บทที่ 64 ศึกแรก

นเผ่าเร่ร่อนมักอพยพไปตามแหล่งน้ำและทุ่งหญ้า หากจับทิศทางไม่ถูก ชนเผ่าที่มีประชากรนับหมื่นคนอาจย้ายถิ่นฐานไปจนหมดสิ้นเมื่อกลับมาอีกครั้ง

เถิงจื่อจิ้นชี้ไปที่แผนที่ที่เขาวาดขึ้น "เผ่านี้เราไปได้นะ มีคนประมาณ 2,000 กว่าคน"

หยางเฉียนถามด้วยน้ำเสียงจริงจัง "เจ้าแน่ใจนะว่าพวกมันยังอยู่ที่นั่น?"

"เผ่าอื่นข้าไม่กล้ารับประกัน แต่เผ่านี้อยู่แน่นอน เพราะตอนที่ข้ากลับมา พวกมันเพิ่งจะตั้งกระโจมได้ไม่นาน ชนเผ่าเร่ร่อนจะไม่ค่อยอพยพบ่อยๆ หรอกนะ"

หยางเฉียนครุ่นคิด คำแนะนำของเถิงจื่อจิ้นควรรับฟัง แต่ไม่ควรเชื่อทั้งหมด ในฐานะผู้บัญชาการทหารสองพันนายเป็นครั้งแรก ตอนแรกเขาก็รู้สึกฮึกเหิมและมุ่งมั่น

แต่ความรับผิดชอบที่ตามมานั้นใหญ่หลวงนัก นี่คือชีวิตของคนสองพันคน หากสูญเสียไปในการรบครั้งเดียว เขาคงไม่มีหน้าไปบัญชาการทหารที่ไหนได้อีก

"บ้าเอ๊ย มองจากภูเขาไกลลิบๆ นี่ม้าวิ่งจนเหนื่อยหอบ ทุ่งหญ้านี่มันกว้างใหญ่ชะมัด"

เดิมทีหยางเฉียนตั้งใจจะบุกโจมตีในตอนกลางคืน แต่แผนก็พังทลายลงก่อนจะได้ลงมือ เผ่านี้อยู่ใกล้เขาที่สุดแล้ว แต่ก็ยังห่างออกไปถึงสี่สิบห้าสิบลี้

แถมทหารของเขาดันตาบอดกลางคืนกันหมด นี่มันเกินไปหน่อยไหม ไม่งั้นการบุกโจมตีกลางคืนคงได้ผลดีเยี่ยม

ดูเหมือนว่าแผนการโจมตีกลางคืนจะใช้ไม่ได้ผลเสียแล้ว ในขณะที่ทุกคนกำลังหลับใหล หยางเฉียนกลับนอนพลิกไปพลิกมา การทำสงครามมันไม่ง่ายอย่างที่คิดไว้เลยจริงๆ

เช้าวันรุ่งขึ้น หลังจากทำเครื่องหมายเส้นทางไว้แล้ว ทุกคนก็มุ่งหน้าไปยังเผ่าเป้าหมาย สองชั่วยามต่อมา กองทัพหลายพันนายพร้อมรถม้าหลายร้อยคันก็เดินทางมาถึง

หลังจากยกก้อนหินออก หมีเล่อก็มองออกไปไกลๆ คาดว่าพรุ่งนี้คงได้ไปเก็บกวาดของที่ริบมา

ทหารม้าสองพันนายต้องควบม้าเป็นระยะทางไกล หิวน้ำก็ดื่มน้ำจากถุงหนัง หิวข้าวก็กัดเสบียงแห้งไปพลางๆ นี่เป็นเพราะหยางเฉียนยังติดนิสัยของคนยุคปัจจุบัน

เขาเพิ่งจะให้ทหารหยุดพักทำธุระส่วนตัวตอนเที่ยงประมาณหนึ่งก้านธูป (15 นาที) ไม่งั้นหลายคนคงได้ราดรดกางเกงกันบ้าง

ใกล้จะห้าหกโมงเย็น ในที่สุดทุกคนก็มาถึงบริเวณใกล้เคียงกับเผ่าเป้าหมาย ที่นี่คือทุ่งหญ้า มองปราดเดียวก็รู้ว่ามีคนอยู่หรือไม่ จึงทำได้แค่มองจากระยะไกลเท่านั้น

