บทที่ 58 วิธีถลุงเหล็ก

ควันพิษอะไร ทำให้คนตายได้ ไม่มีใครสนใจฟังหรอก ไม่ใช่ว่าพวกเขาไม่ใส่ใจนะ แต่ในยุคนี้ การมีคนหนาวตายหรืออดตายในฤดูหนาวถือเป็นเรื่องปกติมากๆ

โดยเฉพาะที่นี่ซึ่งใกล้กับทางเหนือ ฤดูหนาวจะหนาวจัดและทรมานมาก ทุกคนต้องกักตุนเสบียงไว้ให้พอกินตลอดฤดูหนาวจนกว่าจะถึงฤดูใบไม้ผลิปีหน้า ถ้ามีเตาแบบนี้ใช้ ก็คงไม่ต้องมีใครตายแล้วใช่ไหม?

"สวรรค์คุ้มครองแคว้นเซี่ย ถ้าเตานี้ราคาถูกล่ะก็ หน้าหนาวนี้ก็คงไม่มีใครต้องหนาวตายแล้ว"

ชวีซิวเหวินน้ำตาซึม อย่าคิดว่าเป็นถึงขุนนางชั้นเก้าชิงแล้วจะไม่สนใจความทุกข์ยากของชาวบ้านนะ เขาไม่ใช่คนจากตระกูลสูงศักดิ์ ถึงแม้ตอนนี้จะมียศถาบรรดาศักดิ์สูงสุด แต่ผู้เฒ่าผู้แก่ที่บ้านก็ยังทำนากันอยู่เลยเมื่อมีเวลาว่าง

"แคว้นเซี่ยของเรามีหินสีดำนี่เยอะเลยนะ" กษัตริย์เซี่ยเหวินไม่รู้จักหินพวกนี้หรอก แต่เซวียคังอันรู้จัก

"หึๆ พวกท่านยังไม่รู้มูลค่าที่แท้จริงของมันหรอก เหล่าเถียน ท่านเขียนจดหมายไปกราบทูลฝ่าบาทนะ บอกว่าหินสีดำนี้เรียกว่า 'ถ่านหิน' และต้องให้รัฐผูกขาดทั้งหมด"

"ถ่านหินสำคัญพอๆ กับทองแดง เหล็ก และเกลือเลยนะ ถ้าเป็นไปได้อย่าขายที่ดินที่มีถ่านหิน แต่ให้กว้านซื้อมาให้หมด แอบๆ ทำล่ะ ข้ากลัวว่าพวกตระกูลเศรษฐีจะโก่งราคาเอา"

เถียนจงชำเลืองมองกษัตริย์เซี่ยเหวิน แล้วพูดขึ้นว่า "ถ้าแค่เอาไว้ใช้ผิงไฟ ก็ไม่น่าจะสำคัญขนาดนั้นมั้งขอรับ ในดินยังมีอยู่อีกตั้งเยอะ"

"ท่านจะไปรู้อะไร" หยางเฉียนสวนกลับอย่างอารมณ์เสีย

เขาดึงทั้งสามคนออกมา แล้วพูดด้วยสีหน้าจริงจัง "นี่คือถ่านหิน มันไม่ได้มีไว้แค่ผิงไฟหรือทำกับข้าวอย่างเดียวนะ แต่มันมีประโยชน์ที่สำคัญกว่านั้นอีก พวกท่านรู้ไหมว่าปัจจัยสำคัญที่สุดในการถลุงโลหะคืออะไร?"

