บทที่ 68 ง้าวรัฐอู๋ เกราะหนังแรด?

ทุกครั้งที่ฆ่าฟันเสร็จ พวกเขาจะกวาดต้อนทุกอย่างที่เอาไปได้ ไม่เว้นแม้แต่กระโจม หรือแม้แต่เสื้อผ้าที่ถูกถอดออกไปจนหมดเกลี้ยง

ตามความเห็นของหยางเฉียน ทหารในกองทัพใช้ชีวิตอย่างยากลำบาก ไม่ค่อยได้กินเนื้อ การเอาของไปขายเพื่อปรับปรุงอาหารการกินก็คงไม่มีใครว่าอะไร

บางครั้งเขาก็จะถามเถิงจื่อจิ้นเกี่ยวกับนิสัยและลักษณะเฉพาะของแต่ละเผ่าในทุ่งหญ้า หากสถานการณ์เอื้ออำนวย เขาก็จะทิ้ง "ร่องรอย" บางอย่างไว้ เพื่อสร้างความปั่นป่วนในทุ่งหญ้า การฉวยโอกาสในตอนที่สถานการณ์วุ่นวายนี่แหละ สบายที่สุด

ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานแค่ไหน แต่ละวันหยางเฉียนถ้าไม่ได้กำลังฆ่าคน ก็กำลังเดินทางไปฆ่าคน ชีวิตแบบนี้มันช่างทรมานยิ่งนัก

นอกจากจะต้องตากแดดตากลมแล้ว แม้แต่ข้าวสารหรือข้าวฟ่างที่ชอบกินก็ยังหากินไม่ได้ จำใจต้องกินแต่เนื้อแกะเนื้อม้าทุกวัน

บางครั้งหยางเฉียนก็แอบสงสัยว่า ขืนกินแบบนี้ต่อไป ร่างกายจะขาดวิตามินจนหัวล้านก่อนวัยอันควรหรือเปล่าเนี่ย

แต่ก็ใกล้ความจริงแล้วล่ะ ถ้ายึดเผ่าตรงหน้านี้ได้ ก็ถึงเวลาถอนทัพกลับแล้ว คราวนี้ออกมานานพอสมควรแล้ว

เรื่องที่น่าดีใจคือ ทหารที่พามาคราวนี้ นอกจากพวกที่บาดเจ็บแล้ว ทหารใหม่ที่เหลือก็กลายเป็นทหารผ่านศึกที่ช่ำชองการรบกันหมดแล้ว

การปล้นก็ใช่ว่าจะราบรื่นเสมอไป บางครั้งก็โดนสุนัขพันธุ์ทิเบตันมาสทิฟฟ์จับได้ก่อนจนแผนแตก

เคยมีการปะทะกันของทหารม้าหลายครั้ง ทุกครั้งหยางเฉียนก็จะนำทัพบุกตะลุยไปข้างหน้า อาศัยวรยุทธ์ที่ล้ำเลิศ พุ่งทะลวงเข้ากลางวงทหารม้าศัตรูราวกับมีดร้อนตัดเนย แหวกวงล้อม ทำลายค่ายกลจนราบคาบ

"ท่านแม่ทัพหยาง รู้สึกแปลกๆ นะขอรับ"

คนไม่กี่คนลอบเข้าไปใกล้ค่ายเพื่อสังเกตการณ์ ไม่ใช่ทุกค่ายที่จะมีที่ลุ่มให้ซ่อนตัว

ค่ายส่วนใหญ่ตั้งอยู่บนทุ่งหญ้าโล่งกว้าง ถ้ามีทหารม้าโผล่มา มองเห็นได้แต่ไกลหลายลี้ ยกเว้นแต่จะตาบอด

หยางเฉียนลูบคาง รู้สึกไม่ค่อยมั่นใจ "ลองว่ามาสิ แปลกยังไง?"

หร่านจิ้งขมวดคิ้วแน่น ส่ายหน้า "บอกไม่ถูกเหมือนกันขอรับ แค่รู้สึกแปลกๆ เหมือนพวกเขากำลังรอให้เราไปติดกับยังไงยังงั้น"

ความเป็นความตายคือสิ่งที่น่ากลัวที่สุด แต่เมื่อผ่านมันมาได้ โชคชะตาก็มักจะเข้าข้าง หยางเฉียนเองก็ไม่รู้ว่าตัวเองฆ่าคนไปเท่าไหร่แล้ว แต่ยิ่งฆ่า สัญชาตญาณก็ยิ่งแม่นยำขึ้น

"ทำไมพวกมันไม่มีหมาเลยล่ะ ปกติทุกเผ่าก็ต้องมีหมานี่นา เผ่าเล็กๆ ก็ยังมีเลย" คริสทิน่าบ่นพึมพำอย่างแปลกใจ

หยางเฉียนฉุกคิดขึ้นมาได้ หร่านจิ้งเองก็เหมือนจะนึกอะไรออก ทั้งสองพูดขึ้นพร้อมกัน "มีซุ่มโจมตี?"