"พวกเจ้าลองมาดูสิ ฝั่งโน้นมีคนอยู่เท่าไหร่?" หยางเฉียนเรียกให้ลูกน้องเข้ามาหา เขาต้องสำรวจสถานการณ์ของศัตรูก่อน น่าเสียดายที่เขาสร้างกล้องส่องทางไกลไม่เป็น ไม่งั้นมันคงเป็นของวิเศษชิ้นเยี่ยม ไม่ต้องมานอนหมอบกับพื้นเพื่อส่องดูแบบนี้

"ไม่ใช่นี่นา ตอนที่ข้าจากมา มันไม่ได้มีคนเยอะขนาดนี้นี่" เถิงจื่อจิ้นขมวดคิ้ว

"พี่ชาย เจ้าล้อข้าเล่นใช่ไหม ช่วยเช็กให้ชัวร์หน่อยได้ไหม" หยางเฉียนตกใจ นอนกลางดินกินกลางทรายมาตั้งสองวัน ยังไม่ทันเห็นตัวคนก็มีข่าวร้ายซะแล้ว นี่มันทำลายขวัญกำลังใจทหารชัดๆ

"ใช่แล้ว ข้อมูลที่สืบมาครั้งก่อนบอกว่า เผ่านี้เข้าร่วมการรุกรานทางใต้ของเราด้วย สงสัยคงปล้นเสบียงและของมีค่าไปได้เยอะ เลยไปรวบรวมเผ่าเล็กๆ เข้าด้วยกัน ตอนแรกมีประมาณสองพันคน แต่ตอนนี้ข้าดูๆ แล้ว น่าจะเพิ่มขึ้นเป็นสี่พันกว่าคนเลยนะ"

หยางเฉียนลูบปากและคางไปมา ถ้าอีกฝ่ายมีสองพันคน เขาคงสั่งบุกโจมตีได้เลย ไม่ต้องสนว่ากลางวันหรือกลางคืน แต่พอเป็นสี่พันคน ก็ต้องวางแผนกันใหม่ให้ดีๆ

"จื่อจิ้น เจ้าว่าถ้าพวกเราแอบบุกเข้าไปตอนกลางคืน จะเป็นยังไง?"

"ไม่ได้หรอก พวกซ่งหนูที่นี่ไม่เหมือนพวกที่บุกทางใต้ พวกมันเลี้ยงสุนัขพันธุ์ทิเบตันมาสทิฟฟ์ไว้ด้วย เข้าใกล้แค่นิดเดียวก็เห่าแล้ว แถมพวกซ่งหนูยังเกณฑ์ทหารได้เยอะมาก ทั้งผู้ชายผู้หญิงก็ขี่ม้ารบได้ ดุร้ายสุดๆ"

"คริสทิน่า เบลิก้า พวกเจ้ามีความคิดเห็นยังไงบ้าง?"

สองสาวมองหน้ากันแล้วส่ายหัว "พวกข้าคุ้นเคยกับการรบแบบกองทัพใหญ่ การจู่โจมด้วยทหารม้าแบบนี้พวกข้าไม่เคยทำมาก่อน"

ตอนนั้นเอง หร่านจิ้งที่ยืนอยู่ข้างหลังหยางเฉียนก็พูดขึ้น "ท่านแม่ทัพ ทหารของเราส่วนใหญ่ตาบอดกลางคืน การโจมตีตอนกลางคืนเป็นไปไม่ได้หรอก แต่เราสามารถเลือกเวลาที่มีแสงแดดและศัตรูเหนื่อยล้าที่สุดเพื่อบุกโจมตีได้นะขอรับ"

หยางเฉียนหันไปมองหร่านจิ้ง ในหัวเริ่มคำนวณความเป็นไปได้ของแผนการอย่างรวดเร็ว

ผ่านไปพักใหญ่ หยางเฉียนก็ทุบหมัดเข้ากับฝ่ามือ ดวงตาเป็นประกาย ดูเหมือนเขาจะคิดแผนดีๆ ออกแล้ว

