บทที่ 61 เคล็ดวิชาหลอมเหล็กกล้า

"ท่านแม่ทัพหยางเกรงใจไปแล้ว คำว่า 'ท่าน' นี่ข้าน้อยรับไว้ไม่ไหวหรอกขอรับ ข้าน้อยก็แค่ตาแก่ไร้ประโยชน์คนหนึ่ง จะให้มามงมามาสเตอร์อะไร ข้าน้อยไม่กล้ารับหรอกขอรับ"

โอวเยี่ยเซี่ยเป็นปรมาจารย์ด้านการตีเหล็กที่มีชื่อเสียงในแถบนี้ ไม่ได้มีความเกรงกลัวพวกที่มาอาศัยเส้นสายชุบตัวในกองทัพอย่างหยางเฉียนเลยแม้แต่น้อย

เขาเคยได้ยินหยางเฉียนเรียกเขาว่า 'ตาแก่' ตอนคุยกับเถียนจงอยู่หลายครั้ง มั่นใจเลยว่าหมายถึงเขาแน่นอน

หยางเฉียนไม่โกรธเลยสักนิด หยิบกระดาษแผ่นหนึ่งส่งให้ "ไม่หรอก ท่านน่ะปรมาจารย์ตัวจริง คำว่า 'ท่าน' นี่สมควรได้รับแล้ว ลองดูของขวัญชิ้นนี้ก่อนสิ"

โอวเยี่ยเซี่ยรับกระดาษมาเปิดดูอย่างไม่ใส่ใจ แต่พออ่านไปได้สักพัก เขาก็เบิกตากว้าง กษัตริย์เซี่ยเหวินกับพวกอาจจะแค่ตกใจที่รู้ว่ามันมีอานุภาพร้ายแรง สามารถเพิ่มพลังรบให้กองทัพได้

แต่โอวเยี่ยเซี่ยเป็นคนในวงการ พอเห็นเทคนิคนี้ก็ถึงกับนั่งไม่ติด ถามด้วยความตกตะลึงว่า "นี่ท่านคิดเองเหรอเนี่ย?"

"แฮะๆ ก็ลองผิดลองถูกคิดค้นขึ้นมาน่ะ"

โอวเยี่ยเซี่ยจ้องมองหยางเฉียนอย่างไม่อยากเชื่อ "ท่านเห็นข้าเป็นคนโง่หรือไงวะ! ลองผิดลองถูกคิดขึ้นมาเนี่ยนะ? ถ้าท่านคิดได้ง่ายๆ แบบนี้ ไม่เท่ากับว่าข้าใช้ชีวิตหลายสิบปีมาอย่างสูญเปล่าหรอกรึ?"

"ตั้งแต่สมัยโบราณกาลมา การหลอมเหล็กกล้าเขาใช้วิธีหลอมแบบก้อนกันทั้งนั้น เทคนิคที่ท่านเขียนมานี่มันล้ำหน้าไปมาก ไม่ทราบว่าท่านเรียกมันว่าอะไรหรือ?"

"วิธีถลุงเหล็กกล้าแบบกว้านกัง ไม่เพียงแต่จะผลิตได้ในปริมาณมาก แต่ยังช่วยลดต้นทุนได้อย่างมีประสิทธิภาพ ทำง่ายกว่าวิธีหลอมแบบก้อนเยอะ"

โอวเยี่ยเซี่ยสูดลมหายใจเข้าลึก โค้งคำนับหยางเฉียนอย่างนอบน้อม

"ท่านแม่ทัพหยาง ตาแก่คนนี้ยอมรับนับถือท่านจริงๆ ในด้านเทคนิคการตีเหล็ก ท่านเรียกได้ว่าเป็นปรมาจารย์ผู้บุกเบิกวิชาใหม่เลยล่ะ ว่ามาเลย ท่านอยากจะให้ข้าตีอะไร ข้าจะใช้วัสดุที่ดีที่สุดทำให้เลย"