หยางเฉียนถึงกับบางอ้อ มิน่าล่ะ เขาถึงรู้สึกว่าค่ายนี้มันแปลกๆ ทุกครั้งก่อนจะปล้น เขาจะสังเกตการณ์ค่ายก่อนเสมอ เพื่อลดความสูญเสียของคนในกองทัพให้เหลือน้อยที่สุด

ตอนนี้เข้าใจแล้วว่าทำไมอีกฝ่ายถึงดูผิดปกติ แม้จะอยู่ไกล แต่พฤติกรรมของชาวซ่งหนูทุกคนในค่ายดูจงใจเกินไป

ไม่มีหมา ไม่มีทาส แม้แต่เด็กๆ ก็ไม่ออกมาวิ่งเล่นข้างนอก

"ถอย กลับกันเถอะ!!"

ทั้งกลุ่มค่อยๆ คลานถอยหลังออกจากลานหญ้า หลบพ้นสายตาอีกฝ่าย กลับไปรวมกลุ่มกับกองทัพที่อยู่ห่างออกไปสิบกว่าลี้ ยังไม่ทันได้พักหายใจ ทหารสอดแนมสองคนก็รีบวิ่งเข้ามารายงาน "รายงาน~~~ มีทหารม้าซ่งหนูตามหลังเรามาห่างออกไปยี่สิบลี้ขอรับ"

หยางเฉียนตกใจ ข้างหน้าก็มีค่าย ข้างหลังก็มีกองทัพตามมา นี่มันโดนตลบหลังชัดๆ

"มีจำนวนเท่าไหร่"

"ประมาณ 5,000 นายขอรับ"

"ซี๊ด~~~!"

เหล่าขุนพลระดับสูงต่างสูดปากด้วยความตกใจ สองพันสู้ห้าพัน แถมยังไม่รู้ว่าในค่ายมีอีกเท่าไหร่ แค่ห้าพันคนนี้ก็รับมือหนักแล้ว

"ท่านแม่ทัพหยาง ตอนนี้หนียังทันนะขอรับ" หร่านจิ้งเสนอ

"แล้วจะให้ถอยไปทางไหนล่ะ ข้างหลังโดนตัดขาด ขืนอ้อมไปก็เสี่ยงจะไปเจอเผ่าอื่นอีก"

เส้นทางนี้หยางเฉียนวางแผนมาอย่างดี ตีเสร็จก็เผ่น ไม่น่าจะมีชาวซ่งหนูเผ่าอื่นมารังควาน แต่โดนดักหน้าดักหลังแบบนี้ ถือว่าเขาคำนวณพลาดจริงๆ คิดแต่เรื่องชนะ ไม่ได้เผื่อใจเรื่องแพ้เลย

"ทางเหนือคือใจกลางทุ่งหญ้า ทางตะวันตกมีค่ายตั้งอยู่ ทางใต้ก็มีทหารม้าซ่งหนูห้าพันนาย... แล้วทางตะวันออก พวกเจ้าไปสอดแนมมาหรือยัง?"

หยางเฉียนไล่เรียงเส้นทางไปทีละทาง อย่าคิดว่าทุ่งหญ้ากว้างใหญ่นะ ทหารม้าสองพันนาย อีกฝ่ายไม่ใช่คนตาบอด ดมกลิ่นก็หาเจอแล้ว ระยะห่างแค่นี้เอง

"ทางตะวันออกก็ไปไม่ได้ขอรับ ก่อนพวกท่านจะมา มีทหารสอดแนมมารายงานว่าฝนตกหนักมาหลายวัน แถวนั้นกลายเป็นหนองน้ำไปหมด ม้าของเขาเกือบจมโคลนแน่ะขอรับ"

หยางเฉียนชะงัก ถามอย่างแปลกใจ "ในทุ่งหญ้ามีหนองน้ำด้วยเหรอ? ข้าเพิ่งเคยได้ยินนี่แหละ" ทันใดนั้น เขาก็ปิ๊งไอเดียขึ้นมา

