บทที่ 60 รายงานตัวที่ค่ายทหาร

หลังจากเถิงจื่อจิ้นอธิบาย ทั้งสี่คนก็เข้าใจว่าสองพี่น้องคู่นี้ถูกตระกูลขับไล่ไสส่งออกมา

ชวีซิวเหวินลูบเครา "คุณชายเฉียนรอบคอบดีจริงๆ เจ้าไปบอกพี่สาวเจ้าเถอะ ข้าเชื่อว่าชาวแคว้นเซี่ยไม่มีใครขี้ขลาดตาขาวหรอก ยิ่งเป็นเรื่องเกี่ยวกับการรับมือชนเผ่าต่างชาติด้วยแล้ว"

เมื่อได้รับการสนับสนุนจากหลายคน เถิงจื่อจิ้นก็ยิ่งมั่นใจ เดินยืดอกไปหาเถิงจื่อหยุนทันที

ไม่นานนัก ทั้งหมู่บ้านก็วุ่นวายกันไปหมด หลังจากมีเสียงเอะอะโวยวายดังลั่น เถิงจื่อจิ้นก็ขี่ม้าควบออกไปจากหมู่บ้านเพียงลำพัง

"พี่ชายก็เหมือนพ่อ พี่สาวก็เหมือนแม่... ฝีปากของคุณชายดีขึ้นเรื่อยๆ เลยนะ ดูท่าทางต่อไปถ้าได้เข้าไปอยู่ในราชสำนัก คงรับมือกับคารมของพวกขุนนางจากตระกูลใหญ่ๆ ได้สบาย"

"ถ้าเจี่ยวเอ๋อร์ได้เป็นกษัตริย์ น่าจะทำได้ดีกว่าข้านะ" กษัตริย์เซี่ยเหวินพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

ทั้งสามคนตกใจ "ฝ่าบาท พระองค์ยังทรงพระเยาว์และแข็งแรงอยู่นะพ่ะย่ะค่ะ"

"แค่กๆๆ~~~!" กษัตริย์เซี่ยเหวินยกผ้าเช็ดหน้าขึ้นมาปิดปาก บนผ้ามีรอยเลือดสีแดงสดติดอยู่

"ร่างกายข้า ข้ารู้ดี หมอก็บอกสาเหตุของโรคไม่ได้ ข้าคงอยู่ได้อีกไม่กี่ปีหรอก" แววตาของกษัตริย์เซี่ยเหวินหม่นหมองลง เป็นกษัตริย์มาหลายสิบปี ใครเล่าจะอยากรีบตาย แต่สังขารไม่อำนวยเสียแล้ว

ยังจำได้ดีว่าเมื่อหลายสิบปีก่อน ตอนที่เพิ่งขึ้นครองราชย์ พระองค์ก็เคยมีไฟแรง เคยเป็นหนุ่มน้อยที่เปี่ยมไปด้วยความหวัง เวลาผ่านไปรวดเร็วปานม้าขาววิ่งผ่านช่องแคบ หลายสิบปีผ่านไปเร็วจริงๆ เร็วเกินไปแล้ว

"ก๊อกๆๆ~~~~!"

"เข้ามา~~!"

เถิงจื่อหยุนพาชาวนาเช่าสองสามคนแบกเตาถ่านเข้ามา "หยางเฉียนบอกว่า ให้ท่านแม่ทัพเถียนจงเอาของพวกนี้ไปไว้ที่ค่ายทหาร เผื่อหน้าหนาวจะได้ใช้ประโยชน์เจ้าค่ะ"

เถียนจงสังเกตเห็นท่าทางผิดปกติของเธอ "เรื่องที่ให้น้องชายเจ้าไปเป็นทหาร คงทำให้เจ้าหนักใจสินะ คงทำใจลำบากใช่ไหม?"