"สหายตัวน้อยหมายถึงไฟที่ใช้หลอมสำริดน่ะหรือ? ปกติเราก็ใช้ถ่านไม้กันนี่นา"

"ใช่ ปกติเราใช้ถ่านไม้ถลุงสำริดและเหล็ก ซึ่งให้อุณหภูมิแค่พันกว่าองศาเท่านั้น"

"แต่ถ้าใช้ถ่านหิน แล้วสูบลมเข้าไปเรื่อยๆ อุณหภูมิจะสูงถึง 1,300-2,300 องศาเลยนะ ถึงตอนนั้นอย่าว่าแต่ถลุงเหล็กเลย จะถลุงเหล็กกล้าก็ยังได้"

เซวียคังอันถึงกับบางอ้อ "วิธีที่เราใช้อยู่ มันแยกเหล็กกับขี้ตะกรันยากมาก กว่าจะได้เหล็กกล้าบริสุทธิ์มาสักหน่อยก็ลำบากยากเย็น"

"เราถลุงเหล็กและเหล็กกล้าในปริมาณมากไม่ได้เลย ถ้าใช้วิธีนี้ล่ะก็ แคว้นเซี่ยของเราก็เปลี่ยนมาใช้ดาบยาวที่ทำจากเหล็กกล้าได้ทั้งหมดเลยสิ?"

ชวีซิวเหวินเสริมขึ้นว่า "น่าเสียดาย ดาบเหล็กกล้าทั้งคมทั้งทนทานก็จริง แต่ดูแลรักษายาก แถมยังเป็นสนิมง่าย ส่วนดาบเหล็กกล้าล้วน ถึงจะแข็งแกร่งไร้เทียมทาน แต่ก็เปราะบาง หักง่ายนะ"

เนื่องจากที่หมู่บ้านไม่มีกระดาษ หยางเฉียนจึงฉีกผ้าขาวมาผืนหนึ่ง วาดรูปอาวุธตามความทรงจำ พร้อมกับเขียนวิธีถลุงเหล็กกล้าแบบคร่าวๆ ลงไป

เถียนจงรับผ้ามาอ่านอย่างละเอียด ผ่านไปครู่ใหญ่ เขาก็ถอนหายใจเฮือกใหญ่ "คุณชาย นี่มันดาบอะไรกันขอรับ ข้าน้อยไม่เคยเห็นมาก่อนเลย"

กษัตริย์เซี่ยเหวินในตอนนี้ไม่สะดวกจะซักไซ้ จึงส่งสายตาให้เถียนจง ซึ่งเถียนจงก็รู้หน้าที่ทันที "คุณชาย โปรดอธิบายให้ฟังอย่างละเอียดด้วยขอรับ ข้าน้อยจะได้นำไปรายงานเบื้องบน"

หยางเฉียนมองกษัตริย์เซี่ยเหวินและอีกสองคน "ถ้าสร้างอาวุธพวกนี้ขึ้นมาได้จริงๆ อย่าว่าแต่เอาไปกวาดล้างแคว้นอื่นๆ เลย ต่อให้ต้องสู้รบกับกองทัพที่มีกำลังพลเท่ากัน เราก็เอาชนะได้สบายๆ ของสำคัญแบบนี้ จะให้พวกเขาสามคนได้ยินด้วย คงไม่เหมาะมั้ง"

"ฮ่าๆๆๆ สหายตัวน้อยอย่าเพิ่งใจร้อน พวกเราแค่บอกว่าทำธุรกิจค้าขายทองแดงกับเหล็ก แต่ไม่ได้บอกว่าเป็นพ่อค้านี่นา"

หยางเฉียนมองทั้งสี่คนอย่างไม่ไว้ใจ ยิ่งเห็นท่าทางประจบประแจงของเถียนจงเวลาอยู่ต่อหน้าสามคนนี้ เขาก็ถึงกับบางอ้อ "หรือว่าพวกท่านคือขุนนางที่ดูแลเรื่องทองแดงกับเหล็กงั้นเหรอ?"