น้ำเสียงขุ่นเคืองเมื่อครู่หายไปเป็นปลิดทิ้ง กลายเป็นความกระตือรือร้นแทน

"ฮ่าๆๆ ไม่ต้องเกรงใจขนาดนั้นหรอก" หยางเฉียนล้วงแบบแปลนที่เขาวาดอย่างตั้งใจออกมาจากอกเสื้อ

คราวนี้โอวเยี่ยเซี่ยรับมาพิจารณาอย่างละเอียด ไม่ได้ทำท่าทางไม่ใส่ใจเหมือนตอนแรก ผ่านไปพักใหญ่ เขาก็มองหยางเฉียนราวกับเห็นตัวประหลาด "ท่านแม่ทัพหยาง นี่คงไม่ได้ลองผิดลองถูกคิดขึ้นมาอีกหรอกนะ?"

"อ๋อ เปล่าๆ ไม่ได้ลองผิดลองถูกหรอก อันนี้ข้าตั้งใจวาดตั้งครึ่งชั่วยามเชียวนะ"

"พรวด~~~!"

"ไปให้พ้นหน้าข้าเลย! ข้าไม่อยากเห็นหน้าท่านอีกแล้ว" โอวเยี่ยเซี่ยเอามือกุมหน้าอก หายใจหอบถี่ ต้องใช้เวลาพักใหญ่กว่าจะระงับอารมณ์พลุ่งพล่านลงได้

"ท่านแม่ทัพเป็นผู้มีพรสวรรค์จริงๆ น่าเสียดายที่ไม่ได้มาเป็นช่างตีเหล็ก"

"นี่ท่านกำลังชมข้าอยู่ใช่ไหม? แต่ข้าว่าการเป็นแม่ทัพมันมีอนาคตกว่านะ" หยางเฉียนพยายามกลืนคำพูดบางอย่างลงคอ

"สามวันเสร็จไหม?"

"สามวัน? ไม่ได้ๆ ชุดเกราะนี้ซับซ้อนเกินไป ข้าก็เพิ่งเคยทำเป็นครั้งแรก อย่างน้อยก็ต้องครึ่งเดือน"

"ไม่ได้ อย่างช้าที่สุดก็สามวัน ข้ารอไม่ไหวแล้ว"

"ถ้าอย่างนั้นก็หมดปัญญา ข้าคนเดียวทำไม่ทันหรอก"

!!!

"ปัดโธ่เอ๊ย! ท่านก็เรียกลูกศิษย์ลูกหามาช่วยกันทำสิ ช่างตีเหล็กตั้งหลายร้อยคนจะทำไม่เสร็จเชียวหรือ ให้หยุดงานอื่นในมือให้หมด แล้วมาระดมกำลังตีชุดเกราะให้ข้าก่อน"

"เรื่องนี้... ถ้าท่านแม่ทัพเถียนกลับมา จะต้องตำหนิข้าแน่ๆ แถมถ่านหินที่ท่านพูดถึง พวกเราก็ยังไม่มีของในสต็อกเลย"

หยางเฉียนตบหน้าผากตัวเอง ลืมไปเลยว่าถ่านหินเพิ่งจะเริ่มขุด แถมคนขุดก็มีหยิบมือเดียว ขุดหาเห็ดเร็วกว่าขุดเหมืองตั้งเยอะ

สามวันขุดมาได้เท่าไหร่กันเชียว แล้วยังต้องเสียเวลาขนส่งมาที่นี่อีก บ้าเอ๊ย พลาดซะแล้ว

"ฮัลโหล แฟลชเอ็กซ์เพรส รับส่งของไหม~~~~!"

พ่ายแพ้ราบคาบ!

"เดี๋ยวก่อน??" หยางเฉียนเดินวนไปวนมาในโรงตีเหล็ก จู่ๆ เขาก็ปิ๊งไอเดียขึ้นมา

"ในค่ายมีเหล็กกล้าไหม?"