"เราเหลือกันแค่สองพี่น้องนี่คะ แต่ใครใช้ให้เขาเกิดมาเป็นลูกผู้ชายล่ะ ลูกผู้ชายก็ต้องออกไปเผชิญโลกกว้างสิ ไปปล้นพวกซ่งหนู เรื่องแบบนี้ชาวแคว้นเซี่ยไม่มีทางยอมแพ้อยู่แล้ว ข้าไม่เสียใจหรอกเจ้าค่ะ"

ทั้งสี่คนตาเป็นประกาย ผู้หญิงใจเด็ดแบบนี้หาได้ยากจริงๆ

ตรงข้ามกับความตื่นเต้นของเถิงจื่อจิ้นและความเป็นห่วงของเถิงจื่อหยุน วันนี้หยางเฉียนซวยสุดๆ เพิ่งขี่ม้ามาถึงค่ายทหาร ม้าศึกก็สะดุดล้มหน้าคะมำจนตัวเขาเกือบจะพุ่งหลาวลงไปคลุกฝุ่น

หยางเฉียนเนื้อตัวมอมแมม รีบลุกขึ้นมาดูม้าศึกของตัวเอง ม้าตัวนี้อยู่กับเขามาตั้งแต่ศึกเมืองโซ่วเฉิงเลยนะ

เขาเป็นคนรักของเก่า ถ้าไม่จำเป็นจริงๆ ก็ไม่อยากเปลี่ยนอาวุธ ชุดเกราะ หรือแม้แต่ม้าทรง

อาวุธน่ะเปลี่ยนได้ เพราะอันเก่ามันใช้ไม่ค่อยถนัดอยู่แล้ว แต่ม้าทรงตัวนี้เคยช่วยชีวิตเขาไว้ในศึกเมืองโซ่วเฉิง ถ้าไม่มีเหตุผลจำเป็น หยางเฉียนไม่มีทางทิ้งมันเด็ดขาด

หญิงสาวทั้งสองรีบลงจากม้ามาดูอาการม้าของหยางเฉียน ทหารในค่ายเป็นกลุ่มๆ ก็วิ่งเข้ามาดู เสียงดังขนาดนี้ คนหูหนวกเท่านั้นแหละที่ไม่ได้ยิน

"ท่านแม่ทัพหยาง~~~~"

"ท่านแม่ทัพหยาง ทำไมตกม้าล่ะขอรับ?"

"พวกเจ้ามัวยืนบื้ออะไรอยู่ รีบไปพยุงท่านแม่ทัพขึ้นมาสิ"

"บ้าเอ๊ย ท่านแม่ทัพหยางแข็งแรงจะตาย ม้าตายท่านยังไม่เป็นไรเลย"

พอพวกทหารเห็นผู้หญิงหน้าตาประหลาดสองคนยืนอยู่ข้างหยางเฉียน ก็พากันตกใจกลัว

"สวรรค์ ในโลกนี้มีคนหน้าตาประหลาดขนาดนี้ด้วยเหรอเนี่ย"

"หรือว่าจะเป็นปีศาจ"

"สิ่งศักดิ์สิทธิ์คุ้มครอง ข้าไม่อยากเห็นหน้าพวกนางอีกแล้ว"

"ทำไมผมเป็นสีแดงกับสีเหลืองล่ะ"

หลังจากตรวจดูอาการม้า คริสทิน่าก็สรุปว่า "กีบเท้าม้ามันแตกน่ะ แต่สาเหตุคืออะไรข้าก็ไม่รู้เหมือนกัน"

"เจ้าไม่ค่อยรู้เรื่องม้าศึกเหรอ?"

"ที่ประเทศข้าแทบไม่มีทหารม้าเลยน่ะ"

หยางเฉียนมุมปากกระตุก เลยต้องเรียกทหารแก่ๆ มาดูอาการให้ ทหารแก่คนนั้นมองแวบเดียวก็รู้เลยว่าเกิดอะไรขึ้น

"ท่านแม่ทัพหยาง ท่านบรรทุกของมาเยอะขนาดไหนเนี่ย?" ทหารแก่มองหยางเฉียนด้วยสายตาแปลกๆ

"หมายความว่าไง?"

"ม้าศึกมันรับน้ำหนักไม่ไหว กีบเท้าเลยแตกไงขอรับ"

"นี่มันม้าศึกนะเว้ย แค่นี้ก็รับน้ำหนักไม่ไหวแล้วเรอะ?"