กษัตริย์เซี่ยเหวินลูบเครา ทำหน้าเหมือนจะบอกว่า 'ตาแหลมคมใช้ได้นี่' "ใช่แล้วล่ะ"

"พวกท่านคงไม่ใช่คนที่องค์ชายเจี๋ยส่งมาฆ่าข้าหรอกนะ" หยางเฉียนเริ่มไม่แน่ใจ ถึงเขาจะซี้กับเถียนจง แต่ใครจะไปรู้ล่ะว่าสามคนนี้มาดีหรือมาร้าย รู้หน้าไม่รู้ใจหรอกนะ

"ไม่ๆๆ พวกเราจงรักภักดีต่อราชวงศ์และฝ่าบาทเท่านั้นขอรับ" ชวีซิวเหวินรีบปฏิเสธทันควัน

พอเหลือบมองเถียนจงแล้วเห็นว่าเขาไม่ได้ว่าอะไร หยางเฉียนจึงเริ่มอธิบาย "วิธีนี้เรียกว่า 'วิธีถลุงเหล็กกล้าแบบกว้านกัง (Guan Gang)' คือการนำเหล็กหล่อไปหลอมในเตาขนาดใหญ่ พอหลอมละลายก็ปล่อยให้ไหลไปผสมกับแผ่นเหล็กอ่อนหรือลวดเหล็กอ่อนในแม่พิมพ์ที่อุณหภูมิสูง ให้ทั้งสองอย่างผสมเข้าด้วยกัน"

"ตอนที่หล่อ ให้ชุบแข็งด้วยปัสสาวะและไขมันสัตว์ ปัสสาวะสัตว์มีส่วนผสมของเกลือ ทำให้เหล็กเย็นตัวเร็ว เหล็กที่ได้จะแข็งมาก"

"ส่วนการชุบด้วยไขมันสัตว์ จะทำให้เหล็กเย็นตัวช้า เหล็กที่ได้จะมีความเหนียว พอผ่านการชุบด้วยน้ำยาสองแบบนี้ เหล็กกล้าที่ได้จะทั้งเหนียวและแข็ง คมดาบจะทั้งแข็งแกร่งและยืดหยุ่น ต้นทุนก็ต่ำมาก เหมาะกับการผลิตจำนวนมาก"

เถียนจงแกว่งผ้าขาวในมือไปมา "แล้วถ้าตีออกมาเป็นดาบแล้ว อานุภาพจะเป็นยังไงขอรับ?"

"ฟันเกราะขาดได้รวดเดียวสามสิบชั้น"

"ซี๊ด~~~!" ทุกคนต่างจ้องมองผ้าขาวในมือเถียนจงด้วยความตกตะลึง ใครจะไปคิดว่าอาวุธที่ล้ำยุคขนาดนี้ จะถูกบันทึกไว้บนเศษผ้าธรรมดาๆ

เมื่อเห็นทุกคนทำหน้าตกใจ หยางเฉียนก็หัวเราะ "ก็แค่ฟันเกราะหนังได้สามสิบชั้นเอง ไม่ได้เก่งกาจอะไรขนาดนั้นหรอก"

เถียนจงถึงกับพูดไม่ออก "คุณชาย กองทัพทั่วไปก็ใส่แค่เกราะหนังกันทั้งนั้นแหละขอรับ มีแค่หน่วยรบพิเศษเท่านั้นที่ใส่เกราะสำริดหรือเกราะเหล็ก พวกซ่งหนูก็ใส่เกราะหนังกันทั้งนั้น"

"จริงสิ ตอนท่านเขียนจดหมายกราบทูลฝ่าบาท ขออำนาจในการผลิตอาวุธจำนวนมากมาให้ข้าด้วยได้ไหม?"