"หร่านจิ้ง สั่งการลงไป ตอนนี้ให้ทุกคนกินข้าวให้เต็มอิ่ม กินเสร็จก็นอนพักผ่อนทันที จัดเวรยามผลัดกันเฝ้า รอจนแสงอาทิตย์แรกของวันพรุ่งนี้สาดส่อง เราจะบุกโจมตีพร้อมกันทั้งหมด"

หร่านจิ้งมองหยางเฉียนด้วยความเลื่อมใส นึกไม่ถึงเลยว่าแผนการที่เขาคิดมาตั้งนาน หยางเฉียนจะสามารถปรับปรุงให้สมบูรณ์แบบได้ในพริบตา

ในขณะที่กองทัพกำลังพักผ่อน ห่างออกไปไม่กี่กิโลเมตร หัวหน้าเผ่าซึ่งเป็นชายไว้เคราดกหนากำลังจัดงานเลี้ยงฉลองในกระโจมที่ใหญ่ที่สุด เพื่อต้อนรับเหล่าขุนนางในเผ่า

"ทุกท่าน การรวมเผ่าครั้งนี้ถือเป็นเรื่องน่ายินดีที่สุดหลังจากเสร็จสิ้นการปล้นเสบียง" หัวหน้าเผ่าลุกขึ้นยืน ชูจอกเหล้าขึ้นพร้อมรอยยิ้ม

"จากนี้ไป หัวหน้าเคอบั๋วที่อยู่ข้างกายข้าคือหัวหน้ารองของเผ่าเรา หากปีนี้เราไปปล้นเสบียงอีก เราจะส่งทหารไป 1,500 นาย รับรองว่าจะปล้นของมีค่ากลับมาได้มากกว่าเดิมแน่นอน"

เหล่าขุนนางชูจอกเหล้าขึ้นด้วยรอยยิ้ม พวกเขาไม่ได้กังวลเรื่องการรวมเผ่าหรือการกระจายอำนาจเลยแม้แต่น้อย

เพราะพวกเขารู้ดีว่า การทำให้เผ่าแข็งแกร่งขึ้นเท่านั้น จึงจะสามารถปล้นสะดมและมีอำนาจทางทหารมากขึ้น

ส่วนหัวหน้ารองคนใหม่นี้ คงมีชีวิตอยู่ได้ไม่นานหรอก เพิ่งมาใหม่ก็ต้องสร้างผลงานสิ ถ้าอยากสร้างผลงานก็ต้องออกรบ

และเมื่อออกรบ ก็มีโอกาสตายได้ทุกเมื่อ การใช้ยุทธวิธีนี้เพื่อกำจัดหัวหน้าเผ่าที่ถูกผนวกรวมเข้ามา ไม่ใช่เรื่องที่เพิ่งเกิดขึ้นเป็นครั้งแรก

เผ่านี้เติบโตจากประชากรเพียงไม่กี่ร้อยคนกลายเป็นสี่พันคนในเวลาไม่กี่ปี ก็เพราะมีธรรมเนียมแบบนี้แหละ การรวบรวมเผ่าจะได้ไม่ทำให้เสียอำนาจมากเกินไป

ในขณะที่ทุกคนกำลังร้องรำทำเพลงกันอย่างสนุกสนาน ในคอกม้าของเผ่า ทาสชายหญิงที่เปลือยท่อนบนกำลังตักขี้ม้ากันอย่างเหน็ดเหนื่อย

แววตาของพวกเขาว่างเปล่า ร่างกายเต็มไปด้วยบาดแผล เด็กๆ ชาวซ่งหนูหลายคนเอาขี้ม้าปาใส่พวกเขา บางก้อนก็ปาโดนหัวพอดี

ผู้ใหญ่บอกไว้ว่า ฆ่าพวก 'แกะสองขา' (คำเรียกเหยียดหยามทาสชาวฮั่น) พวกนี้ก็ไม่เป็นไร ถ้าเด็กซ่งหนูคนไหนฆ่าทาสตายได้

พ่อแม่ก็จะชื่นชม แถมหัวหน้าเผ่ายังตบรางวัลเป็นแกะให้สองสามตัว เพื่อเป็นกำลังใจว่าโตขึ้นจะได้เป็นนักรบซ่งหนูที่กล้าหาญ

