บทที่ 66 ความเปลี่ยนแปลงของรูปร่างหน้าตา

หยางเฉียนมองแผ่นหลังของหร่านจิ้งด้วยความสงสัย เขาเป็นคนเกณฑ์หมอนี่มากับมือ ไม่น่าจะเป็นสายลับของใครได้หรอกมั้ง หรือว่ามีอะไรที่เขาคิดไม่ถึง

เขาส่ายหน้า ปล่อยให้มันเป็นเรื่องของปัญหาทางใจก็แล้วกัน แล้วก็แอบคิดขำๆ ว่า วันหน้าถ้าหร่านจิ้งแต่งงาน

แล้วไม่ยอมนอนกับผู้หญิง มันคงจะตลกพิลึก ถึงตอนนั้นเขาคงต้องไปป่วนงานแต่งซะหน่อย ไม่รู้ว่ายุคนี้มีประเพณีป่วนงานแต่งหรือเปล่านะ

การบุกทะลวงเหมือนจะใช้เวลาสั้นๆ แต่จริงๆ แล้วตั้งแต่เริ่มบุกจนคุมสถานการณ์ได้ทั้งหมด ก็กินเวลาไปหลายชั่วโมงเลยทีเดียว ต่อให้วรยุทธ์ล้ำเลิศแค่ไหน แต่อย่างน้อยตอนนี้หัวใจของหยางเฉียนก็ยังเต้นเร็วกว่า 120 ครั้งต่อนาที

"มีใครอยู่ไหม ไปตามเถิงจื่อจิ้นมาให้ข้าที อ้อ... หาอะไรมาให้ข้าดื่มหน่อยสิ~~~"

หยางเฉียนตะโกนสั่งลูกน้อง มีลูกน้องก็ต้องเรียกใช้หน่อย ว่าแต่ไอ้เหล้านมม้านี่เขากินไม่ลงจริงๆ มันบาดคอชะมัด

ไม่นาน เถิงจื่อจิ้นก็รีบเดินเข้ามา นั่งลงตรงหน้าหยางเฉียนโดยไม่เกรงใจ

หยางเฉียนเหลือบมองเขา "เวลาอยู่กันเองข้าไม่ว่าหรอก แต่ถ้ามีคนอื่นอยู่ด้วย ช่วยทำตัวให้มีมารยาทหน่อย อย่าให้คนอื่นหาว่าข้าสั่งสอนลูกน้องไม่ดี"

เถิงจื่อจิ้นตกใจ ชี้หน้าหยางเฉียนอย่างไม่เชื่อสายตา

"อะไรอีกล่ะ?" หยางเฉียนถามอย่างอารมณ์เสีย

"ข้าเห็นคนที่ไม่เคยมารยาท มาบอกให้ข้ามีมารยาท" พูดจบก็ปรายตามองหยางเฉียน

ทั้งสองสบตากัน ก่อนจะระเบิดเสียงหัวเราะออกมาพร้อมกัน

"เผ่าต่อไปเจ้ามีความเห็นว่าไง?" หยางเฉียนก้มมองแผนที่ที่เถิงจื่อจิ้นวาดไว้อย่างตั้งใจ

"ไม่มีความเห็นอะไรหรอก เผ่าที่อยู่ห่างไปสักสองวันเดินทางก็มีนะ แต่น้อย ถ้าอยากได้ของดีๆ คงต้องลึกเข้าไปในทุ่งหญ้าอีก"

หยางเฉียนตอบอย่างเด็ดขาด "ไม่ได้ เป้าหมายหลักของเราครั้งนี้คือการจับคน อย่าคิดว่าตีเผ่าๆ นึงแตกแล้วมันจะเจ๋งนะ ทหารเรายังใหม่กันทั้งนั้น แถมเจ้าเองก็ยังไม่ถึงขั้นทหารใหม่ด้วยซ้ำ"

"ครั้งนี้ข้าอุตส่าห์วางแผนมาอย่างดี แต่ก็ยังมีคนเจ็บตั้งหลายร้อยคน ข้ามีทหารแค่ 2,000 นายเองนะโว้ย ต้องรอให้หมีเล่อส่งกำลังเสริมมาก่อน"