ทั้งสี่คนมองหน้ากัน ชวีซิวเหวินถามด้วยความสงสัย "ของพวกนี้ ดูเหมือนจะไม่ได้เอาไปใช้อะไร แถมอาจจะถูกขุนนางในราชสำนักวิพากษ์วิจารณ์เอาได้นะขอรับ"

หยางเฉียนยิ้มเจ้าเล่ห์ "ตอนนี้ข้ายังไม่อยากบอกเหตุผลหรอก ถ้าขอมาได้นะ ข้ารับรองเลยว่าพลังรบของกองกำลังชายแดนจะเพิ่มขึ้นถึงห้าส่วน แถมช่วยขอชื่อกองทัพให้ข้าสักชื่อด้วยนะ"

"เอ่อ... คุณชาย พวกเราก็เป็นทหารชายแดนอยู่แล้ว จะมีชื่อกองทัพแยกออกมาต่างหาก มันคงไม่เหมาะมั้งขอรับ"

"ก็ข้าอยากได้นี่นา" หยางเฉียนทำหน้าเชิด แล้วเดินเข้าไปในบ้าน

ทั้งสามคนสบตากัน ก่อนจะหันไปมองฝ่าบาท กษัตริย์เซี่ยเหวินตาเป็นประกาย "เขาอยากได้อะไร ข้าก็จะให้ ข้าอยากจะรู้เหมือนกันว่าเขาจะทำผลงานอะไรออกมาให้ดู"

ชวีซิวเหวินถามอย่างนอบน้อม "ฝ่าบาท จะแต่งตั้งองค์ชายเจี่ยวในตำแหน่งอะไรดีพ่ะย่ะค่ะ?"

กษัตริย์เซี่ยเหวินตอบอย่างไม่ใส่ใจ "แม่ทัพเจิ้นเป่ย (แม่ทัพพิทักษ์อุดร) เป็นไงล่ะ?"

ชวีซิวเหวินกับเซวียคังอันตาเป็นประกาย เข้าใจความหมายทันที ส่วนเถียนจงกลับไม่เข้าใจความหมายแฝงของฝ่าบาทเลยแม้แต่น้อย

แต่เขาก็ไม่ได้รู้สึกน้อยใจอะไร ตัวเขาเองกว่าจะไต่เต้ามาถึงตำแหน่งแม่ทัพอานเป่ย (แม่ทัพสงบอุดร) ได้ก็เลือดตาแทบกระเด็น แต่ก็ต้องเข้าใจว่าเขาเป็นถึงองค์ชายนี่นา

"ฝ่าบาท จะไม่สูงเกินไปหรือพ่ะย่ะค่ะ แม่ทัพรองคุมทหารได้แค่หลักพัน ส่วนแม่ทัพเจิ้นเป่ยนี่ คุมทหารได้เป็นหมื่น หรืออาจจะถึงแสนนายเลยนะพ่ะย่ะค่ะ ตั้งแต่ตั้งแคว้นเซี่ยมา ยังไม่เคยมีการเลื่อนขั้นแบบก้าวกระโดดขนาดนี้มาก่อนเลย"

"หึ ลูกชายข้าไม่มีคุณสมบัติพอจะเป็นแม่ทัพเจิ้นเป่ยหรือไง?"

"กระหม่อมเกรงว่าการเลื่อนขั้นเร็วเกินไป จะทำให้บางคนเกิดความสงสัยพ่ะย่ะค่ะ"

"อัครมหาเสนาบดีไม่มีตราพยัคฆ์ (ตราสัญลักษณ์การคุมทัพ) เสียหน่อย~~~!"

"ฝ่าบาททรงพระปรีชาญาณ~~~!"

ในบ้าน เถิงจื่อหยุนกำลังกำชับช่างไม้เรื่องข้อควรระวังต่างๆ อย่างตั้งใจ

"เจ้ามาทำอะไรที่นี่ ตกลงเรื่องใหญ่เสร็จแล้วเหรอ?" พอเห็นหยางเฉียนเดินเข้ามา เถิงจื่อหยุนก็ถามอย่างตื่นเต้น

"จะมีเรื่องใหญ่อะไรล่ะ แล้วเจ้ายุ่งอะไรอยู่เนี่ย?"

