บทที่ 59 เตรียมปล้นคน

"หยางเฉียน หยางเฉียน......."

แค่ได้ยินเสียงก็รู้เลยว่าเป็นเถิงจื่อจิ้น ไม่รู้เมื่อไหร่จะเลิกนิสัยโวยวายสักที

"หูข้าไม่ได้หนวก จะตะโกนทำไมเนี่ย?" หยางเฉียนลุกขึ้นนั่งอย่างเสียไม่ได้ เอานิ้วแคะหูด้วยความหงุดหงิด

"แฮะๆ อย่าเพิ่งหงุดหงิดสิ ข้าเอาของไปขายมาหมดแล้ว ได้เงินมาตั้งแสนกว่าตำลึงทอง ข้ากะว่าจะ...."

หยางเฉียนยกมือขึ้นห้าม "ข้ากับพี่สาวเจ้าตั้งหอการค้ากันแล้ว เอามาให้ข้าเก้าหมื่นตำลึงทอง ส่วนเจ้าเอาไปหมื่นนึง ที่เหลือก็เอาเข้าหอการค้า ตอนนี้เราขาดคน เงินที่เหลือเอาไว้ฝึกคนเก่งๆ มาใช้งานดีกว่า"

เถิงจื่อจิ้นมองหยางเฉียนด้วยสายตาแปลกๆ

หยางเฉียนหัวเราะ "มองอะไร หน้าข้ามีดอกไม้ติดอยู่รึไง?"

"ดอกไม้น่ะไม่มีหรอก แต่ที่เจ้าพูดมามันเหมือนกับที่พี่ข้าพูดเป๊ะเลย ข้าเพิ่งเอาวัวล็อตสุดท้ายไปส่งที่หมู่บ้าน พี่ข้าก็เลยให้ข้ามาปรึกษาเจ้า ไม่คิดเลยว่า... ฮี่ๆๆ"

"หยางเฉียน บอกมาตามตรงนะ เจ้าชอบพี่ข้าใช่ไหม?" เถิงจื่อจิ้นเอาศอกกระทุ้งหยางเฉียนเบาๆ พลางถามด้วยน้ำเสียงมีเลศนัย

"หึๆๆ วางใจเถอะ ข้าจะเอาคำพูดของเจ้าทุกคำไปฟ้องพี่เจ้า" หยางเฉียนยิ้มเจ้าเล่ห์

เถิงจื่อจิ้นตกใจ ก่อนจะเปลี่ยนเป็นยิ้มกริ่ม "ข้าซื้อของเตรียมไว้หมดแล้ว อีกวันสองวันข้าก็จะไปทุ่งหญ้าของพวกซ่งหนูแล้ว พี่ข้าตีข้าไม่ถึงหรอก"

เห็นท่าทางสบายใจเฉิบของเพื่อน หยางเฉียนก็อดอิจฉาไม่ได้ "เจ้าสิดี ได้ออกไปเปิดหูเปิดตาข้างนอก ข้านี่สิปวดหัวจะตายอยู่แล้ว งานล้นมือไปหมด"

เถิงจื่อจิ้นชะงัก นึกถึงตอนที่ไปหมู่บ้านแล้วเห็นหินสีดำๆ ที่เรียกว่าถ่านหิน "เจ้าขาดคนงานใช่ไหมล่ะ จริงๆ เรื่องนี้ก็แก้ไม่ยากนะ"

หยางเฉียนลุกพรวด เดินเข้าไปหาอย่างตื่นเต้นทั้งที่เท้ายังไม่ทันแห้ง "มีวิธีจริงๆ เหรอ? ตอนนี้ข้าขาดคนสุดๆ พวกที่ทำนาก็มีวัวช่วย ที่นาสองพันไร่ทำยังไงก็ทัน"

"ชาวนาเลยมีเวลาว่างไปทำงานฝีมือเอาไปขายในเมือง แต่พอให้ไปขุดแร่ ให้ทั้งเงินให้ทั้งข้าว กลับไม่มีใครอยากทำเลย"

"ก็ไม่เห็นจะจริงเลย เมื่อกี้ข้ายังเห็นคนตั้งหลายคนไปขุดถ่านหินอยู่เลยนะ"

หยางเฉียนแทบจะกระอักเลือด "พี่ชาย เจ้าเข้าใจอะไรบ้างไหมเนี่ย ให้คนแค่หยิบมือไปขุด ชาติไหนจะขุดหมดวะ ถ่านหินนอกจากจะเอามาทำถ่านรังผึ้งได้แล้ว ยังเอาไปใช้ตีเหล็กทำอาวุธได้ด้วย เข้าใจความหมายของข้าไหมเนี่ย?"

