บทที่ 62 ทหารไม่ยอมรับ

"ย่าห์ ย่าห์ ย่าห์~~!"

ทหารยามสองคนยกง้าวขึ้นขวางทางทันที พร้อมกับพูดเสียงเข้ม "ที่นี่ค่ายทหาร ห้ามผู้ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องเข้าเด็ดขาด"

เถิงจื่อจิ้นล้วงป้ายโลหะครึ่งซีกออกมา "ข้าเป็นกุนซือของท่านแม่ทัพหยาง รีบเปิดทางเดี๋ยวนี้"

หัวหน้าทหารยามเพ่งมองป้ายในมือ พอเห็นชัดๆ ก็ถึงกับเบิกตากว้าง "ร... รีบเปิดประตูเร็ว นั่นตราพยัคฆ์!"

ทหารยามรีบเปิดประตูค่ายให้ทันที เถิงจื่อจิ้นวิ่งเข้าไปข้างในอย่างไม่รู้ร้อนรู้หนาว

พอมีคนพามาถึงเต็นท์แม่ทัพ เขาก็เดินยิ้มแฉ่งเข้าไป

"หยางเฉียน ข้ามาแล้ว"

หยางเฉียนยังไม่ได้ออกไปไหน พอเห็นว่าเป็นเถิงจื่อจิ้น ก็ทำหน้าเซ็งๆ

เถิงจื่อจิ้นแปลกใจ "เป็นอะไรไปเนี่ย? ทำไมทำหน้าเบื่อโลกแบบนั้นล่ะ ไม่ใช่ว่าจะไปปล้นพวกซ่งหนูเหรอ?"

หยางเฉียนผายมือออก "ปล้นบ้าอะไรล่ะ ข้าคิดง่ายเกินไป ไม่มีทั้งราชโองการ ทั้งตราพยัคฆ์ ข้าสั่งทหารไม่ได้หรอก"

เถิงจื่อจิ้นยิ้มกริ่ม ล้วงตราพยัคฆ์ออกมาจากอกเสื้อ "แล้วนี่อะไรล่ะ?"

หยางเฉียนมองงงๆ รู้สึกคุ้นๆ ตาชอบกล

"ต... ตราพยัคฆ์" หมีเล่อตาโตเท่าไข่ห่าน แต่ไม่กล้ายื่นมือไปแตะ

"ใช่แล้ว ท่านแม่ทัพเถียนสั่งให้มอบอำนาจคุมกองกำลังชายแดนทั้งหมดให้ท่านแม่ทัพหยางเฉียน"

หยางเฉียนรับตราพยัคฆ์มา หันไปโบกให้หมีเล่อ "หมีเล่อ มีตราพยัคฆ์แล้ว เจ้าไปจัดการ....."

หมีเล่อรีบประสานมือ "ขอรับท่านแม่ทัพ ข้าน้อยจะไปจัดการให้เดี๋ยวนี้ ไม่ทราบว่าท่านต้องการเวลาเตรียมตัวนานแค่ไหนขอรับ"

"อีกสามวันออกเดินทาง"

"ขอรับ สามวัน ข้าน้อยจะเตรียมทุกอย่างให้พร้อม"

หยางเฉียนเดินออกจากเต็นท์พร้อมรอยยิ้ม โยนตราพยัคฆ์เล่นในมือ ในใจก็แอบคิดว่า 'ลูกผู้ชายจะมีอำนาจไม่ได้แม้แต่วันเดียวจริงๆ พอมีอำนาจ ก็ทำตามความฝันได้ง่ายขึ้น'

อย่างตัวเขาเอง จริงๆ แล้วไม่ได้อยากเป็นทหารเลย แต่ทำไงได้ โดนเนรเทศมาอยู่ชายแดนอวิ๋นทง ขืนไม่สู้ พวกซ่งหนูก็จะมาฆ่าอยู่ดี

ถ้ามัวแต่คิดว่าเมืองอวิ๋นทงตีไม่แตกหรอก สักวันต้องซวยแน่ๆ แถมตอนนี้เพิ่งเจอเหมืองถ่านหิน ขาดคนงานสุดๆ พวกซ่งหนูนี่แหละ แหล่งทาสชั้นดีเลย

"ทำไมพวกนางถึงมาอยู่ที่ลานฝึกได้เนี่ย"

"ใครจะไปรู้ ได้ยินว่าเป็นผู้หญิงของท่านแม่ทัพหยางน่ะสิ"

"เฮ้ย เป็นไปได้ไง ผู้หญิงเข้าค่ายทหารได้ด้วยเหรอ ไม่ใช่ว่ามีโทษถึงตายเหรอ?"

