บทที่ 65 ความเมตตาของอิสตรี

หร่านจิ้งรู้สึกใจหายวาบ ยกมือกุมหน้าอก หายใจหอบถี่ ทว่าทั่วทั้งค่ายคลุ้งไปด้วยกลิ่นคาวเลือด ยิ่งหายใจ กลิ่นคาวเลือดอันรุนแรงก็ยิ่งพุ่งทะลวงเข้าจมูก

เขารีบวิ่งไปหามุมหลบแล้วอาเจียนออกมาอย่างหนัก ผ่านไปพักใหญ่ ใบหน้าของเขาซีดเผือด ก่อนจะประสานมือรายงานว่า "ท...ท่านแม่ทัพ ข้าน้อยไร้ความสามารถ ไม่อาจสังหารชาวซ่งหนูได้แม้แต่คนเดียวขอรับ"

หยางเฉียนสวมหน้ากากเหล็กที่มีใบหน้าน่าเกลียดน่ากลัว จึงไม่อาจคาดเดาอารมณ์ได้

"เจ้าเห็นข้าตาบอด หรือคิดว่าข้าโง่กันแน่?"

หร่านจิ้งตัวสั่นเทิ้ม ใบหน้าซีดเผือด ไม่รู้จะตอบอย่างไรดี ตั้งแต่เข้ากองทัพ ด้วยสภาพร่างกายของเขา

เขาต้องพยายามมากกว่าคนอื่น ถึงจะมีความแข็งแกร่งทัดเทียมกับทหารทั่วไปได้ และทำให้เขามีฝีมือการต่อสู้ที่ก้าวหน้าไปมาก

เขาคิดว่าชีวิตในกองทัพคงมีแต่การฝึกฝน อดทนไปสักสองสามปี อาจจะได้กลับบ้านเกิด

ใครจะไปคิดว่าท่านแม่ทัพของเขาจะบุกมาถึงถิ่นซ่งหนู ไล่ฆ่าคนราวกับหั่นผักหั่นปลา เมื่อเห็นชีวิตมากมายต้องสูญสิ้น เขาก็สติหลุดไปเลย

ข้าคือใคร?

ข้าอยู่ที่ไหน?

อาจเป็นเพราะความสงสารที่หลงเหลืออยู่ ทำให้ทหารใหม่ที่ไม่เคยฆ่าคนอย่างเขา ใช้สันดาบฟาดใส่ชาวซ่งหนู แม้จะโดนฟาดอย่างแรง

แต่ก็ไม่ได้ถึงตาย เรื่องนี้ทำให้หยางเฉียนหงุดหงิดมาก ข้ากำลังสร้างเครื่องจักรสังหาร ไม่ใช่ตุ๊กตาบาร์บี้ จะมาทำแบบนี้ได้ยังไง

ตอนนั้นเอง เด็กชาวซ่งหนูคนหนึ่งก็วิ่งโผล่มาใกล้ๆ คงเพราะสะดุดอะไรเข้า เลยล้มคะมำลงตรงหน้าหยางเฉียนพอดี

หยางเฉียนยืนนิ่งเฉย เขาไม่เชื่อใจชาวซ่งหนู พวกนี้เหมือนหมาป่า ไว้ใจไม่ได้ แต่หร่านจิ้งกลับรีบเข้าไปประคองเด็กขึ้นมาตามสัญชาตญาณ แล้วเช็ดคราบเปื้อนบนใบหน้าไร้เดียงสานั้น

ประกายแสงเย็นเยียบวาบผ่าน เด็กน้อยชักมีดสั้นออกมาจากแขนเสื้อ พุ่งเข้าแทงหยางเฉียนอย่างบ้าคลั่ง ใครที่มีสมองหน่อย แค่เห็นชุดเกราะก็รู้แล้วว่าชายคนนี้ไม่ธรรมดา

"เคร้ง เคร้ง เคร้ง~~~!"

เกราะที่ผ่านกรรมวิธีตีเย็น จะไปสะทกสะท้านอะไรกับมีดสั้นของเด็กน้อย หยางเฉียนยกเท้าขึ้นถีบเด็กกระเด็นล้มลงไปกองกับพื้น แล้วใช้เท้าเหยียบไว้แน่น

"หร่านจิ้ง ข้าขอสั่งให้เจ้า... ตัดหัวมันเดี๋ยวนี้!"