"จะไปมีเหล็กกล้าได้ยังไง ส่วนใหญ่ก็มีแต่สำริด มีเหล็กธรรมดาอยู่นิดหน่อย"

"ข้าจะสอนวิธีนึงให้ท่าน~~~" หยางเฉียนดึงแบบแปลนกลับมา ใช้ถ่านเขียนอะไรยุกยิกๆ ลงไป

"ไม่ต้องใช้ไฟ ให้ตีตอนเย็นๆ หนาลงสองในสามก็เป็นอันใช้ได้..."

โอวเยี่ยเซี่ยถึงกับพูดไม่ออก หยางเฉียนหยิบอะไรออกมาแต่ละอย่าง ก็ทำเอาเขาตกใจจนแทบช็อก ตอนนี้เริ่มชินแล้วล่ะ

วิชาตีเหล็กและอาวุธที่เขาสั่งสมมาหลายสิบปี ราวกับว่าตีใส่ตัวหมาไปซะงั้น

ต่อให้เป็นหมาเหล็ก ก็คงโดนเขาตีจนแหลกเป็นผุยผงไปแล้วล่ะ

แต่โอวเยี่ยเซี่ยสมกับเป็นผู้เชี่ยวชาญ มองแวบเดียวก็รู้ถึงหัวใจสำคัญ "ใช้วัตถุดิบลดลงเยอะขนาดนี้ ชุดเกราะที่ตีออกมาจะต้องแข็งแกร่งมากแน่ๆ แต่มันต้องใช้แรงงานคนมหาศาลเลยนะ"

"เหล่าเถียนไม่ว่าท่านหรอก มีแต่จะตบรางวัลให้ด้วยซ้ำ"

"จริงหรือ? ถ้าตีอาวุธไม่เสร็จตามเป้า ช่างตีเหล็กทุกคนในค่ายจะต้องถูกลงโทษนะขอรับ"

หยางเฉียนทำหน้าเจ้าเล่ห์ ล้วงป้ายประจำตัวหยกที่มีอักษรคำว่า 'จี (ราชสกุลแห่งแคว้นเซี่ย)' สลักไว้ออกมา

โอวเยี่ยเซี่ยเบิกตากว้าง "ท... ท่านคือ......"

"ชู่ว์~~~~ ข้าเป็นคนของราชวงศ์ ลูกหลานกษัตริย์น่ะ ท่านแม่ทัพเถียนถึงได้เกรงใจข้านักหนาไง ท่านอย่าเอาไปบอกใครล่ะ"

โอวเยี่ยเซี่ยประสานมือ โค้งคำนับอย่างนอบน้อม "คุณชายเฉียน ข้าน้อยเข้าใจแล้วขอรับ ภายในสามวัน ข้าน้อยจะตีชุดเกราะให้ท่านให้ได้ขอรับ"

"ลำบากท่านแล้ว"

โอวเยี่ยเซี่ยตะโกนลั่นค่าย "ไอ้พวกลิงทะโมนทั้งหลาย มีงานใหม่มาแล้วโว้ย"

หยางเฉียนเดินออกจากค่ายทหาร ความจำของเขาไม่น่าจะมีปัญหา แถมเขายังปรับปรุงแบบเพิ่มเติมอีกด้วย

ทำให้ชุดเกราะที่แต่เดิมก็เป็นสุดยอดอยู่แล้ว กลายเป็นไร้เทียมทานยิ่งขึ้นไปอีก ปล่อยเรื่องแบบนี้ให้ผู้เชี่ยวชาญจัดการดีกว่า เขาจะได้เบาใจ ตอนนี้รักษาชีวิตรอดสำคัญที่สุด เรื่องอื่นช่างมันก่อน