"อันนี้เจ้าไม่รู้สินะ ในค่ายทหารมันมีกฎที่รู้กันอยู่ว่า แม่ทัพใหญ่พาอนุภรรยาเข้ามาได้ แต่ต้องอยู่แต่ในเต็นท์นะ ข้าเองก็เพิ่งเคยเห็นเดินออกมาข้างนอกแบบนี้แหละ" ทหารเก่าคนหนึ่งอธิบาย

"ผู้หญิงจงหยวนของเราก็สวยๆ ทั้งนั้น ทำไมต้องไปคว้าอีพวกคนเถื่อนนี่มาด้วย หน้าตาก็ขี้เหร่ แถมยังตัวใหญ่ล่ำบึกขนาดนี้ จะไปมีความสุขตรงไหน?"

"ท่านแม่ทัพหยางตัวก็เล็กแค่นั้น พวกเจ้าว่าเขาจะโดนอีหัวแดงนั่นทับตายไหมวะ ข้าว่าแขนมันยังใหญ่กว่าขาข้าอีกนะ"

พอจินตนาการภาพตาม ทหารที่สุมหัวคุยกันก็ขนลุกซู่ไปตามๆ กัน

หยางเฉียนหูผึ่ง ได้ยินเข้าพอดี เลยเดินหน้าดำคร่ำเครียดเข้าไปหา "สงสัยตาของท่านแม่ทัพหยางจะมีปัญหานะ"

พวกทหารกำลังเม้าท์กันเพลิน ไม่ทันสังเกตเห็นใครเดินเข้ามา ก็หัวเราะร่วน "ตาบอดแหงๆ ผู้หญิงแบบนี้ยกให้ข้า ข้ายังไม่เอาเลย ตัวเบ้อเริ่มเทิ่ม"

ทหารคนหนึ่งกวาดสายตาไปรอบๆ พอเห็นหยางเฉียนก็ถึงกับยืนแข็งทื่อ ทหารอีกคนยังหัวเราะไม่เลิก "เป็นตะคริวหรือไง ให้ข้าเกาให้ไหม"

"ท... ท่านแม่ทัพหยาง"

ทหารทุกคนหันไปมองตามสายตาเพื่อน พอเห็นหยางเฉียนปุ๊บ ก็หน้าถอดสีกันหมด

หยางเฉียนหน้าบึ้งตึง กำหมัดแน่น "ดูท่าทางพวกเจ้าจะคันปากกันนักนะ ข้าจะเกาให้เอาไหม"

"ท่านแม่ทัพหยาง พวกเรา... พวกเราไม่ได้ตั้งใจนะขอรับ" ทหารทุกคนรีบคุกเข่าลง นินทาท่านแม่ทัพลับหลังเป็นความผิดร้ายแรง โดนโบยก็เบาไป อาจถึงขั้นตัดหัวได้เลยนะ

"พวกเจ้ากลิ้งตามข้ามาเดี๋ยวนี้~~~!" หยางเฉียนสะบัดมือ ทหารพวกนั้นไม่กล้าหือ เดินคอตกตามไปต้อยๆ เหมือนเด็กนักเรียนโดนครูจับได้ว่าทำผิด

พอมาถึงตรงที่คริสทิน่ากำลังฝึกซ้อมอยู่ รัศมียี่สิบเมตรนี้ไม่มีใครกล้าเข้าใกล้ ทหารคนอื่นถึงจะซ้อมอยู่แถวนั้น แต่ก็พยายามรักษาระยะห่างจากสองสาวไว้

"หยางเฉียน เจ้ามาทำไมเนี่ย?"