หยางเฉียนงงมาก เขาชอบอาวุธเย็นก็จริง เคยศึกษาค้นคว้าทั้งประวัติศาสตร์และเทคโนโลยีต่างๆ มาบ้าง แต่เรื่องม้าศึกนี่เขาไม่เคยศึกษาเลย

ในความเข้าใจของเขา ม้าศึกมันน่าจะแบกน้ำหนักได้เยอะสิ อย่างทหารม้าเกราะหนัก แบกน้ำหนักสักสามสี่ร้อยชั่งก็น่าจะไหว ของที่เขาเอามาก็ไม่ได้หนักอะไรขนาดนั้นนี่นา

"เรียนท่านแม่ทัพหยาง ม้าศึกตัวนี้เป็นม้าเกรดต่ำสุด แถมอายุเยอะแล้วด้วย กำลังมันเลยถดถอย ตอนนี้กีบเท้าแตก ม้าตัวนี้ก็ถือว่าใช้งานไม่ได้แล้ว ถึงรักษาหาย ก็เอาไปเป็นม้าศึกไม่ได้อีกแล้วขอรับ"

พยุงม้าลุกขึ้น เอาอาวุธที่บรรทุกมาโยนลงพื้น มีโล่สำริด 1 อัน ง้าวเหล็กแบบพับได้ 1 ด้าม คันธนูแข็ง 1 คัน ลูกธนู 2 มัด แล้วก็ลังหนังสืออีก 1 ลัง ดูท่าม้ามันคงจะไม่ไหวจริงๆ นั่นแหละ ยิ่งบวกน้ำหนักตัวเขาอีกสองร้อยกว่าชั่งเข้าไปด้วย

"มา เอาไปไว้ในเต็นท์ให้ข้าที" สั่งเสร็จก็พาหญิงสาวสองคนเดินนำไปที่เต็นท์

ทหารแก่คนหนึ่งหวังดี จะช่วยเก็บโล่สำริดขึ้นมา พอก้มลงยกก็ได้ยินเสียง "กร๊อบ" ทหารแก่คนนั้นร้องโอดโอย เอามือกุมเอวทันที

"โอ๊ย เอวข้า"

"เกิดอะไรขึ้น เป็นอะไรหรือเปล่า?" ทหารหลายคนรีบวิ่งเข้ามาดูด้วยความเป็นห่วง

ทหารแก่แยกเขี้ยว "พวกเจ้าจะยกอะไรก็ระวังหน่อยนะ ของท่านแม่ทัพหยางมันหนักมาก"

ทหารหนุ่มคนหนึ่งพูดติดตลกว่า "โธ่ ลุงแก่แล้วก็งี้แหละ" ว่าแล้วก็ทำท่าจะยกโล่สำริดขึ้นมา

"หืม?" พอออกแรงยก ทหารหนุ่มก็ชะงักไป ต้องออกแรงเต็มที่ถึงจะยกโล่สำริดขึ้นมาได้

"หา~~~ โล่ของท่านแม่ทัพหยางเป็นแบบตันเหรอเนี่ย?" เขาสองมือถือโล่สำริด มองด้วยความตกตะลึง

ไม่ใช่ว่าพวกทหารยกไม่ไหวนะ แต่ทหารแก่คนนั้นกะน้ำหนักผิดไป ทหารหนุ่มคนนี้ก็แข็งแรงดี แต่พอเทียบกับโล่ขนาดเท่ากันที่เขาเคยเห็น โล่อันนี้มันหนักกว่าหลายเท่าเลย

ถ้าต้องแบกเกราะ แบกอาวุธ แล้วยังต้องมาแบกโล่หนักๆ แบบนี้อีก ทหารทั่วไปคงรับไม่ไหวแน่ๆ

"เจ้าจะบ่นว่าหนักทำไม มาดูง้าวของท่านแม่ทัพหยางนี่สิ หนักกว่าง้าวทั่วไปตั้งห้าหกเท่าเลยนะ"

ทหารรอบๆ ถึงกับอ้าปากค้าง ถืออาวุธหนักขนาดนี้ยังจะไปรบไหวอีกเหรอ? ง้าวทั่วไปหนักแค่ห้ากิโลกรัมเองนะ

แต่ง้าวของหยางเฉียนนี่หนักถึงสามสิบกิโลกรัม บ้าไปแล้ว พวกทหารอาจจะไม่เข้าใจหน่วยกิโลกรัม แต่คนที่คลุกคลีกับอาวุธมาตลอด แค่ลองชั่งน้ำหนักดูก็รู้แล้ว

ทหารคนหนึ่งพึมพำว่า "อย่าไปทำให้ท่านแม่ทัพโกรธเชียวนะ ไม่งั้นพวกเราโดนตีตายแน่ๆ"