"แจ้งทุกคน มุ่งหน้าไปทางตะวันออกเต็มกำลัง เร็วเข้า~~~~"

คริสทิน่าร้อนใจ "ทางนั้นเป็นหนองน้ำ แล้วจะไปทำไมอีกล่ะ"

หยางเฉียนขึ้นม้า พูดอย่างหงุดหงิด "ในทุ่งหญ้าเนี่ย วิ่งแข่งความเร็วสู้พวกมันไม่ได้หรอก ไม่ได้เตรียมตัว ที่กำบังก็ไม่มี คนก็น้อยกว่าซ่งหนู จะเอาอะไรไปสู้"

"ถอยไปตั้งหลักที่หนองน้ำก่อน รอดูว่าจะสู้ไหวไหม ถ้าสู้ไม่ไหว อย่างน้อยเราก็มีทางหนีทีไล่ ขอแค่ถ่วงความเร็วของทหารม้าพวกมันได้ เราก็ชนะไปครึ่งนึงแล้ว"

ทหารสองพันนายควบม้าหนีสุดชีวิต ครึ่งชั่วโมงต่อมา ภายใต้การนำทางของทหารสอดแนม พวกเขาก็มาถึงหนองน้ำแห่งหนึ่ง

พูดตามตรงนะ ถ้าเขาไม่ได้คุมทัพมาเอง การให้ทหาร 2,000 นายเร่งเดินทัพแบบนี้ โอกาสตายหมู่ก็มีความเป็นไปได้สูงมาก

เพราะมันเนียนมาก มองไปทางไหนก็เห็นแต่สีเขียวขจี ขืนหลงเข้าไปล่ะก็ มีหวังได้หัวเขียว (ใส่หมวกเขียว-โดนสวมเขา) กันถ้วนหน้าแน่

โชคดีที่มีทหารสอดแนมนำทาง กองทัพถึงได้อ้อมเป็นวงกว้างมาจนถึงอีกฝั่ง หนองน้ำนี้กว้างตั้งหลายกิโลเมตร ไม่เล็กเลยนะ

พอตั้งค่ายเสร็จ หยางเฉียนก็เรียกทหารสอดแนมมายี่สิบนาย สั่งกำชับว่า "ข้าต้องการข่าวกรองล่าสุด ไปสำรวจดูให้รอบๆ จับคู่กันไปนะ ถ้าพวกซ่งหนูเห็นเข้า ก็ล่อพวกมันมาที่หนองน้ำนี่แหละ เข้าใจไหม?"

"รับทราบ~~~!"

พอมองตามทหารสอดแนมยี่สิบนายที่กระจายกำลังกันออกไป ความกังวลของหยางเฉียนก็ค่อยๆ ลดลง เขาหลับตาแน่น บิดขี้เกียจไปมา อันตรายชะมัด แต่ก็รู้สึกตื่นเต้นเหมือนกำลังเต้นรำอยู่บนปลายมีด

"หยางเฉียน เจ้าจะสั่นขาทำไมเนี่ย" คริสทิน่าเตะเขาเบาๆ พลางหัวเราะ

"ใช่ ข้าก็เห็นเหมือนกัน ขี้ขลาดจังเลยนะ" เบลิก้าก็ร่วมวงผสมโรงด้วย

ตอนเดินทัพ หยางเฉียนจะสวมหน้ากากหน้าตาน่าเกลียดน่ากลัวตลอด ไม่รู้ทำไมเหมือนกัน สงสัยจะเสพติดการใส่เกราะ สองสาวก็เลยมองไม่เห็นสีหน้าของเขา

หยางเฉียนแกล้งทำเป็นใจดีสู้เสือ "พวกเจ้ามันแน่ ไม่กลัวอะไรเลย ข้ากลัวแล้วจะทำไมล่ะ? อยู่กลางทุ่งหญ้า ทหารม้าสู้กับทหารม้า ห้าพันสู้กับสองพัน จะกลัวก็ไม่แปลกหรอก ลองให้พวกข้ามีห้าหมื่น พวกมันมีห้าพันดูสิ ข้าจะไม่กลัวให้ดู"

"เจ้าต้องกล้าหาญเข้าไว้นะ หน้าตาก็ยิ่งเหมือนผู้หญิงเข้าไปทุกวัน ความกล้าก็ดันเหมือนผู้หญิงอีก ทำตัวให้แมนๆ หน่อยไม่ได้หรือไง"