"ไอ้พวกเนี้ย มันแอบนินทาข้า ข้าฟังแล้วไม่สบอารมณ์เลย แถมยังดูถูกพวกเจ้าด้วยนะ" หยางเฉียนแกล้งพูดยั่วยุ

คริสทิน่ากับเบลิก้าที่กำลังฝึกอยู่ดีๆ ก็วางหินยกลง เดินตรงดิ่งมาหาพวกทหารทันที "พวกเจ้านินทาหยางเฉียน แถมยังดูถูกพวกข้าด้วยรึ?"

ทหารสิบกว่าคนนี้ส่วนใหญ่เป็นทหารใหม่ พวกทหารเก่าไม่กล้าบุ่มบ่ามแบบนี้หรอก พวกที่บุ่มบ่ามตายห่าไปหมดแล้ว ทหารใหม่คนหนึ่งเชิดหน้าขึ้น "ข้านับถือท่านแม่ทัพหยางที่ซุ่มโจมตีพวกซ่งหนู แต่ข้าไม่ยอมรับพวกเจ้าหรอก"

ทหารเก่าคนหนึ่งกุมขมับ ไอ้เด็กบ้าเอ๊ย ให้ยอมรับผิดก็ไม่ยอม ไปมีเรื่องกับผู้หญิงของท่านแม่ทัพ จะรอดไหมเนี่ย?

"ข้าขอท้าประลองกับเจ้า" คริสทิน่าปรี๊ดแตก สู้หยางเฉียนไม่ได้ก็แล้วไป นี่ไอ้ลูกกระจ๊อกที่ไหนก็ไม่รู้มากำแหง ถ้าเป็นที่บ้านเกิดข้า ป่านนี้โดนซ้อมปางตายไปแล้ว

ทหารใหม่หันไปมองหยางเฉียน หยางเฉียนยักไหล่ ยิ้มๆ

"ข้าก็ช่วยไม่ได้นะ เจ้าท้าทายคริสทิน่า ไม่ใช่ข้า ข้าเป็นแม่ทัพ ใจกว้างอยู่แล้ว ถ้าเจ้าชนะ วันนี้ข้าจะยอมทำเป็นลืมเรื่องนี้ไป แต่ถ้าเจ้าแพ้ล่ะก็ หึหึหึ~~~~~"

"ซี๊ด~~~!"

"ท่านแม่ทัพหยางหัวเราะน่ากลัวชะมัด"

"ซวยแล้ว ซวยแน่ๆ ไม่ว่าจะรับคำท้าหรือไม่ก็ซวยทั้งนั้น"

ทหารใหม่เลือดร้อน ชักดาบยาวออกมา จับสองมือแน่น ทำตามท่าที่ฝึกมาตลอดเดือน ร้องตะโกนลั่น แล้วพุ่งเข้าใส่

คริสทิน่าเห็นท่าทางแบบนั้นก็หัวเราะก๊าก นี่มันไก่อ่อนชัดๆ เธอแค่เอียงโล่กันดาบไว้ แล้วถีบเข้าที่ท้องเต็มแรง เสียงดัง "ปัง~~~!" ทหารใหม่กระเด็นปลิวไปไกลหลายเมตร เหมือนกระสอบทรายโดนรถชน

ทุกคนในที่นั้นอ้าปากค้าง~~~~~!

ไม่ใช่แค่พวกที่ทำผิดนะ ทหารคนอื่นๆ ที่กำลังซ้อมอยู่แถวนั้นก็แอบดูอยู่เงียบๆ แม้แต่หร่านจิ้งก็ยังหันมามองด้วยความสนใจ

พอเห็นภาพนี้ ทุกคนก็ตาค้าง ผู้หญิงตัวคนเดียวเตะผู้ชายกระเด็นไปได้ไกลขนาดนี้ นี่มันมีกฎหมาย มีสวรรค์มีตาอยู่ไหมเนี่ย?