พอหยางเฉียนมาถึงลานฝึก ทหารทุกคนก็ตั้งแถวรอรับคำสั่งอย่างเป็นระเบียบ เขายืนอยู่บนแท่นสูง มองลงไปเบื้องล่าง

หลังจากผ่านการฝึกด้วยวิธีของเขาเพียงแค่เดือนเศษ ทหารทุกคนก็ดูมีระเบียบวินัย แตกต่างจากเมื่อก่อนอย่างเห็นได้ชัด

พวกเขามีความมุ่งมั่น แข็งแกร่ง แต่ยังขาดกลิ่นอายของทหารผ่านศึกไปนิด มีเพียงทหารเก่าบางคนเท่านั้นที่มีกลิ่นอายแบบนั้น

ตลอดหนึ่งเดือนที่ผ่านมา ทหารใหม่กับทหารเก่าฝึกร่วมกันมาตลอด

หยางเฉียนเขียนเคล็ดลับที่เขาสรุปได้ลงบนกระดาษ แล้วให้หร่านจิ้งนำไปปฏิบัติ โดยอธิบายแต่ละขั้นตอนอย่างละเอียด รวมถึงเป้าหมายและประโยชน์ที่จะได้รับ

การฝึกในแต่ละวันมีทั้งการเดินทัพแบกน้ำหนัก ปีนเชือก วิดพื้น ดึงข้อ และอื่นๆ อีกมากมาย ซึ่งหยางเฉียนจำมาจากวิธีการฝึกหน่วยรบพิเศษในหนังและซีรีส์

น่าเสียดายที่อุปกรณ์หลายอย่างยังผลิตไม่ได้ในยุคนี้ ตอนแรกเขาตั้งใจจะเพิ่มการว่ายน้ำเข้าไปด้วย แต่ที่นี่เป็นภาคเหนือ

มีคนว่ายน้ำเป็นน้อยมาก แม้แต่ตัวหยางเฉียนเองที่ชาติก่อนเป็นคนภาคใต้ก็ยังว่ายน้ำไม่เป็น นับประสาอะไรกับคนอื่น

ส่วนการฝึกที่ต้องใช้อุปกรณ์อย่างจักรยานก็ทำไม่ได้ เลยต้องดัดแปลงวิธีอื่นๆ มาแทน เพื่อเคี่ยวเข็ญทหารเหล่านี้ให้แกร่งดั่งหินผา

สิ่งที่เกินความคาดหมายของหยางเฉียนคือ สภาพร่างกายของคนโบราณนั้นแข็งแกร่งมาก ราวกับลูกวัวกระทิงเลยทีเดียว

พละกำลังของพวกเขามหาศาล น่ากลัวกว่าที่คิด พวกเขาไม่ใช่ดอกไม้ในเรือนกระจกเหมือนคนในยุคปัจจุบัน พวกเขาเติบโตมากับการทำไร่ไถนา สิ่งที่พวกเขามีมากที่สุดก็คือพละกำลัง

หยางเฉียนก็ไม่ได้ตระหนี่ เขาปรับเปลี่ยนมื้ออาหารจากวันละสองมื้อเป็นวันละสามมื้อ ทหารในค่ายทหารทั่วไปอาจจะไม่ได้กินเนื้อเลยทั้งเดือน

แต่ในค่ายของเขา ถึงจะไม่ได้กินเนื้อทุกวัน แต่อย่างน้อยก็มีเนื้อให้กินทุกสามวัน ทำให้ร่างกายมีพลังงานเพียงพอสำหรับการฝึกหนัก

ตกดึก หร่านจิ้งสั่งให้ทุกเต็นท์จุดเทียน เพื่อเรียนรู้ตำราที่หยางเฉียนเรียบเรียงขึ้น ถึงส่วนใหญ่จะอ่านหนังสือไม่ออก แต่ก็ไม่เป็นไร ขอแค่มีคนอ่านออกหนึ่งคน ก็สามารถเล่าให้คนอื่นฟังได้

"ทหารทั้งหลาย ผ่านมาหนึ่งเดือนแล้ว วันนี้ข้าขอถามพวกเจ้าอีกครั้ง ว่าเหตุใดพวกเจ้าถึงมาเป็นทหาร?"

