บทที่ 67 หมีเล่อมาถึง

หยางเฉียนหรี่ตาลง หากจำไม่ผิด มีเพียงจักรวรรดิที่แข็งแกร่งที่สุดในยุโรปโบราณเท่านั้นที่มีอาชีพนักรบกลาดิเอเตอร์

หลังจากเช็ดตัวและล้างหน้าลวกๆ ทั้งสามก็ห่มผ้านอน คนสมัยโบราณไม่มีความบันเทิงอะไรให้ทำ เลยเข้านอนกันตั้งแต่หัวค่ำ ทุ่มสองทุ่มก็หลับกันหมดแล้ว

สองสาวหลับสนิทไม่มีปฏิกิริยาใดๆ แต่หยางเฉียนที่ปกติเป็นคนหลับง่าย วันนี้กลับนอนพลิกไปพลิกมาข่มตาไม่หลง

อากาศในทุ่งหญ้าไม่ได้ร้อนอบอ้าวเหมือนในด่าน กลับกัน ตอนกลางคืนยังมีลมเย็นพัดมาเบาๆ

แต่ผ้าห่มของพวกซ่งหนูนี่เขาห่มไม่ลงจริงๆ กลิ่นสาบแกะมันแรงเกินไป แถมยังมีกลิ่นเหม็นเปรี้ยวผสมอยู่ด้วย

เหมือนกลิ่นถุงเท้าที่ใส่มาเป็นสิบๆ วันแล้วเอาไปหมกไว้ใต้รักแร้ สำหรับคนที่รักความสะอาดอย่างหยางเฉียน มันสุดจะทนจริงๆ

"เฮ้อ~~~!" ท่ามกลางความมืด หยางเฉียนถอนหายใจยาว คว้าขวดเหล้าเดินออกจากเต็นท์ไป ทันทีที่เขาก้าวออกไป คริสทิน่าที่นอนอยู่ข้างๆ ก็ลืมตาขึ้น

บนเนินดินสูงไม่ไกลจากค่าย ทหารหลายคนกำลังจับกลุ่มคุยกันอย่างออกรส บรรยากาศกำลังคึกคักจนไม่มีใครสังเกตเห็นว่าหยางเฉียนเดินมาอยู่ข้างหลัง

"ไม่รู้ป่านนี้เมียข้าจะคลอดลูกชายหรือลูกสาว"

"ฮ่าๆๆ เจ้าแต่งงานแล้วนี่หว่า ข้ายังไม่เคยลิ้มรสผู้หญิงเลยด้วยซ้ำ"

"อยากให้รบเสร็จไวๆ จัง ไม่รู้ว่าน้องสาวกับย่าข้าจะทำนาทำไร่ไหวหรือเปล่า"

"แต่งงานแล้วจะทำไมล่ะ ก็แค่มีภาระเพิ่มขึ้นมาอีกปาก แต่พูดก็พูดเถอะ เมื่อก่อนข้าคิดว่าการเป็นทหารมันน่าเบื่อ คนที่ได้สร้างชื่อเสียงมีแค่นับหัวได้ แต่ตอนนี้ข้าเปลี่ยนความคิดแล้ว"

"ใช่ หร่านจิ้งเอาแต่สั่งสอนพวกเราทุกวัน ข้าก็เลยเข้าใจว่า ถ้ามีข้าศึกบุกเข้ามา พวกเราก็อยู่ไม่เป็นสุขหรอก ต้องทำให้ประเทศชาติแข็งแกร่ง พวกมันถึงจะไม่กล้ามาตีเรา ชาวบ้านถึงจะอยู่ดีกินดี"

หยางเฉียนที่แอบฟังอยู่ข้างหลังยิ้มกริ่ม กองทัพที่มีร่างกายแข็งแรงและอาวุธยุทโธปกรณ์ครบครัน ยังถือว่าเป็นกองทัพชั้นยอดไม่ได้

ต้องมีความคิดและเป้าหมายเดียวกันเท่านั้น ถึงจะหลอมรวมคนนับพันนับหมื่นให้เป็นน้ำหนึ่งใจเดียวกัน และปลดปล่อยพลังรบอันมหาศาลออกมาได้ รูปแบบนี้หยางเฉียนเรียกว่า 'จิตวิญญาณแห่งกองทัพ'

กองทัพที่ไร้ซึ่งจิตวิญญาณ ก็เป็นได้แค่กองทัพที่ดูดีแต่เปลือกนอก ถ้ารบชนะก็เก่งไป แต่พอเจอศึกหนักเมื่อไหร่ ก็วิ่งหนีเร็วกว่าใครเพื่อน

"อะแฮ่ม~~~!"