ทหารใหม่ลุกขึ้นมา โชคดีที่ไม่เจ็บตัวมาก แค่ปวดก้นนิดหน่อย เขาค่อยๆ ส่ายหัวไล่ความมึน

แรงเตะเมื่อกี้มหาศาลมากจนต้านไม่อยู่ ถ้าเขาไม่ได้จับดาบสองมือ แค่แรงเตะนั้นก็คงทำให้ดาบหลุดมือไปแล้ว

"ยอมแพ้ยัง~~~!" คริสทิน่ายิ้มเยาะ

"ข้าไม่ยอม~~~!" พอเห็นสายตาแปลกๆ ของคนรอบข้าง ทหารใหม่ก็หน้าแดงก่ำ การที่ต้องมาแพ้ผู้หญิง เป็นเรื่องที่เขายอมรับไม่ได้เด็ดขาด

พูดจบ เขาก็พุ่งเข้าใส่คริสทิน่าอีกครั้ง คราวนี้คริสทิน่าไม่ปรานีแล้ว พอเขาฟันดาบลงมา

เธอก็หมุนตัวหลบ แล้วใช้ด้ามมีดสั้นกระแทกเข้าที่หลังเต็มแรง ก่อนจะเตะซ้ำจนเขากระเด็นไปอีกรอบ

คราวนี้ทุกคนเริ่มซุบซิบกัน

"จริงปะเนี่ย?"

"ข้าว่าเป็นเรื่องจริงนะ นังคนเถื่อนนี่ตัวใหญ่บึกบึน แรงเยอะกว่าผู้ชายทั่วไปก็ไม่แปลกหรอก"

"ข้าไม่เชื่อหรอก ไอ้หมอนี่เล่นละครเก่งชะมัด"

คริสทิน่าเหยียบหลังทหารใหม่ ตวาดลั่น "ยอมหรือยัง"

โดนคริสทิน่าหนักเกือบร้อยกิโลกรัมทับอยู่ ทหารใหม่หน้าแดงก่ำ ดิ้นพล่านไปมา แต่ก็ลุกไม่ขึ้น สุดท้ายก็หมดแรง ยอมจำนนแต่โดยดี "ยอม ข้ายอมแล้ว~~~!"

คริสทิน่าพยักหน้าอย่างพอใจ เดินไปยืนข้างเบลิก้า "พวกเจ้าทุกคน เข้ามาพร้อมกันเลย"

"คิดว่าพวกเราเป็นหมูเป็นหมาหรือไง"

"เห็นว่าเป็นผู้หญิง ข้าก็เลยไม่อยากจะเอาเรื่อง ดันได้ใจซะนี่"

"พี่น้อง ลุยเลย ให้มันเห็นฝีมือพวกเราหน่อย"

ทหารใหม่สิบกว่าคนที่เคยนินทาหยางเฉียน ร้องกันเสียงหลง พุ่งเข้าใส่สองสาว คริสทิน่าใช้โล่ปัดป้องและหลบหลีกเป็นหลัก

ส่วนเบลิก้าที่ตัวเตี้ยกว่า อาศัยจังหวะย่อตัวหลบการโจมตี แต่ที่น่าแปลกคือ มีทหารเก่าสองคนถอยหลังไปสองสามก้าว ไม่คิดจะเข้าไปร่วมวงด้วยเลย

ไม่ต้องสงสัยเลย แค่ดูก็รู้ว่าฝีมือสองสาวนี้ระดับแม่ทัพคุมกองทัพแน่ๆ ไม่ใช่พวกทหารเลวจะเทียบติด

ไม่กี่นาทีต่อมา ทหารใหม่สิบกว่าคนก็นอนกองอยู่บนพื้น การต่อสู้ครั้งนี้ทำให้สองสาวได้รับการยอมรับในค่ายทหารทันที

ค่ายทหารก็เหมือนสังคมจำลอง ไม่ใช่แค่คนเก่งเท่านั้นที่จะอยู่รอด ต้องมีระเบียบวินัยด้วย แต่ปฏิเสธไม่ได้ว่า คนที่เก่งกว่า ย่อมทำให้ลูกน้องยอมรับได้ง่ายกว่า