"ท...ท่านแม่ทัพ เขาเป็นแค่เด็ก แถมยังไม่มีอาวุธด้วย" หร่านจิ้งตัวสั่นเทา ราวกับคนเสียสติ

"เจ้าดูเศษเหล็กในมือมันสิ ถ้าเมื่อกี้มันเป็นเด็กวัยรุ่น แล้วคนที่มันเจอไม่ใช่ข้าที่มีเกราะชั้นดี แต่เป็นทหารธรรมดาๆ "

"ผลลัพธ์จะเป็นยังไง? ผลลัพธ์ก็คือ... เพราะความเห็นแก่ตัวของเจ้า ทำให้พี่น้องร่วมชาติ สหายร่วมรบ ต้องตายอย่างอนาถ แล้วใครจะเลี้ยงดูลูกเมีย พ่อแม่ของเขา? เจ้าเหรอ? หา~~~!"

หยางเฉียนตะคอกด้วยความโกรธจัด ทหารเริ่มทยอยเข้ามามุงดู หลายคนหน้าซีดเผือด ทหารใหม่ต่อให้ฝึกมาดีแค่ไหน ก็ไม่มีทางเป็นทหารชั้นยอดได้

ต้องผ่านการล้างบาปด้วยเลือดและเหล็กกล้าเท่านั้นถึงจะเป็นทหารที่แท้จริงได้ โลกนี้มันโหดร้าย ไม่ว่าเจ้าจะชอบหรือไม่ รับได้หรือไม่ได้ คำสั่งทหารก็คือประกาศิต

"มีใครสถิติเสร็จหรือยัง?" หยางเฉียนถามเมื่อเห็นทหารมารวมตัวกัน

ทหารเก่าคนหนึ่งถือม้วนไม้ไผ่เดินเข้ามา "ท่านแม่ทัพ ฝ่ายเราเสียม้าศึกไป 56 ตัว บาดเจ็บเล็กน้อย 208 นาย บาดเจ็บสาหัส 54 นาย ไม่มีทหารเสียชีวิตขอรับ"

"สังหารศัตรู 586 คน จับเชลย 3,867 คน ช่วยเหลือทาส 880 คน ส่วนใหญ่เป็นชาวแคว้นเซี่ยขอรับ"

หยางเฉียนแกว่งดาบยาวในมือ ตวาดด้วยความผิดหวัง "เห็นหรือยัง? ตอนฝึกซ้อมหลั่งเหงื่อให้มาก ตอนออกรบจะได้หลั่งเลือดน้อยลง เราบุกโจมตีแบบไม่ให้ซุ่มให้เสียง พวกมันแทบทุกคนยังนอนหลับอยู่บนเตียง สถานการณ์แบบนี้ พวกเราก็ยังมีคนเจ็บตั้งสองร้อยกว่าคน"

ทหารหลายคนที่ชอบอู้ตอนฝึก ถึงกับก้มหน้าด้วยความละอาย ทหารหลายคนสภาพร่างกายไม่ได้ดีเด่นอะไร

หลังจากฝึกฝนมาเกือบเดือน บวกกับอาหารการกินที่อุดมสมบูรณ์ ร่างกายก็กำยำขึ้นอย่างเห็นได้ชัด โดนฟันไปทีนึง ถึงจะไม่ตาย แต่ก็ไม่ถึงกับตกม้า

ต้องยอมรับว่าพวกซ่งหนูมันเก่งจริงๆ โดนบุกสายฟ้าแลบแบบนี้ ยังทำทหารเราเจ็บได้เป็นร้อย

หยางเฉียนดึงตัวหร่านจิ้งเข้ามาหา "เมื่อกี้ข้าเกือบโดนลอบสังหาร พวกเจ้ารู้ไหมว่าฝีมือใคร?"

"อะไรนะ ท่านแม่ทัพหยางโดนลอบสังหารรึ?"