เถิงจื่อจิ้นทำหน้างง "ก็แปลว่ามันมีค่ามากใช่ไหมล่ะ"

หยางเฉียนขยี้หัวตัวเองด้วยความหงุดหงิด ทำไมไอ้หมอนี่มันถึงได้ซื่อบื้อขนาดนี้วะ ไม่เห็นหรือไงว่าตาลุงสี่คนนั้นพอรู้ประโยชน์ของถ่านหินปุ๊บก็แทบจะคลั่งตายกันอยู่แล้ว

เขาเอามือตบไหล่เถิงจื่อจิ้นเบาๆ แล้วถามด้วยน้ำเสียงยั่วยวน "ถ่านหินมันอยู่ใต้ดิน ต้องเสียเงินซื้อไหม?"

"ก็ไม่ต้องไง"

"ขอแค่มีคนขุดก็พอใช่ไหม?"

"ใช่แล้ว"

"ขุดมาแล้วก็เอาไปขายได้เงินใช่ไหมล่ะ?"

"อืม ถูกต้อง"

"ทั้งได้เงิน ทั้งเอาไปทำอาวุธได้ หน้าหนาวมีคนอยากได้ไปผิงไฟตั้งเท่าไหร่ ทหารอยากได้อาวุธใหม่ตั้งเท่าไหร่"

เถิงจื่อจิ้นคิดตาม แล้วก็ต้องสูดปากด้วยความตกใจ "ฟังเจ้าพูดแล้ว นี่มันเหมือนขุดทองคำชัดๆ"

หยางเฉียนยิ้มกว้างจนเห็นฟันขาว ยกนิ้วโป้งให้ "ใช่แล้ว ทองคำสีดำเลยล่ะ แถมข้ายังให้เหล่าเถียนเขียนจดหมายไปกราบทูลฝ่าบาทแล้วด้วย ต่อไปถ่านหินจะมีความสำคัญเทียบเท่าเกลือกับเหล็กเลยนะ"

พอเข้าใจถึงความสำคัญของเรื่องนี้ เถิงจื่อจิ้นก็รีบเสนอความคิดเห็นทันที "จริงๆ แล้วเรื่องคนงานก็แก้ไม่ยากหรอก ไปซื้อเอาที่ทุ่งหญ้าสิ"

"ที่ทุ่งหญ้ามีแต่ชนเผ่าเร่ร่อน จะไปเอาทาสมาจากไหนล่ะ?"

"เมื่อก่อนก็พอมีบ้างนะ แต่ไม่เยอะหรอก แต่ตอนนี้ไม่เหมือนเดิมแล้ว ตั้งแต่พวกซ่งหนูมาปล้นแคว้นเซี่ยของเราไป ได้ทั้งเสบียงทั้งสมบัติไปเพียบ พวกมันก็เลยเอาไปสร้างกองทัพ แล้วก็ไปตีเผ่าอื่นๆ"

"พอรบชนะก็ได้ทาสมาเพียบ เราก็แค่ไปขอซื้อต่อจากพวกมัน ราคาก็ถูกกว่าซื้อทาสในประเทศตั้งเยอะ แถมที่สำคัญคือ ต่อให้ทาสพวกนี้ตาย เจ้าก็ไม่ต้องรับผิดชอบ ไม่เหมือนทาสในประเทศ ถ้าตายเยอะๆ มันจะดูไม่ดีเอา"

"ราคาประมาณเท่าไหร่ล่ะ?"

"หนึ่งตำลึงทองต่อสิบคน"

"ซี๊ด~~~ ก็ยังแพงอยู่นะ ถ้าข้าซื้อสักหมื่นคน ก็ต้องจ่ายตั้งพันตำลึงทองเลยนะ"

เถิงจื่อจิ้นหรี่ตามองหยางเฉียนอย่างดูถูก "พี่ชาย เจ้ามีตั้งแสนกว่าตำลึงทอง ยังจะมางกเงินแค่นี้อีกเหรอ?"

