บทที่ 63 เกราะโซ่ถักหมิงกวง

ในค่ายทหาร ระเบียบวินัยคือสิ่งที่สำคัญที่สุด รองลงมาคือการเคารพผู้ที่แข็งแกร่งกว่า เพราะยิ่งสหายร่วมรบเก่งกาจเท่าไหร่ โอกาสรอดชีวิตก็ยิ่งสูงขึ้นเท่านั้น ในทางกลับกัน หากมีสหายร่วมรบที่ไม่ได้เรื่อง คุณอาจจะต้องตายเร็วกว่าใครเพื่อน

หยางเฉียนเข้าใจเรื่องนี้ดีกว่าใคร หลังจากเหตุการณ์ครั้งนี้ คริสทิน่าและเบลิก้าจะได้รับการยอมรับจากทุกคนอย่างแน่นอน

ในสมัยโบราณ ผู้คนมักจะเข้านอนกันตั้งแต่หัวค่ำ ตอนนี้เป็นฤดูร้อน ดวงอาทิตย์จะเริ่มตกดินก็ตอนช่วงต้นยามซวี (ประมาณ 19.00 น.) ทำให้โลกทั้งใบมืดมิดลงในพริบตา

หยางเฉียนรู้สึกกระอักกระอ่วนใจเมื่ออยู่ในเต็นท์กับคริสทิน่าและเบลิก้า สองสาวนี้ทั้งชินชาและถูกเขาตามใจจนเคยตัวไปแล้ว

พวกเธอติดนิสัยชอบอาบน้ำทุกวัน ในประเทศของพวกเธอที่อากาศร้อนอบอ้าว การอาบน้ำทุกวันถือเป็นเรื่องปกติ

หยางเฉียนแสร้งทำเป็นอ่านหนังสืออย่างจริงจังบนเตียง แต่ความจริงแล้วแอบชำเลืองมองภาพที่เปิดเผยอย่างเต็มที่ในอ่างไม้อยู่เป็นระยะๆ จุ๊ๆๆ ช่างยั่วยวนใจเสียจริง

รูปร่างของชาวยุโรปโบราณมักจะมีสัดส่วนทองคำ เหมือนกับรูปปั้นหน้าวิหารเอเธนส์ แม้แต่ผู้หญิงก็ยังมีกล้ามหน้าท้องแปดแพ็ก ส่วนไหนควรจะใหญ่ก็ใหญ่ ส่วนไหนควรจะเล็กก็เล็ก

"สร้างเวรสร้างกรรมแท้ๆ ~~!"

หยางเฉียนเอาหนังสือปิดหน้าตัวเอง ไม่รู้ว่าชีวิตแบบนี้จะสิ้นสุดลงเมื่อไหร่

คริสทิน่าและเบลิก้าหยอกล้อกันอย่างสนุกสนานในอ่างไม้ แต่ก็พยายามเบาเสียงลง เพราะที่นี่คือค่ายทหาร

"ว้าว คริสทิน่า ของเธอใหญ่ขึ้นอีกแล้ว น่าอิจฉาจัง"

"น่าอิจฉาตรงไหน มันเป็นอุปสรรคต่อการต่อสู้จะตาย ถ้าฉันสูงเท่าเธอ ฉันก็คงไม่ต้องคอยรับการโจมตีจากศัตรูตรงๆ หรอก"

"ว้าว นุ่มจัง"

"จ๊วบ~~!"

หยางเฉียนกุมขมับอย่างทรมาน ทนไม่ไหวอีกต่อไป จึงตะโกนเข้าไปว่า "เสร็จหรือยัง พวกเธอสองคนน่ะ เลิกเล่นเป็นเลสเบี้ยนได้แล้ว"

คริสทิน่าหน้าแดงก่ำแล้วหัวเราะ "ท่านอยากจะมาร่วมด้วยไหมล่ะ?"