"พวกซ่งหนูคนไหนจะสู้ท่านแม่ทัพหยางได้"

"สงสัยท่านแม่ทัพคงประมาทไปหน่อย"

หยางเฉียนกวาดสายตามองทุกคน ก่อนจะสั่งสอน "ข้ารู้ว่าพวกเจ้าหลายคนเป็นทหารใหม่ ไม่กล้าลงมือกับเด็กตาดำๆ แต่พวกเจ้าเคยคิดไหมว่า อีกห้าปีสิบปีข้างหน้า..."

"เด็กพวกนี้แหละที่จะกลายเป็นกำลังหลักของทหารซ่งหนู วันนี้เจ้าปล่อยเด็กคนนึงไป โตขึ้น ดาบในมือมันอาจจะแทงทะลุร่างคนในครอบครัวเจ้าก็ได้ ถึงตอนนั้นพวกเจ้าจะทำยังไง"

"ท่านแม่ทัพ พวกข้าจะฟังคำสั่งท่าน ท่านสั่งให้ฆ่าใคร พวกข้าก็จะฆ่า"

"ใช่ขอรับ ท่านแม่ทัพ ปู่ย่าข้าก็ตายเพราะพวกซ่งหนู"

"ใช่แล้ว น้องสาวข้าก็โดนพวกซ่งหนูจับตัวไป ป่านนี้ยังไม่รู้ชะตากรรมเลย....."

ทุกคนรู้ดีว่า การหายสาบสูญก็เท่ากับตายนั่นแหละ และผู้หญิงในยามสงครามมักเป็นฝ่ายเสียเปรียบ ก่อนตายคงโดนทรมานแสนสาหัส

"ดี ในเมื่อพวกเจ้ามีใจสู้กันขนาดนี้ หร่านจิ้ง จัดการไอ้คนที่กล้าลอบสังหารแม่ทัพแคว้นเซี่ยซะ"

หยางเฉียนเตะเด็กคนนั้นกลิ้งไปตรงหน้าหร่านจิ้ง หลังจากโดนเหยียบ กระดูกสันหลังของเด็กก็หักจนลุกไม่ขึ้น ได้แต่แยกเขี้ยวขู่ฟ่อๆ เหมือนหมาป่าใกล้ตาย

หยางเฉียนตบไหล่หร่านจิ้ง ใบหน้าภายใต้หน้ากากไม่ปรากฏอารมณ์ใดๆ "นี่คือคำสั่งทหาร สังหารมันซะ เพื่อประกาศศักดาของกองทัพ"

หร่านจิ้งมองแววตาของเด็กที่นอนอยู่บนพื้น ดาบในมือสั่นเทา ไม่กล้าแทงลงไป

ทหารที่ยืนดูทนไม่ไหว พากันตะโกนด่าทอ

"หร่านจิ้ง ทำบ้าอะไรอยู่ รีบๆ ฆ่ามันสิ"

"ใช่ กล้าลอบสังหารท่านแม่ทัพ สงสัยมันคงเบื่อโลกเต็มที"

"หร่านจิ้ง พวกเราคนชายแดนมีความแค้นฝังลึกกับพวกซ่งหนู ดีไม่ดีครอบครัวเจ้าอาจจะมีคนตายเพราะพวกมันก็ได้นะ"

เสียงเชียร์ของเหล่าทหารดังกึกก้อง ความกดดันถาโถมเข้าใส่หร่านจิ้งราวกับถูกย่างไฟ ผ่านไปไม่กี่นาที สีหน้าของหร่านจิ้งก็เปลี่ยนไป เขาร้องคำรามลั่น ดาบในมือพุ่งทะลุหลังคอเด็กน้อย แววตาอันสดใสของเด็กค่อยๆ หม่นแสง รูม่านตาขยายกว้าง และสิ้นใจในที่สุด

เมื่อเห็นหร่านจิ้งลงมือฆ่าคนในที่สุด หยางเฉียนก็พยักหน้า การฆ่าคนครั้งแรกมันมักจะไม่น่าดูเสมอแหละ แต่พอเห็นเลือดแล้วก็จะชินไปเอง เขาจัดการเรื่องเชลยและสั่งให้ออกลาดตระเวน จากนั้นก็พาหร่านจิ้งไปที่กระโจม

สองวันสองคืนที่ผ่านมาต้องกินนอนกลางดินกลางทราย การมีกระโจมให้นอนถือว่าหรูหรามากแล้ว เรื่องอาบน้ำนี่ไม่ต้องพูดถึงเลย