พอได้ยินเสียงจากข้างหลัง ทหารเหล่านั้นก็สะดุ้งโหยง รีบคว้าอาวุธขึ้นมาเตรียมพร้อมสู้ แต่พอมองเห็นชัดๆ ว่าเป็นใคร ก็รีบก้มหัวคำนับด้วยความตกใจ "ท่านแม่ทัพหยาง"

"อืม วันนี้ข้านอนไม่ค่อยหลับน่ะ พวกเจ้าไปพักผ่อนเถอะ เดี๋ยวข้าเฝ้ายามให้เอง"

ทหารคนหนึ่งแย้งด้วยความตกใจ "ท่านแม่ทัพหยาง เรื่องเล็กน้อยแค่นี้ให้พวกข้าน้อยจัดการเองเถอะขอรับ ท่านเป็นถึงแม่ทัพใหญ่ จะมาเฝ้ายามให้ทหารเลวแบบนี้ ขืนใครรู้เข้า กองทัพพั่วหลู่ของเราคงเสียชื่อแย่เลยขอรับ"

หยางเฉียนหัวเราะ "เอาเถอะน่า ไม่ต้องมาทำเป็นจริงจังไปหรอก รีบกลับไปนอนซะ วันนี้ข้านอนไม่หลับจริงๆ"

พวกทหารทำอะไรไม่ได้ ได้แต่ประสานมือทำความเคารพ แล้วแยกย้ายกันกลับเต็นท์ ในที่สุดก็ได้นอนสักที

หยางเฉียนทรุดตัวลงนั่งบนพื้นดิน แหงนมองดวงจันทร์เต็มดวงบนท้องฟ้า พลางคิดอะไรไปเรื่อยเปื่อย เมื่อก่อนเขารู้สึกเหมือนตัวเองเป็นพระเจ้าที่มองดูทุกอย่างจากมุมสูง ไม่เคยอินกับเรื่องราวในโลกนี้เลย

แต่พอมีคนรอบข้างเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ เผชิญกับอันตรายมากขึ้น เขาก็เริ่มเอาตัวเองเข้าไปผูกพันกับผู้คนและเรื่องราวบนโลกใบนี้โดยไม่รู้ตัว

"เฮ้อ~~~!" เขาถอนหายใจยาว

"ใยว่าไร้เสื้อผ้า ใส่ร่วมกับเจ้าได้ กษัตริย์กรีธาทัพ ซ่อมแซมหอกดาบ ร่วมเป็นศัตรูกับเจ้า!" (จากกวี 'บทเพลงแห่งรัฐฉิน' หมายถึง ความสามัคคีร่วมเป็นร่วมตายของเหล่าทหาร) มองดูทุ่งหญ้ากว้างไกล หยางเฉียนก็ฮัมเพลงเบาๆ ออกมาอย่างลืมตัว

"ใครน่ะ?"

"หืม ข้าว่าข้าเดินเบาแล้วนะ เจ้ายังได้ยินอีก หูหมาหรือไง?" ร่างสูงใหญ่เดินออกมาจากความมืดมิด ทรุดตัวลงนั่งข้างๆ หยางเฉียน

"เจ้านั่นแหละหูหมา ดึกป่านนี้ไม่หลับไม่นอน ออกมาทำอะไร?"

"คิดถึงบ้านนิดหน่อย เลยนอนไม่หลับ"

ดวงตาของหยางเฉียนเบิกกว้าง กำแพงที่กั้นระหว่างคนทั้งสองพังทลายลงในพริบตา

"ข้าก็คิดถึงบ้านเหมือนกัน"

เวลาที่วุ่นวาย เวลาที่ต่อสู้ เวลาที่พักผ่อน หยางเฉียนไม่เคยคิดถึงบ้านเลย มีเพียงแค่ตอนที่ทุกอย่างสงบลงหลังจากความวุ่นวาย ความรู้สึกโดดเดี่ยวอ้างว้างถึงจะถาโถมเข้าใส่เขาอย่างจัง