"หึๆ~~~ ไม่ล่ะ ข้าต้องเก็บแรงไว้" หยางเฉียนไม่ใช่พระอิฐพระปูน แต่ร่างกายของเขายังไม่พร้อม ถึงอยากจะทำอะไรก็ทำไม่ได้อยู่ดี

คิดถึงชีวิตในเมืองสมัยใหม่จริงๆ ต่อให้เบื่อแค่ไหนก็ยังดูคลิปฆ่าเวลาได้ ไม่เหมือนตอนนี้

ได้ยินเสียงสองสาวอาบน้ำ แต่ตัวเองทำได้แค่นอนครวญคราง มองฟ้า มองดิน มองหนังสือ ดูเหมือนว่าถ้ามีเวลาเขาคงต้องหาอะไรทำแก้เบื่อบ้างแล้วล่ะ

สามวันผ่านไปอย่างรวดเร็ว สำหรับหยางเฉียนแล้ว สามวันนี้นับเป็นความทรมานอย่างแสนสาหัส ทุกคืนเขากับสองสาวต้องนอนจ้องตากันปริบๆ

เขาเริ่มสงสัยว่า ถ้าขืนเป็นแบบนี้ต่อไป ร่างกายของเขาจะหลั่งฮอร์โมนเพศชายก่อนวัยอันควรหรือเปล่า ถ้าเป็นแบบนั้น เขาอาจจะกลายเป็นคนแคระไปตลอดชีวิต ไม่ได้ๆ ต้องอดทนไว้ เขายังมีโอกาสสูงขึ้นได้อีก

หยางเฉียนเคยดูคลิปวิดีโอในชาติก่อนว่า ยิ่งโตเร็วเท่าไหร่ ความสูงก็จะหยุดอยู่แค่นั้น เขาจะไม่ยอมแลกความสูงของตัวเองกับความสุขชั่วคราวเด็ดขาด

เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น หยางเฉียนขอให้เถิงจื่อจิ้นทำเครื่องหมายข้อมูลของเผ่าที่รู้จักลงบนแผนที่ เขากับหมีเล่อแบ่งกันคนละชุด รถม้าไม่มีทางตามม้าศึกทันแน่ๆ จึงทำได้แค่นัดหมายเวลาและเส้นทางคร่าวๆ ไว้

การเดินทัพในสมัยโบราณเป็นเรื่องยุ่งยาก โดยเฉพาะเรื่องเสบียงอาหารและสัมภาระ แต่ครั้งนี้หยางเฉียนสั่งให้ทุกคนพกเสบียงแห้งไปแค่สำหรับสิบวัน เพื่อความคล่องตัว

หลังจากเตรียมทุกอย่างพร้อม หยางเฉียนก็ทำตัวเจ้าเล่ห์ไปเลือกม้าศึกที่หนุ่มและแข็งแรงที่สุดในค่ายมาตัวหนึ่ง น่าเสียดายที่เขาดูม้าไม่เป็น ถ้าให้เลือกม้าที่สวยๆ น่ะไม่มีปัญหา

แต่ถ้าจะให้เลือกม้าที่สามารถควบระยะสั้นและวิ่งทางไกลได้ดี เขาทำไม่ได้แน่ๆ โชคดีที่มีหมีเล่อ ทหารผ่านศึกคอยช่วยเลือกให้

ช่วงสาย เขาฝึกฝนร่างกายอย่างหนักหน่วงราวกับสัตว์ป่าหลังจากกินยาลูกกลอนเข้าไป ท่ามกลางสายตาตกตะลึงของทหาร เขากลับเข้าเต็นท์ ถอดเสื้อผ้าออกจนหมดแล้วลงไปแช่ในน้ำเย็น โดยไม่สนใจสายตาของสองสาวเลย เพราะความเคยชิน

ไม่นานนัก ก็มีเสียงเรียกจากหน้าเต็นท์ "ท่านแม่ทัพหยาง~~~~!"

"ข้าอยู่นี่ มีอะไรหรือเปล่าตาแก่เซี่ย หรือว่าชุดเกราะของข้าเสร็จแล้ว?"

"ฮ่าๆๆๆ ถูกต้อง ข้าเอามาส่งให้ท่านถึงที่เลย"

"เดี๋ยวก่อน~~~!" หยางเฉียนรีบเช็ดตัวให้แห้ง ใส่กางเกงในตัวเดียวแล้วเดินออกไป

"ชุดเกราะของข้าล่ะ?"

ดวงตาของหยางเฉียนเปล่งประกายด้วยความตื่นเต้น ราวกับคนที่ประกอบคอมพิวเตอร์ราคาห้าหมื่นหยวน ในขณะที่คนอื่นใช้คอมพิวเตอร์ราคาแค่ห้าพันหยวน ความรู้สึกที่เหนือกว่าคนอื่นมันช่างน่าหลงใหลเสียจริง

โอวเยี่ยเซี่ยชี้ไปที่กล่องไม้ขนาดใหญ่บนพื้น แต่ใบหน้ากลับเต็มไปด้วยความกังวล "ท่านแม่ทัพหยาง ชุดเกราะข้าตีให้ท่านเสร็จแล้ว แต่... แต่..."