หยางเฉียนเดินวนไปวนมาในห้องโถงด้านใน ตามความรู้ของเขา ถ่านหินบนโลกนี้ส่วนใหญ่จะเป็นเหมืองเปิด ประมาณ 40% เลยทีเดียว เหมืองถ่านหินบางแห่งกว้างเป็นสิบๆ กิโลเมตรก็เป็นเรื่องปกติ

แต่ในยุคที่ไม่มีเครื่องจักรใหญ่ๆ แบบนี้ วิธีเดียวที่จะทำได้ก็คือใช้แรงงานคน แต่การขุดถ่านหินด้วยแรงงานคนมันเป็นงานที่หนักมาก ให้เงินน้อยก็ไม่มีใครทำ

ยิ่งในยุคนี้ชาวนาส่วนใหญ่ชอบทำนามากกว่า ให้เงินเยอะก็ไม่คุ้มทุน แถมยังไม่รู้ราคาตลาดอีกด้วย

สู้ใช้ทาสไปเลยดีกว่า แต่ต่อให้เป็นเหมืองถ่านหินขนาดเล็ก ก็ยังต้องใช้ทาสจำนวนมาก โชคดีที่เขาค้นพบมันฝรั่งกับข้าวโพด ไม่งั้นคงแย่แน่ๆ

ขืนซื้อทาสมาเป็นหมื่นๆ คน แค่ค่ากินค่าอยู่ก็อ้วกแตกแล้ว ถ้าเสบียงในเมืองหมด ต่อให้มีเงินก็หาซื้อไม่ได้อยู่ดี

"จื่อจิ้น ตอนนี้พวกซ่งหนูเกณฑ์คนทั้งเผ่าไปรบเลยหรือเปล่า?"

เถิงจื่อจิ้นส่ายหน้า "พวกมันเป็นนักรบกันทั้งเผ่าก็จริง แต่ตอนนี้ยังเป็นแค่การปะทะย่อยๆ กับเผ่ารอบข้าง ยังไม่ถึงขั้นระดมพลครั้งใหญ่ คนที่ออกไปรบก็เลยมีแค่กองทัพหลักเท่านั้น"

หยางเฉียนคิดคำนวณอย่างรอบคอบ ทำยังไงถึงจะลงทุนน้อยที่สุด แต่ได้กำไรมากที่สุด คิดไปคิดมาอยู่พักใหญ่ ในที่สุดเขาก็ตัดสินใจได้

"เจ้ารอข้าสักสองสามวันนะ เดี๋ยวข้าจะไปกับเจ้าด้วย"

เถิงจื่อจิ้นถามอย่างตกใจ "เจ้าจะไม่เป็นแม่ทัพแล้วเรอะ จะไปเป็นพ่อค้าแทนเหรอ?"

"ผิดแล้ว เจ้าไปเป็นพ่อค้า ส่วนข้า... ข้าจะไปปล้นคนที่ทุ่งหญ้า"

เถิงจื่อจิ้นเบิกตากว้างมองหยางเฉียนอย่างตกตะลึง "จ... เจ้าจะไปปล้นพวกซ่งหนูเนี่ยนะ?"

"เปล่า เจ้าเข้าใจผิดแล้ว ข้าปล้นหมดแหละ ขอแค่เผ่าไหนเคยปล้นแคว้นเซี่ย ข้าจะจัดให้หมด อย่างแรกคือประหยัดเงิน"

"อย่างที่สอง เป็นการตัดกำลังรบของพวกมันทางอ้อมด้วย จับคนหนุ่มมาได้หนึ่งคน พวกซ่งหนูหรือเผ่าอื่นๆ ก็เสียกำลังรบไปหนึ่งคน ต่อไปตอนที่เราจะไปยึดทุ่งหญ้า จะได้ง่ายขึ้นไง"

เถิงจื่อจิ้นเลียริมฝีปาก สายตาเต็มไปด้วยความหวัง "ให้ข้าไปด้วยได้ไหม?"