เขาได้แต่กรีดร้องอยู่ในใจ ความทรมานแบบนี้เขาเคยเผชิญมาแล้วในชาติก่อน ตอนที่ก้าวเข้าสู่สังคมวัยทำงาน ต้องดิ้นรน อ้อนวอน สิ้นหวัง และโกรธแค้น แต่ก็ทำอะไรไม่ได้ ต้องทนก้มหน้ารับชะตากรรม จนความรู้สึกเหล่านั้นกลายเป็นความเคยชิน กลืนกินตัวตนของเขาไปทีละน้อย จนหลงลืมความตั้งใจเดิมไปจนหมดสิ้น

"ได้ยินว่าบ้านของท่านอยู่ที่เมืองหลวงแคว้นเซี่ย ท่านยังพอมีโอกาสได้กลับไป แต่ข้านี่สิ ชาตินี้คงไม่ได้กลับไปอีกแล้ว สปาร์ตันอยู่ไกลจากแคว้นเซี่ยมาก ข้าต้องรอนแรมมาหลายปีกว่าจะมาถึงที่นี่"

หยางเฉียนจ้องมองคริสทิน่าอย่างลึกซึ้ง พวกเขาสองคนก็ตกอยู่ในชะตากรรมเดียวกัน คนหนึ่งประเทศล่มสลายแต่ยังอยู่ในโลกใบเดิม อีกคนประเทศแข็งแกร่งแต่ดันหลุดมาอยู่อีกโลกหนึ่ง

ถ้ารู้ว่าจะเป็นแบบนี้ ตอนที่พ่อแม่บ่น เขาไม่น่าเถียงเลย น่าจะทำตัวเป็นลูกที่ดี ตอนนี้มาเสียใจก็สายไปแล้ว คงไม่มีโอกาสได้กลับไปปรนนิบัติพ่อแม่อีกต่อไป

ร่างกายของเขาอ่อนปวกเปียก ไร้เรี่ยวแรง ทิ้งตัวพิงคริสทิน่า น้ำตาไหลอาบสองแก้ม ความรู้สึกด้านลบอันรุนแรงกำลังกลืนกินเขา

คริสทิน่ารู้สึกประหลาดใจ เธอไม่เข้าใจว่าทำไมนักรบที่แข็งแกร่งขนาดนี้ถึงร้องไห้

ในประเทศของเธอ นักรบที่แข็งแกร่งจะไม่มีวันร้องไห้ เพราะคนที่อ่อนแอ พิการ หรือผิดปกติ ล้วนถูกจับโยนลงหุบเขาตั้งแต่เกิด เป็นการคัดเลือกสายพันธุ์มนุษย์ที่โหดร้ายที่สุด

"อยู่นิ่งๆ นะ ขอข้ายืมซบไหล่แป๊บนึง~~~~!"

ทั้งคู่นั่งพิงกันแบบนั้น จนกระทั่งเวลาผ่านไป ท้องฟ้าเริ่มสว่างขึ้น เมื่อแสงอาทิตย์แรกสาดส่องขึ้นเหนือเส้นขอบฟ้า กองคาราวานรถม้าขบวนยาวก็ปรากฏขึ้นให้เห็นแต่ไกล

หยางเฉียนขยี้หน้าตัวเองเบาๆ แล้วดันตัวคริสทิน่ากระซิบข้างหูอย่างติดตลก "ศัตรูบุกแล้ว"

"พรึ่บ~~!" คริสทิน่าเด้งตัวลุกขึ้นยืนทันที มองซ้ายมองขวาอย่างระแวดระวัง "ไหน? อยู่ไหน?"

หยางเฉียนระเบิดเสียงหัวเราะ "คริสทิน่า ท่าทางเจ้าเมื่อกี้ตลกชะมัดเลย"

"ตลกเหรอ~~~?" คริสทิน่าทำหน้ามุ่ย "ข้าไม่เห็นว่ามุกนี้มันจะตลกตรงไหนเลย พวกนั้นคือคนของเราใช่ไหม?" เธอชี้ไปที่ขบวนรถม้าแต่ไกล

หยางเฉียนไม่ตอบ เดินนำเหล่าแม่ทัพนายกองออกไปต้อนรับ

"หมีเล่อ ลำบากเจ้าแล้ว"