หลังจากกินข้าวเสร็จ เมื่อตกดึก ในกระโจมก็มีเสียงครวญครางดังระงม บางเสียงก็ปะปนไปด้วยเสียงร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวด ทาสแต่ละคนนอนเรียงรายกันอยู่ในคอกม้า

ทาสส่วนใหญ่ด้านชาไปแล้ว พวกเขาต้องทำงานหนัก กินอาหารที่หมายังเมิน ต้องทนดูคนในครอบครัว ภรรยา ถูกพวกซ่งหนูย่ำยีอย่างทารุณในกระโจม ความสิ้นหวังแบบนี้ ไม่ใช่สิ่งที่ใครจะสัมผัสได้ง่ายๆ

ความแค้นฝังลึกถึงกระดูกแบบนี้ ไม่มีใครมีสิทธิ์มาพูดว่าเข้าใจความรู้สึกหรอก

ค่ำคืนผ่านไปอย่างรวดเร็ว เมื่อแสงอาทิตย์แรกสาดส่องขึ้นที่ขอบฟ้า ทหารม้าสองพันนายก็พร้อมรบแล้ว

หยางเฉียนกำสายบังเหียนแน่น บิดง้าวเหล็กในมือ "เหล่าทหารหาญ ที่ผ่านมาพวกซ่งหนูมักจะมาปล้นเสดมและมองชาวแคว้นเซี่ยอย่างพวกเราเป็นเหมือนลูกแกะ วันนี้เราจะมาชำระแค้น ตัดกำลังพวกมันลงไป ศัตรูลดลงหนึ่งคน วันหน้ามันก็จะมารุกรานเราน้อยลงหนึ่งคน เข้าใจไหม?"

"เข้าใจขอรับ!!!!"

"พวกเราเป็นทหารเพื่ออะไร!!!"

"จงรักภักดีต่อแผ่นดิน!!!!"

"ฮ่าๆๆๆ ดีมาก ทหารทั้งหลาย ตามข้ามาบุกเลย~~~!!!!!" หยางเฉียนบีบขาทั้งสองข้าง ม้าศึกพุ่งทะยานราวกับสายฟ้าแลบตรงไปยังชนเผ่า

ทหารสองพันนายควบม้าตะลุยไปบนทุ่งหญ้า ประดุจคลื่นยักษ์ที่ถาโถม พัดพาเหล่าฮีโร่ในใต้หล้า

ฟ้าเพิ่งจะสาง ชาวซ่งหนูหลายคนยังไม่ตื่น แต่พวกทาสตื่นแต่เช้าตรู่ กินอาหารที่หมายังเมินลวกๆ แล้วเริ่มทำงาน ทันใดนั้นก็รู้สึกถึงแรงสั่นสะเทือนจากพื้นดิน

พวกทาสไม่สามารถออกไปดูได้ เพราะถูกล่ามโซ่ไว้กับที่ แต่ชาวซ่งหนูบางคนที่มีประสบการณ์ตื่นขึ้นมาแล้ว

พวกเขารู้ว่ามีทหารม้ากำลังมุ่งหน้ามา และมีจำนวนไม่น้อย ไม่ว่าจะเป็นมิตรหรือศัตรู ในสายตาของชาวซ่งหนู ต้องขึ้นม้าก่อนแล้วค่อยแยกแยะ

เพราะในหมู่ซ่งหนูก็มีการแย่งชิงและกลืนกินเผ่ากันเอง ส่วนจะใช้วิธีรุนแรงหรือสันติ ก็ขึ้นอยู่กับกำลังของแต่ละฝ่าย

"ชื่อฮา รีบตื่นเร็ว มีทหารม้ามาทางนี้"

"เร็วๆ เข้า~~~!"

