในบ้าน แบบนี้จวนของเราถึงจะเป็นระเบียบเรียบร้อย เจ้าพักผ่อนอยู่ที่นี่เถอะ คอยปรนนิบัติข้าทุกวัน ไม่เหนื่อยหรือไง?"

ฉินเซียงหรูเบิกตากว้าง "นี่คุณชายกำลังบอกใบ้ว่าจะรับข้าเป็นภรรยาหรือเปล่านะ?"

คิดแล้วหน้าก็แดงซ่าน ผู้หญิงน่ะชอบเพ้อฝันมากกว่าผู้ชายเสียอีก พอหยางเฉียนพูดจบ ฉินเซียงหรูก็คิดชื่อลูกเตรียมไว้เรียบร้อยแล้ว

เมื่อก่อนเธอยังไม่ค่อยชิน แต่เดี๋ยวนี้พอกลับมาถึงบ้าน อาบน้ำเสร็จ ฉินเซียงหรูก็จะเช็ดตัวให้หยางเฉียนทุกซอกทุกมุม แล้วสวมชุดผ้าไหมที่อบร่ำด้วยเครื่องหอมให้ สบายตัวสุดๆ

"อ้าว? ทำไมพวกท่านถึงมาอยู่ที่นี่ล่ะ?" พอเดินออกมาถึงประตู ก็เห็นเถียนจงและอีกสามคนกำลังคุยกันอย่างสนุกสนาน

"สหายตัวน้อย จะไปที่หมู่บ้านเหรอ?"

หยางเฉียนพยักหน้า "อืม เหล่าเฉิน คนดูแลหมู่บ้านส่งคนมาบอกว่ามีเรื่องด่วน ข้าต้องไปดูสักหน่อย ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น"

"ไปด้วยคนสิ จะได้แวะไปดูพืชวิเศษที่ว่านั่นด้วย"

เพราะมีคนเยอะ หยางเฉียนเลยต้องสั่งให้เตรียมรถม้าไปหลายคัน ถ้าไปคนเดียวคงขี่ม้าไปสบายๆ แล้ว

ไม่นาน ขบวนรถม้าก็มาถึงทุ่งนาแถวนอกเมือง กลิ่นอายความชื้นผสมผสานกับกลิ่นหอมของใบหญ้าและผืนดินโชยมาตามลม มองไปทางไหนก็เห็นแต่ต้นกล้าสีเขียวขจี

"คุณชาย มาแล้วหรือขอรับ? ข้าน้อยตาถั่วไปหน่อย ไม่ทราบว่าท่านเหล่านี้คือ...?" เหล่าเฉินวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาต้อนรับด้วยท่าทางประจบประแจง

"อืม นี่แขกคนสำคัญของข้าน่ะ ว่าแต่มีเรื่องอะไรเกิดขึ้นล่ะ?" หยางเฉียนชอบเคลียร์เรื่องสำคัญก่อน เรื่องอื่นค่อยว่ากันทีหลัง

เหล่าเฉินมีสีหน้าร้อนรน "คุณชาย ท่านสั่งให้พวกเราไปเบิกที่ดินทำกินไม่ใช่หรือขอรับ? ตามธรรมเนียมแล้ว พวกเราก็ตั้งใจจะเบิกที่ดินตรงภูเขาด้านหลัง จะได้ครอบคลุมพื้นที่ภูเขาไปด้วย ถึงยังไงภูเขาลูกนั้นก็เป็นทรัพย์สินของคุณชายอยู่แล้ว"

"แต่ใครจะไปคิดล่ะขอรับ ขุดไปได้แค่ฟุตเดียว ก็เจอแต่ก้อนอะไรดำๆ เต็มไปหมด แบบนี้คงทำนาบนภูเขาไม่ได้แล้วล่ะขอรับ"

พูดจบ เหล่าเฉินก็ล้วงก้อนหินสีดำก้อนหนึ่งออกมาจากกระเป๋าแล้วยื่นให้หยางเฉียน "ดูสิขอรับ เต็มไปด้วยไอ้ก้อนพวกนี้ ปลูกอะไรก็ไม่ขึ้นหรอกขอรับ"

หยางเฉียนรับก้อนหินมาพิจารณาดูอย่างละเอียด ก้อนหินสีดำ แถมยังทำให้มือดำเลอะเทอะไปหมด... สีดำ... ก้อนหิน...

ทันใดนั้น หยางเฉียนก็ปิ๊งไอเดียขึ้นมา เขาตะโกนอย่างดีใจ "ถ่าน ถ่านหิน ฮ่าๆๆๆ รวยแล้ว รวยเละแล้วงานนี้"

"คุณชาย ทำไมถึงดีใจขนาดนั้นล่ะขอรับ?" เหล่าเฉินมองหยางเฉียนด้วยสายตาที่เหมือนมองคนบ้า ที่ดินเบิกใหม่ปลูกข้าวไม่ได้ คุณชายดันดีใจจนทำตัวเป็นคนบ้าไปซะแล้ว

กษัตริย์เซี่ยเหวินเดินเข้ามาถามด้วยความสงสัย "สหายตัวน้อย นี่คืออะไรหรือ?"

หยางเฉียนตาแดงก่ำ หน้าแดงซ่าน หัวเราะเสียงดัง "คิกๆๆๆ"

"เหล่าเฉิน ตอนนี้คนในหมู่บ้านเราพอไหม?"