"ข้าว่าลองคิดดูใหม่ดีกว่า เผ่าอื่นมันเป็นแค่เผ่าเล็กๆ แถมอยู่ห่างกันตั้งไกล กว่าจะไปตีได้แต่ละเผ่า สู้เดินทางรวดเดียวไปหาเป้าหมายใหญ่เลยไม่ดีกว่าเหรอ" เถิงจื่อจิ้นคิดว่าการตีเผ่าที่มีคนสี่พันกว่าคนแตกได้ในคราวเดียว กองทัพของพวกเขาน่าจะแกร่งพอตัวเลยทีเดียว

"แต่ละเผ่ามีกี่คนล่ะ?"

"ก็หลายร้อยนะ บางเผ่ามีไม่ถึงพันคนด้วยซ้ำ"

หยางเฉียนลูบคางพลางส่ายหน้า "เล็กเกินไป ไม่ใช่ว่าไม่อยากตีนะ แต่ครั้งนี้เรามาจับคน ความเร็วคือสิ่งสำคัญที่สุด"

การอยู่ที่เดียวนานๆ ถ้าเกิดข่าวรั่วไหล กองกำลังเล็กๆ ของเขาอาจจะโดนล้อมปราบได้ ตอนนี้สถานการณ์ของเขาไม่ต่างจากการเต้นรำอยู่บนปลายมีดเลย

"เอาอย่างนี้ เจ้าทำเครื่องหมายจำนวนคนของแต่ละเผ่าในละแวกนี้ให้หมด ข้าจะพิจารณาดูเอง รอหมีเล่อมาถึงก่อน ค่อยว่ากันอีกที"

"ตกลง เอาตามนี้แหละ~~~!"

หลังจากตกลงกันเสร็จ หยางเฉียนก็ยังไม่ถอดชุดเกราะออก นี่เป็นกฎเหล็ก เมื่อเข้าเขตทุ่งหญ้า ทหารทุกคนต้องสวมเกราะเตรียมพร้อมรับมือกับเหตุการณ์ไม่คาดฝันตลอดเวลา ส่วนทหารยามกะดึกก็ต้องไม่มีอาการตาบอดกลางคืน โดยจะจัดเวรยามแบ่งเป็นสามกะ เพื่อให้ทุกคนได้พักผ่อนอย่างเต็มที่

เมื่อแสงสุดท้ายของวันลับขอบฟ้า ทุ่งหญ้าก็ถูกความมืดมิดกลืนกิน เสียงหมาป่าหอนดังแว่วมาเป็นระยะ สอดประสานกับเสียงฟืนปะทุในกองไฟ

คริสทิน่ายกหม้อทองแดงที่มีรอยปะผุเข้ามา "ได้เวลากินข้าวแล้ว"

"คิดว่าพวกซ่งหนูเป็นไงบ้าง?"

คริสทิน่าวางหม้อลง สีหน้าภาคภูมิใจ "ข้าฆ่าไปตั้งสิบกว่าคน พวกซ่งหนูกล้าหาญมาก ฝีมือพอๆ กับครึ่งนึงของทหารในประเทศข้าเลยล่ะ"

เธอหยิบซี่โครงชิ้นใหญ่จากหม้อทองแดงขึ้นมากัดกินอย่างเอร็ดอร่อย หยางเฉียนเคี้ยวไปพลาง พูดไปพลาง "น่าเสียดายนะ อารยธรรมแบบนี้ ไม่มีความยั่งยืนหรอก"

"อ้าว? ทำไมท่านถึงคิดแบบนั้นล่ะ"

คริสทิน่าชอบคุยกับหยางเฉียน เพราะคนในประเทศนี้มักจะมีความคิดที่ถูกตีวงจำกัด ปิดกั้น และมีการแบ่งชนชั้นอย่างชัดเจน

แต่ไอ้หมอนี่มันต่างออกไป แถมในค่ายทหารทุกคนก็เป็นกันเอง นี่เป็นหนึ่งในเหตุผลที่คริสทิน่าชอบอยู่ที่นี่

"อารยธรรมทุ่งหญ้าจริงๆ แล้วมันก็คืออารยธรรมแห่งการปล้นสะดม ดีแต่แย่งชิง ทำลายล้าง แต่ขาดความคิดสร้างสรรค์ มีทั้งปัจจัยจากคนและสิ่งแวดล้อม อารยธรรมแบบนี้ถูกลิขิตมาให้ล่มสลาย ยกเว้นแต่..."