หยางเฉียนนั่งลงลวกๆ คว้าจอกเหล้าที่เหลืออยู่ซึ่งมีเหล้านมม้าอยู่ครึ่งจอกขึ้นมากระดกดับกระหาย

"แค่กๆๆ~~~~ บาดคอชะมัด" หยางเฉียนขมวดคิ้ว เบ้ปาก เหล้านี่มันกินยากจริงๆ

เขามองหร่านจิ้งที่นั่งตัวเกร็ง ก่อนจะยื่นจอกเหล้าให้ "ดื่มให้หมด"

หร่านจิ้งมองจอกเหล้าที่หยางเฉียนเพิ่งดื่ม ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แต่ก็ตัดสินใจกระดกรวดเดียวหมด

"อึก~~~~! ฮ่า~~~~!"

"รู้ตัวไหมว่าทำอะไรผิด?"

หร่านจิ้งก้มหน้า "ข้าน้อยใจอ่อนเกินไป เกือบทำให้ท่านแม่ทัพถูกลอบสังหาร"

"เหลวไหล ข้าจะโดนลอบสังหารง่ายๆ ขนาดนั้นเลยรึ?" หยางเฉียนผุดลุกขึ้น เดินวนไปวนมาในกระโจม

"ข้าผิดหวังในตัวเจ้ามาก"

"ท่านแม่ทัพ ข้าน้อยผิดไปแล้ว ข้าน้อยรู้ว่า....."

หร่านจิ้งพูดยังไม่ทันจบก็ถูกหยางเฉียนพูดขัดขึ้นอย่างหยาบคาย "เจ้ารู้อะไร เจ้ารู้อะไรล่ะ ข้าเกณฑ์ทหารมากับมือ การสูญเสียทหารแม้แต่คนเดียวก็ถือเป็นความรับผิดชอบของข้า"

"แม่ทัพไร้ความสามารถเพียงคนเดียว อาจนำพาความหายนะมาสู่กองทัพทั้งสาม ข้าต้องการคนที่สามารถช่วยข้าแบ่งเบาภาระในการบัญชาการรบ ข้าต้องการลูกน้อง ข้าต้องการทหารที่จะไปปราบปรามพวกซ่งหนู เมื่อชายแดนสงบสุข ประเทศชาติก็มั่งคั่ง เมื่อประเทศชาติมั่งคั่ง ประชาชนก็จะได้ใช้ชีวิตอย่างสงบสุข"

"หร่านจิ้ง เจ้าเคยถูกเกณฑ์ไปใช้แรงงานไหม?"

"ท่านแม่ทัพ ข้าน้อยยังไม่เคยขอรับ แต่พ่อข้าน้อยเคยไป พอกลับมา ร่างกายก็แย่ลงเรื่อยๆ"

หยางเฉียนพยักหน้า "เจ้าลองคิดดูสิ ถ้าวันหนึ่ง พวกที่ชอบรังแกเรา ถูกจับตัวมาให้หมด พวกเราก็ไม่ต้องไปทำงานหนักอีกต่อไปใช่ไหม? พ่อของใครหลายคนก็ไม่ต้องมาเสียสุขภาพ ไม่ต้องมาเหนื่อยตายเพราะสร้างกำแพงเมืองอีกต่อไป"

หร่านจิ้งเงยหน้าขึ้นอย่างรวดเร็ว แววตาเต็มไปด้วยความหวัง "ท่านแม่ทัพ ท่านคิดเช่นนั้นจริงๆ หรือขอรับ?"