หยางเฉียนเริ่มร้อนใจ รีบถาม "แต่อะไรล่ะ รีบบอกมาสิ จะอึกอักทำไม"

"ข้าน้อยไม่ได้ติดอ่างนะขอรับ แต่... แต่... ชุดเกราะมันหนักเกินไป หนักกว่าที่พวกเราคาดไว้มาก" โอวเยี่ยเซี่ยพูดตะกุกตะกัก ท่าทางอึดอัดใจ

หยางเฉียนตกใจ กระชากเสื้อของเขาแล้วตวาด "ไอ้แก่ ข้าต้องใส่ชุดนี้ไปสู้รบกับพวกซ่งหนูนะเว้ย ถ้าข้าตาย ท่านจะช่วยเก็บศพข้าหรือไง?"

"บอกมา หนักเท่าไหร่?"

"ห... หนึ่งสือ (ประมาณ 120 ชั่ง หรือ 60 กิโลกรัม) ขอรับ"

.........

"นี่ท่านจะให้ข้าไปสู้รบ หรือจะให้ข้าไปตายกันแน่"

โอวเยี่ยเซี่ยแทบจะร้องไห้ "ตอนแรกข้าน้อยกะไว้ว่าน่าจะหนักแค่สองจวิน (ประมาณ 60 ชั่ง) แต่ท่านสั่งให้ตีเกราะหนักสามชั้น แถมยังต้องคลุมทั้งตัว แล้วพวกเราก็เพิ่งเคยตีชุดเกราะซับซ้อนขนาดนี้เป็นครั้งแรก ก็เลย........."

"ช่างเถอะๆ" หยางเฉียนหยิบทองคำก้อนหนึ่งออกมาโยนให้ตาแก่เซี่ย "ไปๆ เอาไปซื้อเหล้าเลี้ยงลูกศิษย์ลูกหาท่านซะ"

"ท่านแม่ทัพหยาง ท่านจะใส่ชุดเกราะนี้ไปสู้กับพวกซ่งหนูจริงๆ หรือขอรับ?" โอวเยี่ยเซี่ยรีบเก็บทองคำก้อนใส่กระเป๋า แสร้งยิ้มแห้งๆ ถามด้วยความเป็นห่วง

"ใช่แล้ว อย่าลืมมาเก็บศพข้าด้วยล่ะ~~~! แล้วก็จุดธูปสามดอกที่หลุมศพข้าทุกปีด้วย" พูดจบ หยางเฉียนก็เตะโอวเยี่ยเซี่ยกระเด็นออกไป

จริงๆ แล้วจนถึงตอนนี้ หยางเฉียนก็ยังไม่แน่ใจว่าหนึ่งสือมันเท่ากับกี่ชั่ง เขาชอบอาวุธเย็นก็จริง และพอจะรู้หน่วยวัดของสมัยโบราณอยู่บ้าง

แต่ปัญหามันอยู่ที่แต่ละยุคสมัยมีหน่วยวัดที่ไม่เหมือนกัน ปกติหนึ่งสือจะอยู่ระหว่าง 90-120 ชั่ง ซึ่งมันต่างกันตั้ง 30 ชั่งเลยนะ

ช่างมันเถอะ ตีเสร็จแล้วก็ต้องใส่ หวังว่าเขาจะแบกมันไหว แค่ยกหินหนักหลายร้อยชั่งได้

ไม่ได้แปลว่าจะสามารถใส่ชุดเกราะหนักหนึ่งสือได้เป็นเวลานานโดยไม่ถูกน้ำหนักกดทับจนล้มฟุบลงไปนะ เพราะอาวุธของเขาเองก็หนักเอาเรื่องอยู่เหมือนกัน

ทิ้งความหงุดหงิดไปให้หมด เขาเปิดกล่อง เอาชิ้นส่วนต่างๆ ออกมาเรียงตามแบบแปลนที่ออกแบบไว้

ชุดเกราะสีดำอมเขียวที่ตีขึ้นรูปด้วยความเย็นปรากฏอยู่ตรงหน้าหยางเฉียน

ชุดเกราะทั้งตัวประกอบด้วยเกล็ดเกราะโซ่ถักขนาดเล็กและใหญ่รวมสามพันสองร้อยชิ้น ขอบหุ้มด้วยหนังวัว บริเวณหน้าอกเป็นเกราะหนักสามชั้น เกล็ดเกราะเชื่อมต่อกันในรูปแบบเกราะลายภูเขา