"ทำไมพวกเจ้าไม่เข้าไปล่ะ?" หยางเฉียนหันไปถามทหารเก่าสองคน

ทหารเก่าคนหนึ่งทำหน้าเซ็ง "แค่เห็นตอนแรก ข้าก็รู้แล้วว่าสู้ไม่ได้"

"เก่งเกินไป ไม่มีทางตอบโต้ได้เลย"

หยางเฉียนยิ้ม การประลองครั้งนี้มันไม่ค่อยแฟร์เท่าไหร่ ทหารใหม่พวกนี้เพิ่งจะเข้ามาฝึกได้แค่เดือนเดียว

ส่วนคริสทิน่ากับเบลิก้า คนนึงเป็นขุนนาง อีกคนเป็นราชวงศ์ ถูกฝึกฝนร่างกาย เรียนรู้วิชาต่อสู้ และยุทธวิธีทางทหารมาตั้งแต่เด็ก จะเอามาเทียบกันได้ยังไง

แค่สภาพร่างกายก็ต่างกันลิบลับแล้ว เบลิก้าก็ถือว่าแข็งแรงกว่าคนทั่วไปมาก ไม่ต้องพูดถึงคริสทิน่าที่แรงเยอะมาแต่เกิดเลย

บวกกับร่างกายที่แข็งแกร่งเป็นทุนเดิม พอได้กินยาลูกกลอนของหยางเฉียนเข้าไป ร่างกายของสองสาวก็ยิ่งพัฒนาขึ้นอย่างก้าวกระโดด

เอาจริงๆ นะ ผู้ชายตัวโตๆ สองคนรวมกัน ยังสู้แรงเบลิก้าไม่ได้เลย ไม่ต้องพูดถึงคริสทิน่าหรอก

"พวกเจ้านี่ฉลาดใช้ได้นะ" หยางเฉียนโยนโล่สำริดให้สองคนนั้น "จับโล่ไว้ให้แน่นล่ะ"

สองคนนั้นทำหน้างง แต่ก็ยกโล่ขึ้นมาบัง หยางเฉียนหรี่ตาลง พุ่งตัวเข้าไปหา "ปัง ปัง~~~!" หยางเฉียนเตะใส่โล่เต็มแรงสองที ทหารเก่าสองคนกระเด็นปลิวไปไกล ทหารบางคนกะระยะด้วยสายตา น่าจะปลิวไปไกลถึงห้าหกเมตรเลยทีเดียว

"ซี๊ด~~~~ เจ็บๆๆๆ~~~!"

ทหารเก่าสองคนสมองโล่งไปชั่วขณะ ผ่านไปไม่กี่วินาที ความเจ็บปวดก็แล่นจี๊ดขึ้นมาตามร่างกาย

"ครั้งนี้ข้าแค่สั่งสอนเบาๆ นะ วันหลังอย่ามานินทาข้าลับหลังอีก ไม่งั้นข้าจะตัดลิ้นพวกเจ้าทิ้ง เข้าใจไหม?"

ทหารเก่าหน้าซีดเผือด รีบพยักหน้ารัวๆ "ทราบแล้วขอรับ ท่านแม่ทัพ"

หยางเฉียนยิ้มเยาะ หันไปตะโกนบอกทุกคน "ผู้หญิงสองคนที่อยู่ข้างๆ ข้า มาจากแคว้นอันไกลโพ้น นอกจากวิทยายุทธ์จะล้ำเลิศแล้ว ยังผ่านศึกมานับไม่ถ้วน ครั้งนี้ข้าจะพาพวกนางไปตีซ่งหนูด้วย พวกเจ้ามีปัญหาอะไรไหม?"

"ไม่มีปัญหาขอรับ"

"ข้าก็ไม่มี"

"มีแม่นางทั้งสองที่เก่งกาจขนาดนี้ ถือเป็นบุญของกองทัพพั่วหลู่เราแล้วขอรับ"