ทหารทุกคนตะโกนตอบพร้อมกันเสียงดังกึกก้อง "เพื่อปกป้องบ้านเกิดเมืองนอนขอรับ!"

หยางเฉียนพยักหน้าอย่างพึงพอใจ ดูเหมือนว่าการปลูกฝังความรักชาติจะได้ผลดีเยี่ยม

"มีชาติ ถึงจะมีบ้าน มีบ้าน ถึงจะมีชาติ ทั้งสองสิ่งนี้ต้องพึ่งพาอาศัยกัน ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป กองทัพของเราจะเปลี่ยนชื่อเป็น 'พั่วหลู่' ซึ่งหมายถึงการบดขยี้พวกซ่งหนูให้ราบคาบ ทุกนายจะได้รับการสวมใส่เกราะสำริด ส่วนทหารหัวกะทิสามร้อยนาย จะถูกเรียกว่า 'ค่ายเสวียนเจี่ย' และสวมใส่เกราะเหล็กเต็มยศ อีกสามวันเราจะออกเดินทาง มุ่งหน้าบุกโจมตีพวกซ่งหนู"

เมื่อหยางเฉียนประกาศจบ ทหารเบื้องล่างส่วนใหญ่ยังคงยืนนิ่งสงบดั่งขุนเขา มีเพียงส่วนน้อยเท่านั้นที่แสดงความหวาดหวั่นออกมาทางสีหน้า

"ฟังชัดเจนไหม?"

"ฟังชัดเจนแล้วขอรับ!"

"ดี เลิกแถว~~~!"

หลังจากปลุกขวัญกำลังใจทหารเสร็จ หร่านจิ้งก็เดินเข้ามาหา พร้อมกับพูดด้วยความกังวลว่า "ท่านแม่ทัพ กองกำลังเรามีแค่สองพันนาย การบุกไปตีพวกซ่งหนูก็ไม่ต่างอะไรกับการเอาเนื้อไปป้อนเข้าปากเสือเลยนะขอรับ"

"ลูกน้องให้เจ้ามาถามล่ะสิ" หยางเฉียนเหลือบมองหร่านจิ้ง เขายืนอยู่บนแท่นสูง มองเห็นทุกความเคลื่อนไหวของทหารเบื้องล่างได้อย่างชัดเจน จะไม่รู้ได้ยังไง

หร่านจิ้งเงียบไป ถือเป็นการยอมรับ

"ไปบอกพวกเขานะว่า ทหารมีหน้าที่ต้องทำตามคำสั่ง ถ้าข้าส่งพวกเขาไปตาย ข้าเองก็ต้องพลีชีพเพื่อชาติเหมือนกันไม่ใช่หรือไง?"

หร่านจิ้งถึงกับบางอ้อ ใช่แล้ว ถ้าส่งทหารสองพันนายไปตายเปล่า ก็ไม่ได้ประโยชน์อะไรกับประเทศชาติ แถมท่านแม่ทัพเองก็ไม่ได้ประโยชน์อะไรด้วย

หยางเฉียนเดินไปที่กระโจมแม่ทัพของเถียนจง แล้วเข้าไปหาหมีเล่อที่กำลังง่วนอยู่กับการจัดการเอกสาร

"ท่านแม่ทัพหยาง" หมีเล่อประสานมือทำความเคารพ

หยางเฉียนยิ้ม "ช่วงนี้ยุ่งหรือเปล่า"

"ท่านแม่ทัพมีอะไรจะสั่ง เชิญว่ามาเลยขอรับ"