เถิงจื่อหยุนตอบด้วยความตื่นเต้น "ข้าให้ช่างเร่งทำเตาถ่านกับพัดลมมือหมุนที่เจ้าบอกน่ะสิ จะได้รีบเอาไปกอบโกยเงินไง"

หยางเฉียนยิ้มมุมปาก การให้เถิงจื่อหยุนดูแลหอการค้านี่ถือว่าคิดถูกจริงๆ ต่อให้เขาจะเก่งแค่ไหนก็คงดูแลทุกอย่างไม่ไหวหรอก การเลือกใช้คนให้ถูกกับงานนี่แหละคือทางออกที่ฉลาดที่สุด

เหล่าเฉินเดินเหงื่อแตกพลั่กเข้ามาในบ้าน ปาดเหงื่อ จิบน้ำ แล้วบ่นอย่างจนปัญญา "คุณชาย ตอนนี้หาคนงานยากจริงๆ ขอรับ"

"มีข้าวให้กิน มีที่ให้อยู่ แถมมีเงินให้ด้วย ยังจะหาคนไม่ได้อีกเหรอ?" หยางเฉียนงงมาก ให้ค่าแรงตั้งวันละ 5 อีแปะ แถมมีที่พัก มีข้าวให้กินอีกต่างหาก ตอนนี้เขาไม่ใช่ไก่อ่อนแล้วนะ เริ่มรู้เรื่องค่าครองชีพในเมืองอวิ๋นทงบ้างแล้ว

ปกติคนทั่วไปทำงานได้ค่าแรงแค่วันละ 8 อีแปะ แต่ไม่ได้มีข้าวมีที่พักให้นะ

"คุณชายอาจจะไม่ทราบ ช่วงนี้เป็นฤดูทำนา พวกผู้อพยพกับชาวนาที่ไม่มีที่ดินทำกิน โดนพวกเจ้าของที่นาหรือเจ้าของสวนจ้างไปหมดแล้ว ตอนนี้เราขาดแคลนคนงานอย่างหนักเลยขอรับ"

หยางเฉียนขมวดคิ้ว ลูบคางเดินวนไปวนมา "ไม่มีคนนี่ลำบากแฮะ"

"งั้นแบ่งคนของเราไปขุดถ่านหินก่อน ให้เสบียงกับเงินค่าจ้างตามปกติ ส่วนเรื่องหาคนงาน เดี๋ยวข้าจัดการเอง ตอนนี้เพิ่งจะหน้าร้อน ค่อยๆ เป็นค่อยๆ ไปเถอะ กว่าจะถึงหน้าหนาวก็อีกตั้งหลายเดือน"

"ได้ขอรับ ข้าน้อยจะพยายามหาคนงานให้ได้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้"

หยางเฉียนเตรียมตัวจะกลับบ้าน แต่พวกสี่เกลอกลับทำตัวติดหนึบไม่ยอมกลับด้วย ต้นกล้าข้าวฟ่างและพืชทั่วไปเพิ่งจะเริ่มปลูกแท้ๆ

แต่ต้นกล้ามันฝรั่งกับข้าวโพดกลับเริ่มงอกแล้ว โตเร็วเสียจนน่าตกใจ

ชวีซิวเหวินถึงกับยอมทิ้งความหรูหรา นอนหมอบกับพื้นดินเพื่อสำรวจต้นอ่อนมันฝรั่งกับข้าวโพด เขาเป็นถึงหนึ่งในเก้าชิง ตำแหน่งจื้อลี่เน่ยสือ (ผู้ว่าการคลัง) มีหน้าที่ดูแลการจัดเก็บภาษีและรายรับรายจ่ายของแผ่นดิน นี่แหละงานถนัดของเขา เขาตั้งใจจะศึกษาพืชวิเศษพวกนี้ให้ทะลุปรุโปร่งเลยทีเดียว