หมีเล่อรีบลงจากม้า ประสานมือคำนับพร้อมรอยยิ้ม "ท่านแม่ทัพ พวกข้าน้อยมาไม่สายไปใช่ไหมขอรับ"

"ไม่สายๆ มาได้จังหวะพอดีเลย" หยางเฉียนหันไปพูดกับทหารในขบวน "ทุกคนเหนื่อยกันมามาก ที่นี่ไม่มีของดีๆ ให้กินหรอกนะ แต่มีเนื้อแกะ เนื้อม้า และเหล้านมม้าให้กินไม่อั้น"

เหล่าทหารเดินทางรอนแรมมาสองวันสองคืนโดยไม่ได้พัก พอมาถึงก็มีเนื้อมีเหล้าให้กินอย่างเต็มที่ จะมีอะไรดีไปกว่านี้อีก ทุกคนจึงส่งเสียงขอบคุณกันดังลั่น

คริสทิน่ายกหม้อทองแดงที่เต็มไปด้วยเนื้อแกะเข้าไปรอในเต็นท์ ส่วนหยางเฉียนก็พาหมีเล่อเดินตรวจค่าย

"ยินดีด้วยขอรับท่านแม่ทัพ ได้เชลยมาเพียบเลย คราวนี้เหมืองถ่านหินก็มีคนงานขุดแล้ว"

หยางเฉียนส่ายหน้าอย่างไม่พอใจ "ไม่พอหรอก ยังขาดอีกเยอะ ปริมาณถ่านหินที่นั่นมีเท่าไหร่ก็ไม่มีใครรู้ แต่รับรองว่าไม่ใช่น้อยๆ แน่ ตามที่ข้ากะไว้ อย่างน้อยก็ต้องใช้คนสักห้าหมื่นคนถึงจะพอ"

"ห้าหมื่น?" หมีเล่อเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง

"ท่านแม่ทัพ เสบียงสำหรับคนห้าหมื่นคนในแต่ละวันมันมหาศาลมากเลยนะขอรับ ไม่ใช่ว่าใครก็เลี้ยงไหว"

หยางเฉียนยิ้มหยัน "เจ้าคิดว่าข้าจะให้พวกมันกินอะไรล่ะ แค่ให้กินพอประทังชีวิต ไม่ให้หิวตายก็พอแล้ว พวกเศษผักเศษรำข้าวอะไรก็ว่าไป อยากกินเนื้อเหรอ รอชาติหน้าเถอะ"

"เรื่องนี้~~~~!" หมีเล่อพยักหน้าเห็นด้วย ท่านแม่ทัพหยางก็คือท่านแม่ทัพหยาง คิดรอบคอบจริงๆ

"อย่าคิดมากเลย หิวแล้วสิ ไป หาอะไรกินกันดีกว่า" หยางเฉียนลากหมีเล่อเข้าไปในเต็นท์ ตอนนี้เนื้อแกะในหม้อทองแดงกำลังสุกได้ที่ ไม่ร้อนจนเกินไป

หมีเล่อไม่เกรงใจ เขารีบเดินทางมาสองวันสองคืนโดยไม่ได้พัก แม้แต่น้ำก็ยังไม่ได้ดื่ม

"กินช้าๆ หน่อย ไม่มีใครแย่งหรอก นอกจากเรื่องอื่นแล้ว เรื่องเนื้อแกะ เนื้อม้า ข้ารับรองว่ามีให้กินไม่อั้น ไม่นึกเลยว่าเผ่าเล็กๆ ที่มีคนแค่ไม่กี่พันคน จะมีวัว ม้า แกะ รวมกันมากกว่าคนซะอีก"

ครั้งนี้หยางเฉียนได้กำไรมหาศาล เดินยืดอกอย่างภาคภูมิใจ หมีเล่อกินเนื้อแกะพลาง สังเกตชุดเกราะของหยางเฉียนพลาง แล้วถามว่า "นี่คือชุดเกราะที่ท่านผู้เฒ่าเซี่ยเป็นคนตีให้ใช่ไหมขอรับ? ได้ยินว่าหนักถึงหนึ่งสือเลยนี่"

"ใช่แล้ว เพื่อชุดเกราะนี้ ข้ายังให้เจ้าช่วยเลือกม้าศึกให้เลย ม้าธรรมดาแบกข้าไม่ไหวหรอก"

"แล้วคราวนี้จะแบ่งกำลังพลกันยังไงขอรับ?"