"โอ้โห ไอ้หมอนี่ ไม่รู้จักศิลปะการพูดเอาซะเลย" หยางเฉียนยิ้มเจื่อนๆ "ข้าขอทหารสองพันนายกับรถม้าสักหลายร้อยคันหน่อยสิ"

หมีเล่อตกใจ "ท่านแม่ทัพ ท่านจะเอาคนไปทำอะไรเยอะแยะขนาดนั้นขอรับ? พวกเราเป็นทหาร ถ้าไม่มีราชโองการ จะสั่งเคลื่อนทัพตามอำเภอใจไม่ได้นะขอรับ ไม่งั้นจะมีข้อหากบฏ มีโทษถึงประหารเชียวนะขอรับ~~~!"

"เอาน่า ท่านแม่ทัพเถียนต้องอนุญาตแน่นอน เจ้าเตรียมคนให้ข้าก็พอ"

ตอนที่เถียนจงออกจากค่ายทหารไป เขาได้สั่งหมีเล่อไว้ว่า ถ้าหยางเฉียนต้องการให้ช่วยทำอะไร ก็ให้ร่วมมือเต็มที่ แต่ไม่คิดเลยว่าจะเป็นเรื่องคอขาดบาดตายขนาดนี้

หมีเล่อถามอย่างระมัดระวัง "ข้าน้อยอยากรู้ว่าท่านจะเอาคนไปทำอะไรหรือขอรับ"

หยางเฉียนเดินเข้าไปกระซิบแผนการของตัวเองใกล้ๆ หมีเล่อเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง "ทำแบบนี้ก็ได้หรือขอรับ? มันจะเสี่ยงเกินไปหรือเปล่า? พวกซ่งหนูไปมาไวอย่างกับลม ข้าน้อยเกรงว่าถ้าปล้นคนมาได้แล้ว จะหนีไม่พ้นน่ะสิขอรับ"

"ถ้าหนีไม่พ้น ก็สู้มันสิ กองทัพข้ามีเกราะใส่ทุกคน แถมข้ายังมีสายสืบอยู่ในค่ายพวกซ่งหนู รู้ความเคลื่อนไหวพวกมันตลอด"

หมีเล่อถอนหายใจยาว นวดขมับที่เต้นตุบๆ เรื่องนี้มันรับมือยากจริงๆ ถ้าพลาดพลั้งขึ้นมา มีหวังโดนข้อหากบฏแน่

โทษกบฏนี่มันประหารเจ็ดชั่วโคตรเลยนะ ถ้าเขาสั่งเคลื่อนทัพ ไม่ใช่แค่เขาที่จะตายทั้งครอบครัว แต่เถียนจงก็จะโดนหางเลขไปด้วย

ผ่านไปพักใหญ่ หมีเล่อก็ถอนหายใจอย่างยอมจำนน "ท่านแม่ทัพหยาง เอาอย่างนี้ดีกว่า ข้าน้อยจะเตรียมคนไว้ให้ก่อน รอท่านมีราชโองการหรือตราพยัคฆ์มาเมื่อไหร่ ค่อยออกเดินทางนะขอรับ"

หยางเฉียนที่กำลังยื่นมือออกไปค้างอยู่กลางอากาศ ก่อนจะเปลี่ยนมาตบไหล่หมีเล่อเบาๆ แล้วยิ้ม "ข้าเข้าใจความลำบากใจของเจ้า เอาเป็นว่าเจ้าเตรียมคนไว้ให้พร้อมก่อน ขอบใจเจ้าล่วงหน้าเลยนะ"

หมีเล่อถอนหายใจอย่างโล่งอก ท่านแม่ทัพหยางยังพอพูดคุยกันรู้เรื่อง ไม่เหมือนพวกนายทหารที่ไต่เต้ามาจากทหารเลว บางคนอ่านหนังสือไม่ออกด้วยซ้ำ พอไม่ได้ดั่งใจก็โวยวายอาละวาด พวกนี้แหละรับมือยากที่สุด