เดิมทีมันควรจะหนักแค่ 25 กิโลกรัม แต่ใครจะคิดว่าเกราะหนักสามชั้น บวกกับการเสริมการป้องกันบริเวณรักแร้ ต้นขา และน่องตามที่หยางเฉียนดัดแปลง จะทำให้มันมีน้ำหนักถึงหนึ่งสือ น่าจะประมาณ 100-120 ชั่งได้

ชุดเกราะทั้งชุดประกอบด้วยหมวกเกราะ ที่บังแก้มทรงปีกนก หน้ากาก ที่ป้องกันคอ เกราะไหล่ เกราะคอ เกราะอก เกราะท้อง แผ่นป้องกันหน้าท้อง สนับแขน เกราะเป้าด้านหน้า เกราะเป้าด้านหลัง เกราะกระโปรง เกราะขา และเกราะเท้า

นี่คือเกราะโซ่ถักหมิงกวงซึ่งเป็นหนึ่งในสิบสามชุดเกราะหมิงกวงในสมัยราชวงศ์ถังตอนปลาย และเป็นชุดเกราะที่หยางเฉียนชอบที่สุด

เรียกได้ว่าเป็นจุดสูงสุดของเกราะโซ่ถักเลยทีเดียว แม้จะเป็นเกราะโซ่ถัก แต่พลังป้องกันและความยืดหยุ่นของมันก็แทบจะเทียบเท่ากับเกราะแผ่นแบบโกธิคเลยทีเดียว

หยางเฉียนที่ผ่านการสู้รบมาแล้วถึงสามครั้ง เริ่มเข้าใจความจริงของยุคโบราณมากขึ้น อย่างในหนังกำลังภายใน ที่จอมยุทธ์ตวัดดาบแค่ไม่กี่ทีก็ฆ่าทหารสวมเกราะหนักได้เป็นสิบๆ คน

บ้าบอที่สุด! ดาบธรรมดาถ้าไม่ได้ใช้แทง แต่ใช้ฟันอย่างเดียว ต่อให้ฟันไปสิบครั้งก็ยังฟันไม่เข้าเกราะหนักเลย อย่าว่าแต่จะฆ่าคนเลย

ดวงตาของหยางเฉียนเปล่งประกายด้วยความชอบใจอย่างแรง เขาไม่รอช้า ใช้พละกำลังทั้งหมดที่มี สวมชุดเกราะทั้งชุดเข้ากับตัว

เขาปาดเหงื่อบนใบหน้า ทหารเสริมในสมัยโบราณมีหน้าที่ช่วยสวมชุดเกราะให้ทหารม้าเกราะหนักและทหารราบเกราะหนัก แต่อำเภออู่เฟิ่งนี่มันแปลกประหลาด แทบไม่มีคนจนเลย ทำให้หาทหารเสริมไม่ได้

ทหารเสริมถึงจะเรียกสละสลวยว่าทหาร แต่จริงๆ แล้วก็คือทาสรับใช้นั่นแหละ แต่ละยุคสมัย แต่ละระบบก็แตกต่างกันไป

โดยปกติจะแบ่งเป็นทัพบน ทัพกลาง ทัพล่าง นี่คือที่มาของคำว่าสามทัพ ทหารเสริมก็คือทัพล่างนั่นเอง

พวกเขามีหน้าที่ให้อาหารม้า ช่วยทหารหลักสวมชุดเกราะ และทำงานสกปรกงานหนักทุกอย่าง ถ้าทหารหลักต้องการ ทหารเสริมก็ต้องออกรบด้วย

การสวมเกราะเบาหรือเกราะหนังเดินทัพยังพอไหว แต่ถ้าสวมเกราะหนักไปสนามรบ พอเดินทัพไปถึงจุดหมายก็คงไม่ต้องรบแล้ว เหนื่อยหอบจนล้มพับไปซะก่อน

ดังนั้นเกราะหนักส่วนใหญ่จึงถูกขนส่งโดยทหารเสริม เพื่อประหยัดแรง โดยเฉพาะเกราะหนักพิเศษหรือชุดเกราะของแม่ทัพ ก็จะมีทหารเสริมคอยช่วยสวมให้