"ยกเว้นแต่อะไร?" คำพูดของหยางเฉียนทำให้คริสทิน่าสนใจ

"ยกเว้นแต่จะตีแคว้นเซี่ยแตก แล้วเข้ายึดครองจงหยวน อาศัยแผ่นดินอันอุดมสมบูรณ์นี้ สร้างอารยธรรมใหม่ขึ้นมา ไม่อย่างนั้นก็ต้องล่มสลายในที่สุด แค่รอเวลาเท่านั้นแหละ"

หยางเฉียนกินเนื้อติดมันในมือ เมื่อก่อนเนื้อแบบนี้เขาไม่แม้แต่จะมอง จะกินแต่เนื้อแดงล้วนๆ ไม่ยอมแตะมันเลยแม้แต่นิดเดียว

แต่ตอนนี้มันต่างออกไปแล้ว จะไปเลือกกินได้ยังไง ข้าก็อยากสั่งเดลิเวอรี่เหมือนกันนะเว้ย แต่มันไม่มีไงล่ะ มีอะไรก็ต้องกินๆ ไป พรุ่งนี้จะได้มีแรงวิ่งหนี

"ข้าว่าพวกซ่งหนูตีแคว้นเซี่ยไม่แตกหรอก ประเทศของพวกท่านกว้างใหญ่เกินไป"

สำหรับชนเผ่าที่มีประชากรแค่ล้านกว่าคน แถมยังแตกแขนงออกเป็นเผ่าย่อยๆ อีกมากมาย แคว้นเซี่ยก็เหมือนยักษ์ใหญ่ที่น่าเกรงขาม ยิ่งใหญ่กว่าศัตรูที่มาทำลายประเทศของพวกเขาเสียอีก

หยางเฉียนยิ้มหยัน "จะล้มแคว้นเซี่ยน่ะง่ายนิดเดียว รวบรวมทุ่งหญ้าให้เป็นหนึ่งเดียว รอจังหวะที่แคว้นซางกับแคว้นเหลียวโจมตีแคว้นเซี่ย แล้วค่อยบุกจากทางเหนือ โอกาสสำเร็จมีถึงหกส่วนเลยล่ะ"

คริสทิน่าเบิกตากว้าง "ง่ายขนาดนั้นเลยเหรอ?"

"ง่ายสิ แต่ตอนนี้มีข้าอยู่ พวกซ่งหนูไม่มีทางล้มแคว้นเซี่ยได้ตลอดกาล ขอแค่ข้ารวบรวมทุ่งหญ้าได้ เราก็จะมีม้าศึกใช้ไม่ขาดสาย พอไม่มีศัตรูอยู่ข้างหลัง แคว้นซางกับแคว้นเหลียวก็อย่าหวังว่าจะบุกเข้ามาได้เลย"

หลังจากวิเคราะห์สถานการณ์ของแคว้นต่างๆ แล้ว หยางเฉียนก็เริ่มมีแนวทางและขั้นตอนที่ชัดเจนขึ้น แต่สิ่งที่เขาขาดตอนนี้คือกุนซือคู่ใจ เพราะความคิดของคนสองคนย่อมดีกว่าคนเดียว เขาอาจจะมีจุดบกพร่องหรือคิดอะไรไม่รอบคอบบ้าง

คริสทิน่าไม่เกรงใจ คว้าเนื้อจากหม้อมากินอย่างมูมมาม ไม่สนใจเรื่องรสชาติเลย ขอแค่มีสารอาหาร ให้พลังงานได้ ก็ถือว่าเป็นอาหารชั้นยอดแล้ว

ทั้งสองคุยกันไปกินกันไป เผลอแป๊บเดียวเนื้อกว่าสิบชั่งก็หมดเกลี้ยง เอาจริงๆ หยางเฉียนเป็นคนชอบซดน้ำซุปนะ