หยางเฉียนส่ายหน้าพลางหัวเราะ "เจ้าจะไปทำไม? เจ้าก็ทำหน้าที่พ่อค้าของเจ้าไปสิ รอข้ามีอำนาจมีเงิน เจ้าก็สบายไปด้วยไง เจ้ากับพี่สาวเจ้าเป็นถึงผู้มีพระคุณช่วยชีวิตข้าเชียวนะ"

"ไม่ๆๆ เจ้าเข้าใจผิดแล้ว ข้าอยากฆ่าพวกซ่งหนู ข้าเป็นคนแคว้นเซี่ยนะ นี่เป็นสิ่งที่ข้าอยากทำมาตลอด"

พูดจบ เขาก็ถอนหายใจยาว "เมื่อก่อนข้าคิดว่า พวกซ่งหนูมันก็แค่มาปล้นปีละครั้ง ไม่จำเป็นต้องไปสู้รบตบมือกับพวกมันให้เหนื่อยเปล่า แต่พอได้เห็นสภาพชาวบ้านที่น่าสงสาร ข้าก็ทนไม่ไหวจริงๆ"

หยางเฉียนตาเป็นประกาย นึกไม่ถึงเลยว่าหลังจากได้เห็นความโหดร้ายแล้ว จื่อจิ้นเองก็มีความคิดเหมือนกัน แบบนี้เรียกว่าอุดมการณ์เดียวกันชัดๆ จะเรียกสหายก็คงไม่แปลก

"ครั้งนี้ข้ากะจะใช้กองทัพไปปล้นคน ต้องใช้ทหารม้าเบา ข้าบอกให้เจ้ากินเยอะๆ จะได้ตัวใหญ่ขึ้น ทำไมยังผอมแห้งเป็นไม้เสียบผีอยู่อีกเนี่ย"

เถิงจื่อจิ้นไม่โกรธ ถลกแขนเสื้อขึ้นโชว์กล้ามแขน เบ่งกล้ามอวด "ดูสิ ข้าล่ำกว่าเจ้าตั้งเยอะ"

หยางเฉียนหัวเราะเยาะ "มางัดข้อกันหน่อยไหมล่ะ"

"แหวะ~~~ ไม่เอาด้วยหรอก เจ้ามันปีศาจน้อยชัดๆ แรงเยอะจะตาย"

เถิงจื่อจิ้นตกใจ เขาพอจะรู้ซึ้งถึงความแข็งแกร่งของหยางเฉียนดี แค่แขนข้างเดียวก็ต่อยเขาตายได้แล้ว

สองมือออกแรงทีเดียว รถม้าหนักเป็นร้อยชั่งยังโดนเหวี่ยงกระเด็น แค่คิดก็ขนลุกแล้ว

"ไปขออนุญาตพี่สาวเจ้าสิ ถ้านางตกลง ข้าถึงจะให้เจ้าไป"

เถิงจื่อจิ้นเริ่มงอแง "เฮ้ย ไม่เอา ทำไมต้องให้นางอนุญาตด้วยล่ะ"

"พี่ชายก็เหมือนพ่อ พี่สาวก็เหมือนแม่ นอกจากตระกูลที่ไล่พวกเจ้าออกมาแล้ว พวกเจ้าสองคนก็เหลือกันแค่นี้แหละ"

แววตาของเถิงจื่อจิ้นหม่นหมองลง ผ่านไปพักใหญ่ ไม่รู้ผีอะไรเข้าสิง จู่ๆ ดวงตากลับเบิกโพลง เปล่งประกายด้วยความมุ่งมั่น "หึ สักวันข้าจะกลับไปที่นั่น ข้าจะทำให้พวกเขาเห็นว่า ถึงไม่มีตระกูล ข้าก็อยู่รอดได้สบายมาก"

"ถ้าได้ดิบได้ดีกลับบ้านเกิดเมื่อไหร่ ก็อย่าลืมชวนข้าด้วยนะ เดี๋ยวข้าไปเป็นแบ็กอัปให้"

"สหายเอ๋ย~~~!" เถิงจื่อจิ้นซาบซึ้งใจจนน้ำตาไหล

"เฮ้ย ทำอะไรของเจ้าเนี่ย อย่าเอาน้ำมูกมาเช็ดเสื้อข้านะโว้ย~~~~!"