"เจ้าพาคนมาเท่าไหร่ล่ะ?"

"สามสี่พันคนขอรับ รถม้าอีกหลายร้อยคัน"

"งั้นก็ง่ายๆ เจ้าช่วยเติมทหารแทนพวกที่บาดเจ็บให้ข้าหน่อย แล้วก็พาพวกเชลยกลับแคว้นเซี่ย เอาวัวไปส่งให้เหล่าเฉินที่หมู่บ้าน ส่วนแกะกับม้า พวกเราค่ายหลักกับกองทัพพั่วหลู่แบ่งกันคนละครึ่ง"

"จริงหรือขอรับ?" หมีเล่อยิ้มหน้าบาน

"ก็ต้องจริงสิ พวกเจ้าก็เหนื่อยเหมือนกันนี่นา อีกอย่าง พวกเราก็เป็นทหารแคว้นเซี่ยเหมือนกัน พอลงสนามรบก็เป็นพี่น้องกัน จะมาแบ่งแยกอะไรกันนักหนา"

เรื่องเสบียงและกองหนุนเป็นเรื่องสำคัญมาก หยางเฉียนจึงต้องพูดจาหว่านล้อมให้ดี ถึงแม้ตอนนี้หมีเล่อจะเป็นลูกน้องของเถียนจงก็เถอะ

และการที่เขาจะสั่งการมันก็เป็นเรื่องถูกต้องตามกฎ แต่ก็ต้องมีของรางวัลมาล่อใจบ้าง ทุกคนจะได้ทำงานกันอย่างกระตือรือร้น

"ว้าว คราวนี้ค่ายเราก็จะได้กินเนื้อกันจุใจแล้ว"

หมีเล่อตื่นเต้นดีใจสุดๆ ทหารชายแดนไม่ได้อยู่สุขสบายเหมือนทหารในเมืองหลวงหรอกนะ กินก็ไม่อิ่ม นอนก็ไม่อุ่น แถมยังต้องออกไปรบเสี่ยงตายอีก ปกติสามวันถึงเจ็ดวันถึงจะได้กินเนื้อสักมื้อ ลำบากจะตาย

"วางใจเถอะ มีส่วนของพวกเจ้าแน่นอน"

"ท่านแม่ทัพหยาง แล้วแผนต่อไปล่ะขอรับ?"

หลังจากนอนกลางดินกลางทรายมาทั้งคืน แถมยังไม่ได้กินอะไรเลย หยางเฉียนก็กินไปพร้อมกับหมีเล่อจนปากมันแผล็บ เขาล้วงผ้าขาวออกมาจากอกเสื้อ ยื่นให้หมีเล่อ

"พอกลับไปถึงค่าย ไม่ว่าท่านแม่ทัพเถียนจะอยู่ที่ไหน ก็ส่งผืนนี้ให้เขา เข้าใจไหม?"

หมีเล่อเคี้ยวเนื้อตุ้ยๆ มือก็รับผ้าขาวมาซุกไว้ในอกเสื้ออย่างรวดเร็ว

"วางใจได้เลยขอรับ ข้าน้อยจะส่งให้ถึงมือแน่นอน"

หลังจากตกลงเส้นทางเดินทัพกันเรียบร้อย หยางเฉียนก็นำทหาร 2,000 นายที่ได้กำลังเสริมมาใหม่ มุ่งหน้าไปยังเป้าหมายต่อไปอย่างรวดเร็ว ถ้าไม่ใช่เพราะต้องคอยจับคน ด้วยความเร็วของทหารม้า เขาคงกวาดล้างไปได้หลายเผ่าแล้ว

ด้วยเหตุนี้ หยางเฉียนจึงนำทหารม้า 2,000 นาย คอยซุ่มโจมตีเผ่าซ่งหนูที่อยู่รอบนอกทุ่งหญ้าอย่างต่อเนื่อง ทุกครั้งที่ฆ่าคนได้ ก็จะตัดหัวทันที ส่วนพวกที่รอดชีวิตก็จับตัวกลับแคว้นเซี่ยทั้งหมด ปล้นวัว ม้า แกะ มาได้นับไม่ถ้วน แถมยังได้เงินทองมาอีกเพียบ