แต่น้ำซุปแบบนี้เขากินไม่ลงจริงๆ นอกจากความเค็มของเกลือแล้วก็ไม่มีรสชาติอะไรเลย ขอพริกไทยนิดนึงก็ยังดี

คงเป็นเพราะอากาศร้อน หยางเฉียนเลยถอดหมวกเกราะออก เสยผมที่เปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อขึ้น

คริสทิน่าชะงัก จ้องมองหยางเฉียนตาไม่กะพริบ

ทั้งสองสบตากัน หยางเฉียนชักจะใจคอไม่ดี ลูบหน้าตัวเอง "มองอะไร ไม่เคยเห็นคนหล่อหรือไง"

คริสทิน่ายิ้มแหยๆ ส่ายหน้าเหมือนมีอะไรจะพูด แต่ก็เงียบไป หยางเฉียนเกลียดคนประเภทนี้ที่สุด

พูดมาครึ่งเดียว ให้อารมณ์ค้าง น่ารำคาญชะมัด

สีหน้าของคริสทิน่าตอนนี้ ทำให้อารมณ์เสียยิ่งกว่าพูดครึ่งเดียวเสียอีก

"อย่ามาพูดครึ่งเดียวนะ ข้าไม่ชอบ"

"หยางเฉียน ถ้าข้าพูดไป ท่านอย่าโกรธนะ" เธอทำหน้าลำบากใจ

"ว่ามา หน้าข้ามีอะไรผิดปกติตรงไหน?" หยางเฉียนเริ่มสนใจ ใครๆ ก็อยากให้ตัวเองดูดีขึ้นทั้งนั้นแหละ

"ท่านไม่ยอมบอกอายุ ข้าก็เดาไม่ถูกว่าท่านอายุเท่าไหร่ แต่ตอนที่เจอกันครั้งแรก คางของท่าน... เค้าเรียกอะไรนะ เหลี่ยมๆ"

"เหลี่ยมกะผีอะไรล่ะ หน้าเหลี่ยมสิไม่ว่า เค้าเรียกว่ากรามชัดโว้ย" หยางเฉียนแทบจะขำกลิ้ง

คริสทิน่าทำหน้าเหมือนเพิ่งนึกออก "ใช่ๆๆ กรามชัด แต่พอมองท่านดีๆ วันนี้ หน้าท่านดู... มนขึ้นนะ"

หยางเฉียนหรี่ตา "เจ้าจะบอกว่าข้าอ้วนขึ้นเหรอ? ข้าว่าช่วงนี้เจ้าก็อ้วนขึ้นเหมือนกันนะ"

คริสทิน่าพยายามนึกคำศัพท์ เธอเพิ่งเรียนภาษาแคว้นเซี่ยมาไม่นาน ยังไม่แตกฉานนัก อย่างมากก็แค่พอพูดได้ แต่ถ้าให้เขียนล่ะก็ หมดสิทธิ์

ตอนที่เบลิก้าเดินเข้ามา เธอปิ๊งไอเดียขึ้นมาทันที "ใช่แล้ว สวยขึ้น ท่านดูสวยกว่าเมื่อก่อนนะ"

หยางเฉียนกอดอก จ้องมองคริสทิน่าเขม็ง รอดูว่ายายหมาฝรั่งนี่จะพ่นอะไรออกมาอีก

"เบลิก้า เจ้าลองดูสิ หยางเฉียนเปลี่ยนไปจากตอนแรกที่เราเจอกันเยอะเลยใช่ไหม" คริสทิน่าอธิบายไม่ค่อยเก่ง เลยลากเบลิก้ามาอยู่ตรงหน้าหยางเฉียน

ใครจะไปรู้ว่าเบลิก้ากลับยิ้มแล้วตอบว่า "ข้าสังเกตเห็นตั้งนานแล้ว หยางเฉียนดู... เป็นผู้หญิงมากขึ้น ปกติผู้ชายจะมีสันกรามที่ชัดเจน"