ทหารรอบๆ พยักหน้าเห็นด้วยอย่างพร้อมเพรียง

พอหยางเฉียนเดินเข้าไปในเต็นท์ ก็รีบสั่งให้คนมาขยายเต็นท์ให้กว้างขึ้น

"ท... ท่านแม่ทัพ ไม่มีเต็นท์เหลือแล้วขอรับ" หร่านจิ้งประสานมือตอบอย่างจนปัญญา

หยางเฉียนแทบไม่เชื่อหูตัวเอง "นี่เจ้ากำลังจะบอกข้าว่า ในค่ายทหารไม่มีเต็นท์เหลือแล้วเหรอ? เจ้าเห็นข้าเป็นคนโง่หรือไง"

เขาทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้ ยกขาพาดโต๊ะเตี้ย ทำหน้าไม่เชื่อสุดๆ

"ท่านแม่ทัพ เพราะมีทหารใหม่เข้ามาเรื่อยๆ เต็นท์เลยไม่พอ ปกติเต็นท์นึงจะนอนกัน 10 คน แต่ตอนนี้หลายเต็นท์ต้องอัดกันเป็นสิบกว่าคนแล้ว ต้องรอให้ทางเมืองอวิ๋นทงส่งเต็นท์มาเพิ่มก่อนขอรับ"

หยางเฉียนถอนหายใจ แผนการที่วางไว้พังทลายหมด ตอนแรกกะจะให้คริสทิน่ากับเบลิก้านอนเต็นท์เดียวกัน แต่เถียนจงไม่ยอม ก็เลยต้องมาเบียดกันในเต็นท์ของเขา

เขาชอบอะไรเรียบง่าย เลยสั่งทำเต็นท์เล็กๆ มีตู้ มีอ่างอาบน้ำ อยู่สบายๆ จะหาของก็หาง่าย ไม่หลงทิศหลงทาง แต่ตอนนี้มีปัญหาใหญ่แล้ว จะทำยังไงดีล่ะเนี่ย?

คริสทิน่าเริ่มฟังภาษาที่นี่รู้เรื่องแล้ว ก็เลยเข้าใจว่าหยางเฉียนกำลังกังวลเรื่องอะไร จึงพูดขึ้นว่า

"พวกเราสวามิภักดิ์ต่อท่านแล้ว อยู่ด้วยกันก็ไม่เห็นเป็นไรเลย ถ้าจะว่ากันตามจริง พวกเราก็ถือว่าเป็นคนของท่านแล้วนะ"

"เฮ้อ ข้าก็รู้ แต่พวกเจ้าต้องเข้าใจนะว่า ประเทศของข้าไม่ได้เปิดกว้างเหมือนประเทศพวกเจ้า ประเทศเราปกครองด้วยกฎหมายและจารีตประเพณี ถือว่าสำคัญที่สุด ต่อให้เป็นข้า ถ้าทำอะไรข้ามหน้าข้ามตา ก็โดนคนอื่นนินทาได้เหมือนกันนะ ขี้เกียจหาเรื่องใส่ตัว"

"วางใจเถอะ ในเมื่อมาอยู่ที่นี่ เราก็จะทำตามกฎของที่นี่ แต่ท่านคิดว่าพวกเราน่าเกลียดขนาดนั้นเลยเหรอ ถึงไม่อยากอยู่ร่วมกับพวกเราน่ะ?"

"ข้ายังเป็นเด็กอยู่นะ" หยางเฉียนทำหน้าซื่อตาใส

"แต่ท่านไม่เห็นจะน่ารักเลย"

คนที่พยายามทำตัวน่ารักอย่างหยางเฉียนถึงกับหน้าเหวอ "ให้ตายสิ นี่มันตัวจบการสนทนาชัดๆ"

"มีใครอยู่ไหม"

"ขอรับ ท่านแม่ทัพ~~~!"

"เจ้าเป็นทหารเก่าใช่ไหม?"

"ขอรับ ท่านแม่ทัพ"

หยางเฉียนจิบน้ำ แล้วถามว่า "ลองบอกมาสิ ทำไมข้าพาผู้หญิงเข้าค่ายทหารแล้วถึงไม่มีใครพูดอะไรเลย? ข้าจำได้ว่า กฎหมายแคว้นเซี่ยระบุไว้ว่า ใครพาผู้หญิงเข้าค่ายทหาร มีโทษถึงตายไม่ใช่เหรอ?"