"ว้าว โอ้โห ชุดเกราะสวยจัง" คริสทิน่าเดินออกมาจากเต็นท์ด้านหลัง ดวงตาเต็มไปด้วยความอิจฉา เหล่านักรบต่างก็มีความหลงใหลในอาวุธ ชุดเกราะ และม้าศึกโดยธรรมชาติ

"หึๆ สวยเหรอ? พลังป้องกันต่างหากที่ไร้เทียมทาน มีชุดเกราะนี้ ก็ไม่ต้องกลัวบาดเจ็บแล้ว" หยางเฉียนทุบหน้าอกตัวเองอย่างภาคภูมิใจ

เบลิก้าก็เดินออกมา ลูบคลำชุดเกราะไปมา พลางส่ายหน้าและเอ่ยชม "เขาว่ากันว่ารอยแผลเป็นคือสัญลักษณ์ของความกล้าหาญไม่ใช่หรือ?"

หยางเฉียนทำหน้าเหมือนมองคนโง่ "อืม ก็ฟังดูมีเหตุผลนะ แต่ถ้าคิดตามตรรกะของเจ้า คนที่มีรอยแผลเป็นเยอะที่สุดก็คงจะถูกฟันตายไปแล้วล่ะ"

เบลิก้าชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหัวเราะและตบไหล่หยางเฉียนเบาๆ "นี่ท่านกำลังจีบข้าอยู่หรือเปล่า?"

"จีบบ้าอะไรล่ะ รีบเตรียมตัวได้แล้ว เราจะออกเดินทางกันแต่เช้า" หยางเฉียนก้าว 성큼ๆ ออกจากเต็นท์

หลังจากทุกคนกินอาหารกลางวันจนอิ่มหนำ ทหารม้าสองพันนายก็พร้อมเต็มที่

หยางเฉียนโบกมือและตะโกนเสียงดัง "ทหารทั้งหลาย ทุกครั้งที่ผ่านมา พวกซ่งหนูมักจะเข้ามารุกรานแคว้นเซี่ยของเรา คราวนี้ถึงตาพวกเราบ้างแล้ว ภารกิจครั้งนี้ ความเร็วมาเป็นอันดับหนึ่ง จับคนมาเป็นอันดับสอง สังหารศัตรูมาเป็นอันดับสาม เข้าใจไหม?"

"เข้าใจแล้วขอรับ!!!"

"ออกเดินทาง~~~!"

ทหารม้าสองพันนายมุ่งหน้าสู่ด่านไป๋อวิ๋นราวกับกระแสน้ำเชี่ยวกราก หลังจากมีโกลน ไม่เพียงแต่พลังรบของทหารม้าจะเพิ่มขึ้นอย่างเห็นได้ชัด แต่การควบม้าก็ไม่เหนื่อยเหมือนเมื่อก่อนอีกต่อไป

เมื่อพลบค่ำ กองทัพก็มาถึงทุ่งหญ้า หลังจากตั้งเตาทำอาหารเสร็จ ก็ส่งทหารสอดแนมออกไปสำรวจ ทหารม้าสองพันนาย หากอยู่ในที่อื่นอาจจะเป็นอาวุธสังหารที่ร้ายกาจ แต่ในทุ่งหญ้านี้ พวกเขาเป็นเพียงแค่กองกำลังเล็กๆ เท่านั้น

เพราะชนเผ่าซ่งหนูแทบจะไม่มีทหารราบเลย มีแต่ทหารม้าล้วนๆ เมื่อก่อนหยางเฉียนอาจจะไม่ได้คิดอะไร แต่ตอนนี้เขาเพิ่งตระหนักได้ว่า พวกเขาเหล่านี้นอนทับภูเขาทองคำอยู่ชัดๆ

ม้าศึกตัวหนึ่งมีมูลค่ามหาศาลขนาดไหนกันล่ะ ในแคว้นเซี่ย มีเพียงครอบครัวชนชั้นกลางขึ้นไปเท่านั้นที่สามารถเลี้ยงม้าศึกได้ และมีแค่ไม่กี่ตัวเท่านั้น

ตกดึก หยางเฉียนพาทหารม้าไปหาพื้นที่ลุ่มต่ำที่ไม่มีเต็นท์

ทหารทุกคนสวมชุดเกราะ นอนพิงม้าหรือนอนบนพื้นเพื่อพักผ่อน ส่วนเขาก็เริ่มปรึกษากับเถิงจื่อจิ้นว่าจะไปโจมตีเผ่าไหนก่อนดี