หยางเฉียนมุมปากกระตุก พูดอย่างเหยียดหยาม "ข้าว่าพวกเจ้าแมนพอแล้วล่ะ รีบไปพักผ่อนเถอะ ถ้าพวกมันไม่หลงกล พวกเรานี่แหละที่จะตาย"

คริสทิน่าดึงตัวหร่านจิ้งมาถาม "เจ้าว่ากองทัพก็ควรจะสู้กับกองทัพซึ่งๆ หน้าใช่ไหม"

หร่านจิ้งเหลือบมองหยางเฉียนก่อนจะกระซิบตอบ "การทำศึกของพวกเรา สิ่งสำคัญคือใครชนะ ส่วนกระบวนการมันไม่สำคัญหรอก"

"ป้าบ~~!" หยางเฉียนตบไหล่หร่านจิ้งดังฉาด เห็นด้วยอย่างยิ่ง "เห็นไหมล่ะ? การทหารคือความพลิกแพลง

หัวใจสำคัญของการใช้ทหารคือการพลิกแพลงไม่รู้จบ จู่โจมโดยไม่ทันตั้งตัว ใช้ความสูญเสียให้น้อยที่สุดเพื่อแลกกับชัยชนะที่ยิ่งใหญ่ที่สุด ส่วนกระบวนการมันจะเป็นยังไง ใครจะสนล่ะ? สุดท้ายผลลัพธ์ออกมาดี กระบวนการมันก็ไม่สำคัญแล้วใช่ไหมล่ะ?"

"ข้าว่าควรจะส่งยอดฝีมือไปประลองกันก่อน แล้วค่อยให้กองทัพเข้าปะทะกันดีกว่า"

"อืมมม เมื่อก่อนที่บ้านเกิดข้า ก็เคยมีนักรบเก่งๆ คนนึง สู้ชนะฮีโร่ของศัตรูรวดเดียวสามคน ตอนนั้นทุกคน รวมทั้งศัตรูด้วย ตะลึงกันไปหมด สุดท้ายศัตรูก็ถอยทัพไปโดยไม่ต้องรบเลย"

หยางเฉียนกอดคอหร่านจิ้ง ลากหลบไปอีกทาง "ข้าจะบอกอะไรให้นะ ต่อไปอย่าไปสนิทกับยัยบ้าเลือดสองคนนี้มากนัก ขืนอยู่ใกล้ๆ ประสาทจะกินเอา"

"การดวลเดี่ยวหน้าค่ายมันล้าสมัยไปแล้ว ให้ข้านำทัพบุกน่ะพอไหว แต่ถ้าให้ไปดวลเดี่ยวล่ะก็ ข้าจะสั่งให้ยิงธนูใส่ให้พรุนเป็นเม่นเลยคอยดู"

"เอาล่ะ ทุกคนพักผ่อน กินข้าวให้เต็มอิ่ม ตรวจสอบธนูและหน้าไม้ให้พร้อม เตรียมลูกธนูไว้ให้ดี ศึกต่อไปหนักแน่"

"รับทราบ~~~!" เหล่าทหารตอบรับพร้อมเพรียงกัน

ช่วงเวลาที่ผ่านมาพวกเขาเอาแต่ปล้นสะดม หยางเฉียนไม่ได้ตรวจตราสภาพทหารมานานแล้ว ตอนนี้พอมาเดินดู ถึงเพิ่งรู้ว่านอกจากทหารม้าหุ้มเกราะเหล็ก 300 นายแล้ว ที่เหลือไม่ใช่ทหารจากกองทัพพั่วหลู่เลย ส่วนใหญ่บาดเจ็บแล้วก็ถูกส่งกลับไปค่ายอวิ๋นทงกันหมด

"เจ้า... ไม่ใช่ทหารกองทัพพั่วหลู่ใช่ไหม?" หยางเฉียนถามทหารที่ใส่เกราะหนังนายหนึ่ง

ทหารนายนั้นรีบลุกขึ้นยืน ทำความเคารพอย่างนอบน้อม "พวกเราเป็นทหารชายแดน สังกัดท่านแม่ทัพเถียนจงขอรับ"

หยางเฉียนตบเกราะหนังของเขาเบาๆ "พวกเจ้ายังใช้เกราะหนังกันอยู่อีกเหรอ? ไม่ใช้เกราะเหล็กกันแล้วรึไง?"