เหล่าเฉินไม่รู้ว่าหยางเฉียนจะทำอะไร แต่ก็ตอบไปตามตรง "พอขอรับ พอแน่นอน เมื่อวานน้องจื่อจิ้นพาวัวมาตั้งหลายร้อยตัว ถ้าไม่ให้เบิกที่ดินต่อ วัวพวกนั้นก็คงไม่มีอะไรทำ พวกเราก็คงว่างงานกันหมด"

"ดี ถ้ามีพวกผู้อพยพ หรือคนที่ไม่มีที่ทำกิน ก็รับคนงานเพิ่มเลย ให้ขุดไอ้หินสีดำพวกนี้ขึ้นมาให้หมด ขุดมาให้ได้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ อย่าหยุดขุดเด็ดขาดจนกว่ามันจะหมด ส่วนค่าแรงก็เลี้ยงข้าวให้อิ่มหนึ่งมื้อ แล้วก็ให้เพิ่มอีกวันละ 5 อีแปะ"

"อุ๊ย คุณชาย ถ้าประกาศรับสมัครงานแบบนี้ พวกผู้อพยพคงแห่กันมาเยอะแน่ๆ ถ้าจ้างมาสักหลายร้อยคน วันนึงก็ตกตั้งหลายพันอีแปะเลยนะขอรับ"

"มีไอ้นี่แล้ว ยังจะกลัวขาดทุนอีกเหรอ? ป่ะ พาข้าไปที่โรงตีเหล็กหน่อย" หยางเฉียนรู้สึกฮึกเหิมเต็มเปี่ยม การมีถ่านหินก็เหมือนมีไอเทมโกงเกมอยู่ในมือ

หยางเฉียนไม่รอช้า พาทุกคนไปที่โรงตีเหล็ก พอเดินเข้าไปก็เจอเถิงจื่อหยุนอยู่ที่นั่นด้วย "อ้าว เจ้ามาทำอะไรที่นี่เนี่ย?"

เถิงจื่อหยุนยิ้ม "กิจการโรงเตี๊ยมกำลังไปได้สวย ข้าเลยกะจะมาสั่งทำกระทะเหล็กเพิ่มอีกสักสองสามใบ ไม่งั้นเกรงว่าจะทำกับข้าวไม่ทันน่ะสิ แล้วนี่เจ้ามาทำอะไรเหรอ"

หยางเฉียนเรียกช่างตีเหล็กมา สั่งให้ทำเตาตามแบบที่เขาจำได้ เตาในยุคของเขาทำง่ายมาก แค่เอาแผ่นเหล็กมาม้วนเป็นวงกลม เจาะรูด้านล่าง แล้วก็ทำช่องให้ขี้เถ้าหล่นลงมาก็พอ

แต่เพราะหยางเฉียนต้องการประหยัดงบ ก็เลยสั่งให้ใช้แผ่นเหล็กบางๆ แล้วเอาดินเหนียวพอกไว้ตรงกลาง แค่นี้ก็ใช้เงินไม่เท่าไหร่แล้ว

ระหว่างที่รอช่างทำเตาถ่าน หยางเฉียนก็ออกมาข้างนอก หาวิธีทุบถ่านหินให้แตกละเอียด ผสมน้ำ แล้วให้ช่างไม้ทำแม่พิมพ์ตามที่เขาสั่ง

เขาเอาดินถ่านหินเปียกๆ ดำๆ ยัดใส่แม่พิมพ์แล้วกดออกมา ก็ได้ถ่านอัดก้อนแบบรังผึ้ง ด้วยแดดที่ร้อนจัดแบบวันนี้ เอาไปตากแดดแค่ชั่วโมงเดียวก็แห้งสนิทแล้ว

ผ่านไปชั่วโมงกว่าๆ หยางเฉียนก็ใช้เศษไม้จุดไฟ แล้วเอาถ่านรังผึ้งสามก้อนใส่ลงไปในเตา แค่ไม่กี่นาที ถ่านรังผึ้งก็เริ่มแดงวาบ

"พวกท่านดูสิ ต่อไปมีเจ้านี่ ไม่ว่าจะต้มน้ำ ทำกับข้าว ก็สะดวกสบายขึ้นเยอะ ไม่ต้องไปซื้อฟืนให้เปลืองเงิน แค่ซื้อเจ้านี่ หน้าหนาวก็จะมีคนหนาวตายน้อยลงเยอะเลย"

กษัตริย์เซี่ยเหวินกับคนอื่นๆ ลองเอามือไปอังดู แป๊บเดียวก็ต้องรีบชักมือกลับ เพราะมันร้อนมาก

"สหายตัวน้อย เจ้านี่ใช้ได้นานแค่ไหนล่ะ?"

"ประมาณสองสามชั่วยามล่ะมั้ง ถ้าใช้ต้มน้ำ ทำกับข้าว สองสามชั่วยามก็เหลือเฟือแล้ว กลางคืนเอาเตานี้ไปตั้งไว้ในห้องก็อุ่นสบายเลยล่ะ"

"อ้อ จริงสิ ต้องทำปล่องไฟด้วยนะ ถ้าจะเอาไว้ในห้อง ก็ต้องปิดช่องลมด้านล่าง ให้ควันออกไปทางปล่องไฟข้างนอก"

"แบบนี้จากที่ถ่านรังผึ้งก้อนนึงอยู่ได้แค่สองสามชั่วยาม ก็จะอยู่ได้อย่างน้อยสี่ชั่วยามเลยนะ แต่ควันของมันเป็นพิษนะสูดเข้าไปนิดหน่อยไม่เป็นไรหรอก แต่ถ้าขังควันไว้ในห้องที่ปิดทึบทั้งคืน มีหวังตายหมู่แน่"