ชาวซ่งหนูหลายคนเริ่มแต่งตัว คว้าอาวุธข้างเตียง บางคนเป็นขุนนาง สวมเกราะหนัง ถืออาวุธยาว เพิ่งจะก้าวออกจากกระโจม

ประกายเย็นยะเยือกวาบผ่าน ศีรษะขนาดเท่าลูกแตงโมก็ร่วงหล่นลงพื้น เลือดสาดกระเซ็น ร่างไร้หัวคุกเข่าลงกับพื้นอย่างแรง ศีรษะที่กลิ้งไปบนพื้นยังไม่ทันสิ้นลมหายใจ ศพก็ถูกกองทหารม้าเหยียบย่ำจนแหลกเหลว

"ยอมจำนนละเว้นโทษตาย~~~!" (ภาษาซ่งหนู)

เถิงจื่อจิ้นถือดาบยาว วิ่งพล่านไปทั่วค่าย พลันค่ายทั้งค่ายก็เกิดความโกลาหล ชาวซ่งหนูนับไม่ถ้วนพากันแตกฮือออกมา

คริสทิน่าและเบลิก้านำทหารคนละหน่วย เข้าโจมตีชาวซ่งหนูที่กล้าต่อต้านอย่างรวดเร็วปานสายฟ้าแลบ หยางเฉียนนำทหารม้าหัวกะทิสามร้อยนายตามหลัง

หยางเฉียนบุกนำหน้า ง้าวเหล็กยาวสี่เมตรเพียงแค่เล็งไปที่ชาวซ่งหนูข้างๆ ก็สามารถตัดหัวคนได้ราวกับมีดร้อนตัดเต้าหู้ โดยไม่ต้องออกแรงเลย

"อ๊าก~~~!" เถิงจื่อจิ้นตะโกนจนสุดเสียง ก่อนจะหันไปตะโกนบอกหยางเฉียน "หยางเฉียน ไม่มีใครยอมจำนนเลย"

"ฆ่า~~~!" หยางเฉียนที่ถูกกระตุ้นด้วยกลิ่นคาวเลือด ตระหนักได้ว่า คนที่สามารถเอาชีวิตรอดในทุ่งหญ้าอันแสนหนาวเหน็บและโหดร้ายแห่งนี้ได้ ความโหดเหี้ยมและเจ้าเล่ห์ได้ซึมลึกเข้าไปในสายเลือดของพวกเขาแล้ว คนที่มีความเมตตาปรานีล้วนถูกฝังอยู่ใต้ผืนดินอันลึกล้ำนี้ไปหมดแล้ว

ทหารม้าสองพันนายควบม้าพล่านไปทั่วค่าย หลังจากวิ่งไปกลับสองสามรอบ มองไปทางไหนก็เห็นแต่หัวคนกลิ้งเกลื่อน เลือดไหลนองเป็นสายน้ำ ในนั้นมีหัวของผู้หญิงปะปนอยู่ด้วย

การสังหารหมู่ดำเนินไปครึ่งชั่วโมง ชาวซ่งหนูก็ใช่ว่าจะไม่รู้จักความกลัว ตอนนี้พวกเขาหวาดกลัวจนหัวหด หลายคนยอมคุกเข่าลงกับพื้น หยางเฉียนเคยออกคำสั่งไว้ว่า ถ้ายอมจำนนก็จะไว้ชีวิต

"อ๊าก~~~~ ไอ้แกะสองขา ไปลงนรกซะ" ตอนที่หยางเฉียนลงจากม้า ชายคนหนึ่งที่ซ่อนตัวอยู่ในกระโจมก็ถือดาบโค้ง พุ่งเข้าใส่พร้อมเสียงร้องคำราม

พอลงจากม้า ง้าวยาวสี่เมตรก็ดูเกะกะไปถนัดตา เขาจึงชักดาบเหล็กออกมา ตวัดเพียงครั้งเดียว หัวก็หลุดกระเด็น

"จับมัดไว้ให้หมด" เหล่าทหารเพิ่งเคยเข้ามาจับคนในดินแดนของพวกซ่งหนูเป็นครั้งแรก จึงใช้เชือกมัดชายฉกรรจ์ที่อยู่ในที่เกิดเหตุอย่างเงอะงะ แล้วคุมตัวไปไว้ในกระโจมบางหลังเพื่อเฝ้าดู

หยางเฉียนเดินตรวจตราพร้อมกับหร่านจิ้ง ศพจำนวนมากถูกโยนเข้าไปในกระโจมริมค่าย การทำความสะอาดกำลังดำเนินไปอย่างต่อเนื่อง

"เจ้าไม่ได้ฆ่าคนใช่ไหม" หยางเฉียนถามขึ้นลอยๆ ขณะเดินตรวจตรา