"เรียนท่านแม่ทัพ มีแต่นายกองขึ้นไปเท่านั้นแหละขอรับถึงจะได้ใส่เกราะสำริด ทหารเลวอย่างพวกข้าก็ใส่ได้แค่เกราะหนัง ส่วนเกราะเหล็กน่ะ ต้องสร้างความดีความชอบถึงจะได้ใส่"

"พลังป้องกันเป็นยังไงบ้างล่ะ แต่ดูๆ แล้ว วัสดุเกราะหนังของเจ้าก็ใช้ได้อยู่นะ"

หยางเฉียนลูบเกราะหนังของทหารนายนั้น เนื้อสัมผัสนุ่มแต่เหนียวทนทาน ตั้งแต่มาอยู่โลกนี้ได้ไม่นาน

เขาก็คลุกคลีอยู่ในกองทัพมาตลอด จนตอนนี้แค่ลูบดูก็พอจะเดาประสิทธิภาพการป้องกันของเกราะหนังได้คร่าวๆ แล้ว

ทหารพยักหน้า "นี่ไม่ใช่เกราะหนังธรรมดานะขอรับ แต่เป็นเกราะแรด (ซีเจี่ย) ดาบหรือกระบี่ทั่วไปฟันไม่เข้าหรอก พวกซ่งหนูขาดแคลนเหล็ก ลูกธนูส่วนใหญ่ทำจากสำริด ไม่ก็กระดูกสัตว์"

"ถึงจะมีพลังทะลวงสูง แต่ถ้าอยู่ไกลหน่อย ก็ยิงไม่ทะลุเกราะแรดของพวกเราหรอกขอรับ"

"ง้าวรัฐอู๋ เกราะหนังแรด?" หยางเฉียนทำหน้างง เมื่อก่อนตอนค้นคว้าข้อมูล เขาเคยเห็นเรื่องเกราะหนังแรดผ่านตามาบ้าง แต่ก็ไม่แน่ใจว่าเกราะหนังแรดนี่มันหมายถึงอะไรกันแน่

"ทำมาจากหนังวัวเหรอ?"

"ไม่ใช่หรอกขอรับ เกราะแรดทำมาจากหนังตัวซื่อ (Sì) แต่ชาวแคว้นซางชอบเรียกว่า 'ซี (Xī/แรด)' น่ะขอรับ"

หยางเฉียนเปิดหน้ากากออก หน้าตาเหลอหลา "ตัวซื่อที่เจ้าว่า มันหน้าตาเป็นยังไง ข้าไม่เคยเห็นเลย?"

พอเห็นท่านแม่ทัพสนใจ ทหารก็เริ่มตื่นเต้น

"เคยเห็นสิขอรับ ตัวเบ้อเริ่มเทิ่มเลย ไม่ว่าจะตัวเล็กตัวใหญ่ ก็ยาวเกินหนึ่งจั้ง (ประมาณ 3.3 เมตร) ทั้งนั้น สูงตั้งแปดฉื่อ (ประมาณ 2.6 เมตร) บนหัวมีเขาด้วย นิสัยดุร้ายมาก ดุสุดๆ เลยล่ะขอรับ"

"ปกติถ้าเจอพวกมันอยู่กันเป็นฝูง ก็จะส่งกองทัพไปล่า หนังเอามาทำเกราะแรดได้ เนื้อก็กินได้ กระดูกก็เอามาทำอาวุธได้อีกต่างหาก"

ดวงตาของหยางเฉียนเป็นประกายวิบวับ สมองชัตดาวน์ไปชั่วขณะ คิดอะไรไม่ออก พอทหารเห็นท่านแม่ทัพเงียบไป แถมยังทำหน้าแปลกๆ ก็ยิ่งตื่นเต้นเข้าไปใหญ่

"ข้าเคยเห็นการล่าตัวซื่อกับตาเลยนะขอรับ แต่พวกมันมีหลายสายพันธุ์ บางตัวมีเขาเดียว บางตัวมีสองเขา นอกนั้นข้าก็แยกไม่ออกแล้วล่ะ"

"แต่ได้ยินมาว่ามี 'หลิงซื่อ' ด้วยนะขอรับ ตัวใหญ่มากๆ แต่นิสัยดีสุดๆ ไม่เคยทำร้ายคนก่อนเลย ปกติถ้าไม่มีอะไรผิดพลาด พวกเราก็จะล่าแต่พวก 'หลิงซื่อ' นี่แหละขอรับ ท่านแม่ทัพไม่เคยเห็นจริงๆ หรือขอรับ?"

สายตาของทหารเริ่มเปลี่ยนเป็นความคลางแคลงใจ ของแบบนี้เห็นได้ทั่วไป ท่านแม่ทัพไม่เคยเห็นเนี่ยนะ เชยชะมัด