ที่จวนตระกูลหยาง ภายในห้องโถงด้านใน

หยางเฉียนถอดเสื้อผ้าเหลือแต่กางเกงในตัวเดียว เสี่ยวเหมียนเอ่ากำลังเหยียบเครื่องปั่นพัดลม ลมเย็นพัดโชยมาช่วยคลายความร้อนอบอ้าวไปได้เยอะ

เขารู้สึกยุ่งมาก ยุ่งจนแทบไม่มีเวลาพักผ่อน พอเผลอแป๊บเดียวก็มีปัญหาใหม่โผล่มาให้แก้ตลอด ดูเหมือนว่าลูกน้องของเขาจะน้อยเกินไปจริงๆ

เถิงจื่อหยุนกับน้องชาย คนนึงดูแลงานภายใน คนนึงดูแลงานภายนอก ส่วนฉินเซียงหรูก็จัดการเรื่องในจวน คริสทิน่ากับเบลิก้าเป็นนักรบ ยิ่งไปกว่านั้นรูปร่างหน้าตาของพวกนางก็ต่างจากคนจงหยวนมาก ทำให้ทำอะไรก็ไม่ค่อยสะดวก

ไม่ว่าจะเป็นคนสนิทหรือคนงานก็มีน้อยเกินไป ทันใดนั้น ฉินเซียงหรูก็ยกอ่างน้ำเย็นเข้ามาวางไว้ใต้เตียง ค่อยๆ ถอดรองเท้าและถุงเท้าของหยางเฉียนออกอย่างนุ่มนวล ให้เท้าของเขาได้แช่ในน้ำเย็น

หยางเฉียนครางออกมาด้วยความสบายตัว ทิ้งตัวลงนอนราบบนเตียง เหงื่อบนใบหน้าเริ่มแห้ง ช่างสบายอะไรอย่างนี้

"นวดเท้าให้ข้าหน่อยสิ"

ฉินเซียงหรูทำหน้างง "มันคืออะไรหรือเจ้าคะ?"

"ก็คือนวด คลึงเท้าให้ข้าไง แต่อย่าเกานะ โดยเฉพาะฝ่าเท้า ข้าบ้าจี้ อยากให้เท้าผ่อนคลายหน่อยน่ะ"

ฉินเซียงหรูไม่ใช่คนโง่ ถึงจะไม่รู้จักการนวดเท้า แต่เธอก็เคยนวดไหล่ให้หยางเฉียนมาก่อน จึงพอจะเดาออกว่าต้องทำยังไง แรกๆ อาจจะยังเก้ๆ กังๆ แต่สักพักความรู้สึกสบายก็แผ่ซ่านขึ้นมาจากฝ่าเท้า

"ปกติเจ้าพูดเก่งจะตาย ทำไมวันนี้ถึงเงียบเป็นเป่าสากล่ะ แขกก็ยังไม่ได้ออกไปพบเลยนี่" หยางเฉียนหลับตาพูดปนหัวเราะ

"ก็คุณชายคุยแต่เรื่องสำคัญๆ นี่เจ้าคะ อีกอย่าง แขกก็ไม่ได้เกี่ยวอะไรกับข้าสักหน่อย มีเสี่ยวเหมียนเอ่ากับสาวใช้ผมแกละสองคนก็พอแล้วล่ะเจ้าค่ะ"

"แขกบ้านแขกเมืองอะไรกัน มาอาศัยบ้านข้าอยู่ กินข้าวบ้านข้า นอนบ้านข้า แถมยังมาจุกจิกถามนั่นถามนี่ข้าทุกวัน น่ารำคาญชะมัด ถ้าไม่ใช่เพราะเห็นแก่เหล่าเถียนนะ ข้าให้คริสทิน่าไล่ตะเพิดไปตั้งนานแล้ว"

"คิกๆๆ~~~!" ฉินเซียงหรูหัวเราะออกมา คุณชายช่างเป็นคนพูดจาตลกจริงๆ

"ตึกๆๆๆ~~~!" เสียงฝีเท้าเร่งรีบดังใกล้เข้ามาจากข้างนอก