"เรียนท่านแม่ทัพ กฎนั่นใช้บังคับกับทหารทั่วไปและนายทหารระดับกลางขอรับ ส่วนแม่ทัพที่คุมกองทัพใหญ่ ตามธรรมเนียมแล้ว สามารถพาอนุภรรยามาด้วยได้สองสามคน ตราบใดที่ไม่ออกมาจากเต็นท์ ก็ไม่มีใครว่าอะไรหรอกขอรับ"

หยางเฉียนและหร่านจิ้งถึงกับบางอ้อ หร่านจิ้งก็เป็นทหารใหม่ เลยไม่รู้กฎข้อนี้เหมือนกัน

พอเห็นสีหน้าของหร่านจิ้ง หยางเฉียนก็หัวเราะ "อะไร เจ้าก็อยากพาผู้หญิงเข้าค่ายเหมือนกันล่ะสิ?"

หร่านจิ้งตกใจ รีบประสานมือตอบ "มิกล้าขอรับ!"

หยางเฉียนลุกขึ้นไปกอดคอหร่านจิ้งอย่างสนิทสนม "ไม่ต้องมาทำเป็นเกรงใจหรอก ตั้งใจฝึกทหารตามที่ข้าสอนไปให้ดี เจ้ามีเต็นท์ส่วนตัวนี่นา ถ้าสร้างผลงานได้ ข้าจะอนุญาตให้เจ้าพาผู้หญิงมาด้วย เอาไหมล่ะ?"

หร่านจิ้งหน้าตาตื่นตระหนก แต่หยางเฉียนไม่ได้สังเกตเห็น

"ขอบพระคุณท่านแม่ทัพขอรับ"

เต็นท์เดิมที่ว่ากว้าง พอเอาเตียงสนามเข้ามาเพิ่มอีกสองเตียง พื้นที่ก็แคบลงถนัดตา ด้านข้างมีทั้งตู้ทั้งอ่างอาบน้ำ เตียงสนามก็เลยต้องเอาไปวางชิดกับเตียงของหยางเฉียน คนที่จัดแจงให้ก็เป็นทหารเก่า รู้ใจท่านแม่ทัพหยางดี

หลังจากปล่อยให้สองสาวจัดของ หยางเฉียนก็กุมขมับ พยายามเค้นความจำในหัวออกมาให้ได้มากที่สุด ต้องยอมรับเลยว่าพอกลับมาเป็นเด็ก ความจำก็ดีขึ้นเป็นกอง ถ้าเป็นเมื่อก่อน คงจำอะไรไม่ได้เยอะขนาดนี้หรอก

ปกติเวลาเขาวาดแบบแปลนอาวุธ มักจะวาดแบบลวกๆ แต่ครั้งนี้มันเกี่ยวพันกับชีวิตของเขา จะทำเป็นเล่นไม่ได้เด็ดขาด

"ท่านปรมาจารย์โอวเยี่ย ท่านปรมาจารย์โอวเยี่ย~~~" หยางเฉียนเดินเข้าไปในโรงตีเหล็ก

ชายชราตัวดำเมี่ยมเดินออกมา ประสานมือทักทายตามมารยาท "หึๆ ท่านแม่ทัพหยาง มีอะไรให้ข้าน้อยรับใช้หรือขอรับ?"

หยางเฉียนชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหัวเราะ "ท่านนี่รู้ใจข้าจริงๆ"

"แหม ก็ท่านแม่ทัพหยางน่ะสิ เวลาไม่มีธุระปะปังอะไร เจอกันก็เรียกข้าว่าไอ้แก่ แต่พอมีของให้ทำเมื่อไหร่ ก็เรียกข้าว่าปรมาจารย์ทุกที"

"อุ๊บ~~~! ตาแก่นี่แค้นฝังหุ่นแฮะ"

หยางเฉียนฉีกยิ้มกว้าง เวลามาขอร้องใครก็ต้องเอาใจเขาหน่อย ไม่งั้นถ้าเขาทำของออกมาไม่ดีล่ะก็ คนที่จะซวยก็คือเขานี่แหละ

"ข้ามีของขวัญชิ้นใหญ่จะมอบให้ท่าน"