"ตอนที่เจอกันครั้งแรก ข้ายังเห็นเค้าโครงความแข็งแกร่งของลูกผู้ชายอยู่เลย แต่ตอนนี้ไม่มีแล้ว เอาจริงๆ นะ ถ้าเขาแต่งหน้า คงจะสวยกว่าผู้หญิงบางคนซะอีก"

หยางเฉียนกัดริมฝีปาก ไม่เชื่อคำพูดของสองสาวเลยแม้แต่น้อย ดีไม่ดีอาจจะนัดแนะกันมาแกล้งเขาแน่ๆ

แต่พอมองหน้าสองสาวชัดๆ เขาก็เริ่มสับสน "เดี๋ยวนะ ข้ามองไม่เห็นหน้าตัวเอง กระจกทองเหลืองก็มัว ข้าไม่ได้ส่องกระจกมาพักใหญ่แล้ว แต่หน้าพวกเจ้าสองคนดู... สวยขึ้นจริงๆ นะ"

สองสาวสบตากัน ไม่ว่าจะเป็นผู้ชายหรือผู้หญิงชาวตะวันตก โครงหน้าจะมีเหลี่ยมมุมที่ชัดเจนกว่าคนจงหยวน แต่ตอนนี้ความหยาบกระด้างบนใบหน้าของพวกเธอลดลง เผยให้เห็นความอ่อนหวานแบบสตรีชาวจงหยวนมากขึ้น

"เบลิก้า ข้าว่าเจ้าก็สวยขึ้นนะ กระที่เคยมีก็หายไปหมดแล้ว" คริสทิน่าพูดอย่างจริงจัง

"ข้าก็คิดเหมือนกัน เมื่อก่อนตอนที่เจ้าไม่ยิ้ม กรามของเจ้าจะดูเป็นเหลี่ยมชัดเจนมาก แต่ตอนนี้ดูมนขึ้น ดูสวยขึ้น ไม่ดุเหมือนเมื่อก่อนแล้ว"

หยางเฉียนเกาหัว พอมองแบบนี้ สองสาวก็ดูสวยขึ้นจริงๆ แบบนี้ถ้าต้องนอนห้องเดียวกันทุกคืน เขาคงทรมานแย่

เบลิก้ามีหุ่นนางแบบ ส่วนคริสทิน่านี่หุ่นระดับซูเปอร์โมเดลเลยนะ สัดส่วนเก้าส่วนเป๊ะ จุ๊ๆๆ ชาติก่อนทำไมเขาไม่เคยเจอผู้หญิงเพอร์เฟกต์แบบนี้บ้างนะ ถ้าเจอคงแต่งงานไปนานแล้ว

แต่ได้ยินมาว่าฝรั่งตัวเหม็น พอมาอยู่กับสองสาวนี่ เขาก็ไม่ได้กลิ่นอะไรเลยนะ มีแต่กลิ่นเหงื่อที่เหม็นเปรี้ยวเอาเรื่อง

"หยางเฉียน ขืนเป็นแบบนี้ต่อไป ท่านจะกลายเป็นผู้หญิงหรือเปล่า"

หยางเฉียนชูนิ้วกลางให้อย่างเหลืออด "ข้าแมนทั้งแท่งเว้ย และจะเป็นลูกผู้ชายตัวจริงตลอดไป" พูดจบก็ตบเกราะที่อกตัวเองดังป้าบ

"เห็นไหมล่ะ? เกราะกับอาวุธนี่ หนักอย่างน้อยก็สิบสือเชียวนะ ข้ากล้าพูดเลยว่า ตั้งแต่เกิดมาข้ายังไม่เคยเจอใครแรงเยอะเท่าข้าเลย ถ้าข้าฝึกวิทยายุทธ์ให้เก่งกว่านี้ ข้าจะเป็นยอดขุนพลอันดับหนึ่งในใต้หล้า"

คริสทิน่ายิ้ม "ถ้าชาตินี้มีโอกาสได้ไปบ้านเกิดข้านะ ที่นั่นมีอาณาจักรที่ยิ่งใหญ่มาก พวกเขามีการฝึกนักรบกลาดิเอเตอร์ ฝีมือการต่อสู้ของพวกเขาน่าทึ่งมากเลยล่ะ"