หลังจากแยกย้ายกันที่บ้าน หยางเฉียนก็พาคริสทิน่ากับเบลิก้ามุ่งหน้าไปที่ค่ายทหาร ส่วนเถิงจื่อจิ้นก็รีบวิ่งไปที่หมู่บ้านเพื่อขออนุญาตพี่สาว และเอาไปจดหมายไปส่งให้เถียนจง

พอถึงหมู่บ้าน เถิงจื่อจิ้นก็รีบเอาจดหมายให้เถียนจง พอเถียนจงอ่านจบก็ขมวดคิ้วแน่น

"ทำแบบนี้มันจะไม่วู่วามไปหน่อยเหรอ แล้วการเคลื่อนทัพโดยพลการก็มีโทษถึงตายนะ"

"อ้าว? เป็นงั้นเหรอ งั้นท่านแม่ทัพเถียนก็รีบออกคำสั่งให้ไปจัดการพวกซ่งหนูสิ ข้าล่ะตื่นเต้นจะแย่แล้ว"

กษัตริย์เซี่ยเหวินกับอีกสองคนได้ยินดังนั้นก็หัวเราะออกมา คำพูดของเถิงจื่อจิ้นนั้นถือว่าก้าวร้าวมาก แต่ทั้งสามคนก็รู้ว่าพ่อค้าหนุ่มคนนี้คงไม่ค่อยรู้เรื่องการเมืองเท่าไหร่

"ข้าขอเรียกเจ้าว่าจื่อจิ้นก็แล้วกันนะ การจะเคลื่อนทัพได้ต้องมีราชโองการกับตราพยัคฆ์ ไม่ใช่แค่คำสั่งลอยๆ แล้วจะทำสงครามทั้งที ท่านแม่ทัพเถียนไม่มีสิทธิ์สั่งการหรอกนะ" ชวีซิวเหวินพูดด้วยรอยยิ้ม

"เอ๊ะ? แล้วทีนี้จะทำยังไงล่ะ?" เถิงจื่อจิ้นอึ้งไปเลย นึกว่าคุยกันรู้เรื่องแล้ว ทำไมมันถึงได้วุ่นวายขนาดนี้

พอเถียนจงเห็นกษัตริย์เซี่ยเหวินพยักหน้า เขาก็พูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง "ปกติมันก็ทำไม่ได้หรอก แต่ถ้าไม่ใช่สงครามใหญ่ ข้ามีตราพยัคฆ์อยู่นะ จำไว้ให้ดี ต้องคุ้มครองคุณชายให้ปลอดภัย ห้ามให้ได้รับบาดเจ็บเด็ดขาด"

เถียนจงล้วงตราพยัคฆ์ครึ่งซีกที่มีตัวอักษรสลักอยู่ออกมาจากอกเสื้อ ส่งให้เถิงจื่อจิ้นอย่างระมัดระวัง "เก็บรักษาไว้ให้ดีๆ ถ้าตราพยัคฆ์หาย ไม่ใช่แค่เจ้าที่จะตาย ข้ากับหยางเฉียนก็ต้องโดนประหารด้วย"

เถิงจื่อจิ้นเบิกตากว้าง ค่อยๆ เก็บใส่กระเป๋าเสื้ออย่างระมัดระวัง "ท่านแม่ทัพเถียน มันร้ายแรงขนาดนั้นเลยเหรอ?"

"ตราพยัคฆ์นี่สั่งการทหารชายแดนได้ตั้งสองหมื่นนาย เจ้าว่าสำคัญไหมล่ะ? รีบเอาไปให้หยางเฉียนที่ค่ายทหารเดี๋ยวนี้เลย อย่าให้พลาดล่ะ" เถียนจงถลึงตาใส่ สั่งเสียงเข้ม

เถิงจื่อจิ้นเกาหัว แกล้งทำหน้าลำบากใจ "ตอนนี้ยังไปไม่ได้หรอก"

"หืม? ทำไมล่ะ?" เถียนจงชักจะหงุดหงิด นี่มันเรื่องใหญ่ จะให้เกิดข้อผิดพลาดไม่ได้เด็ดขาด ถ้าไม่ใช่เพราะฝ่าบาทอนุญาต พ่อค้าธรรมดาๆ มาพูดแบบนี้ โดนเขาสั่งโบยแล้วไล่ตะเพิดไปนานแล้ว

เถิงจื่อจิ้นเกาหัวอย่างเขินๆ "หยางเฉียนบอกให้ข้าไปหาท่านพี่ก่อน ต้องให้ท่านพี่อนุญาต ถึงจะไปค่ายทหารได้น่ะ"

เถียนจงและอีกสามคนถึงกับอึ้ง เถิงจื่อจิ้นก็โตเป็นผู้ใหญ่แล้ว ทำไมทำอะไรยังต้องรอให้พี่สาวอนุญาตอยู่อีก