"ก็เออสิ ข้าไม่ใช่ฆาตกรโรคจิตนะ แต่การปะทะกันระหว่างประเทศ ระหว่างชนชาติ มันไม่มีพื้นที่ให้ความเมตตาหรอก"

"ถ้าวันหน้าเจ้ายังคงมีความเมตตาแบบสตรีเหมือนวันนี้อีกล่ะก็ เลิกหวังเรื่องเลื่อนยศไปได้เลย เป็นแค่ทหารเลวไปนั่นแหละ จะได้ไม่ต้องเอาชีวิตคนอื่นมาเสี่ยงเพราะความเมตตาแบบสตรีของเจ้าอีก"

หร่านจิ้งสบตาหยางเฉียนอย่างแน่วแน่ และตอบด้วยความเคารพ "ท่านแม่ทัพ ข้าน้อยเข้าใจแล้วขอรับ จะไม่ให้เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นอีก"

"อืม"

หยางเฉียนพยักหน้า ตอนนี้เขาไม่มีของวิเศษหรือตัวช่วยอะไรเลย สิ่งเดียวที่เขามีคือความแข็งแกร่งของร่างกายและความรู้เรื่องอาวุธยุคโบราณ

แต่เรื่องการซื้อใจคน เขาไม่ถนัดเอาเสียเลย การจะทำให้คนที่เขาแต่งตั้งขึ้นมา จงรักภักดีต่อเขาอย่างเต็มเปี่ยมนั้นเป็นเรื่องยาก

ยุคโบราณกินเวลายาวนาน บางครั้งทหารก็ออกรบเพื่อตัวเอง ไม่ใช่เพื่อประเทศชาติ

หากทหารทุกคนต่อสู้เพื่อประเทศชาติ แคว้นเซี่ยคงเป็นมหาอำนาจอันดับหนึ่งของโลกไปแล้ว น่าเสียดายที่ในยุคนี้มีข้อจำกัดหลายอย่าง ทำให้เป็นไปได้ยาก

หยางเฉียนทำได้แค่ค่อยเป็นค่อยไป ขั้นแรกต้องสร้างฐานอำนาจของตัวเองก่อน ในใจลึกๆ เขารู้ดีว่า ในเมื่อองค์ชายเจี๋ยคิดจะฆ่าเขา เขาก็ต้องไม่ปล่อยให้มันเกิดขึ้น

การขึ้นครองบัลลังก์คือหนทางรอดที่สำคัญที่สุด และการจะขึ้นครองบัลลังก์ได้ ก็ต้องมีฐานอำนาจของตัวเองเสียก่อน

ขืนเป็นกษัตริย์ที่ไม่มีพรรคพวก ใครจะบ้ามาสวามิภักดิ์ด้วย คิดว่าแค่แสดงบารมีนิดหน่อยคนก็จะยอมสยบให้งั้นรึ ถ้าคิดแบบนั้นก็เตรียมตัวตายได้เลย

จู่ๆ หยางเฉียนก็ตาเป็นประกาย นึกถึงเล่าปี่ในยุคสามก๊กขึ้นมาได้ จึงเกิดไอเดีย "หร่านจิ้ง คืนนี้มานอนกับข้าในกระโจมสิ จะได้สนิทสนมกันมากขึ้น"

สำหรับคนโบราณ การที่ผู้ชายสองคนนอนด้วยกัน เป็นการแสดงถึงความผูกพันและความจงรักภักดี ถ้าไม่ไว้ใจกันจริง ใครจะกล้าให้นอนข้างๆ ล่ะ เกิดโดนปาดคอตอนหลับจะทำยังไง

แต่ปฏิกิริยาของหร่านจิ้งกลับผิดคาด ไม่เพียงแต่จะไม่ดีใจ แต่ยังหน้าถอดสี "ท่านแม่ทัพ ข...ข้าน้อยมีโรคประจำตัวมาตั้งแต่เด็ก ถ้านอนร่วมกับคนอื่น ข้าน้อยจะกินไม่ได้นอนไม่หลับ เพราะแบบนี้ข้าน้อยถึงพยายามสร้างผลงานเพื่อขอเต็นท์ส่วนตัวไงขอรับ"

หยางเฉียนนึกขึ้นได้ เกือบลืมไปเลย

"เอาเถอะๆ ไปตรวจตราดูให้ทั่วล่ะ ว่ามีอะไรผิดพลาดหรือเปล่า อย่าลืมส่งคนไปลาดตระเวนด้วย ขืนโดนศัตรูซุ่มโจมตี คงไม่สนุกแน่"

"ขอรับ~~~!" หร่านจิ้งวิ่งเตลิดออกจากกระโจมราวกับหนีตาย กลัวว่าถ้าช้าไปก้าวเดียวจะโดนจับกินเสียอย่างนั้น