บทที่ 69 อุบาย

"ฮ่าๆๆๆ จะไม่เคยเห็นได้ยังไง"

หลังจากไล่ทหารกลับไป หยางเฉียนก็ปาดเหงื่อเย็นๆ บนหน้าผาก ไม่รู้ว่าเป็นเพราะโลกนี้มันบ้าบอเกินไป หรือว่าความรู้ของเขามันน้อยเกินไปกันแน่ ไอ้ตัวที่ว่านี่มันแรดชัดๆ!

แรดมันควรจะอยู่ในแอฟริกาสิ ถ้าประเทศในโลกนี้กับประวัติศาสตร์มันไม่ตรงกัน แต่สถานที่ตรงกันล่ะก็ ที่นี่ก็น่าจะเป็นเอเชียสิ

เอเชียมีแรดด้วยเหรอ? หยางเฉียนรู้สึกว่ามันช่างไร้สาระสิ้นดี ในชาติก่อน เขาเคยเห็นแรดแค่ในทีวีเท่านั้น แม้แต่ในสวนสัตว์ก็ยังหาดูยากเลย ช้างสิถึงจะเห็นบ่อย

เขาเดินกลับไปที่ม้าของตัวเอง คิ้วขมวดเป็นปมตลอดทาง หร่านจิ้งกำลังเช็กหน้าไม้ของตัวเองอยู่ พอเห็นใบหน้าของท่านแม่ทัพบูดบึ้งเหมือนกินขี้มา ก็เลยถามด้วยความเป็นห่วง "ท่านแม่ทัพหยาง สถานการณ์มีอะไรเปลี่ยนแปลงหรือขอรับ?"

"ไม่ๆๆ ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง อ้อ หร่านจิ้ง เจ้าเคยเห็นสัตว์ที่เรียกว่า 'ซื่อ' บ้างไหม?"

"อืมมม~~~ เคยได้ยินนะขอรับ แต่ไม่เคยเห็น ท่านก็รู้ว่าอำเภออู่เฟิ่งของเราเน้นปลูกหม่อนเลี้ยงไหม ทุ่งหญ้าไม่ค่อยมี ส่วนใหญ่เป็นต้นหม่อน ได้ยินมาว่าสัตว์ใหญ่พวกนี้ไม่ชอบต้นหม่อน แถวบ้านข้าเลยไม่ค่อยมี แต่ชาวบ้านหลายคนก็เคยเห็นนะขอรับ"

"ตัวมันยาวประมาณจั้งกว่า (3.3 เมตรขึ้นไป) สูงแปดฉื่อ (2.6 เมตร) แล้วก็มีเขาตรงจมูกหนึ่งหรือสองเขาใช่ไหม~~~~" หยางเฉียนเอานิ้วชี้มาทำเป็นรูปเขาที่จมูกตัวเอง ท่าทางตลกๆ ของเขาทำเอาหร่านจิ้งหลุดขำออกมา

"ใช่ขอรับ ถูกต้องเลย"

ทันใดนั้น หยางเฉียนก็กุมขมับ ทรุดตัวลงนั่งช้าๆ จมอยู่ในภวังค์ พยายามเค้นความรู้ในอดีตออกมา

คนอื่นมองมา คงคิดว่าหยางเฉียนไม่โดนธนูยิง ก็คงโดนผีเข้าแน่ๆ

"นี่ๆ คริสทิน่า หยางเฉียนเป็นอะไรไปน่ะ?"

"ไม่รู้สิ เดินไปรอบนึงกลับมาก็เป็นแบบนี้เลย หรือว่าจะหงุดหงิดที่ไม่ได้กินข้าวสวย หลายวันมานี้เขาบ่นเรื่องไม่มีข้าวสวยกินทุกวันเลย"

"ข้าว่าไม่น่าใช่นะ ได้กินเนื้อทุกวัน สุขสบายขนาดนี้ จะบ่นอะไรอีกล่ะ"

"เมื่อกี้ท่านแม่ทัพถามข้าว่าเคยเห็นตัวซื่อไหม ข้าบอกว่าเคยเห็น เขาก็เป็นแบบนี้เลย ข้าว่าโดนผีเข้าน่าจะเป็นไปได้มากที่สุด"

........

"เป็นไปไม่ได้สิ ถ้าข้าอยู่ในเอเชีย ก็ไม่น่าจะมีแรด แต่ถ้ามีแรด ก็อาจจะอยู่ในแอฟริกา แต่แอฟริกามันไม่มีภูมิประเทศแบบนี้นี่นา......"

"ข้าคือใคร~~~~"

"ข้าอยู่ที่ไหน~~~~"

............

"ไม่ต้องห่วงหรอก ไม่เป็นไรหรอก เวลาเขาใช้ความคิดก็จะเป็นแบบนี้แหละ เมื่อก่อนข้าเคยถาม เขาบอกว่าเคยโดนตีหัว เลยเป็นโรค... โรคอะไรนะ หลอดเลือดสมองตีบน่ะ" คริสทิน่าพยายามนึก

เบลิก้าพยักหน้าเห็นด้วย "ข้าก็เคยได้ยินเขาพูดเหมือนกันนะ บอกว่าเป็นโรคหลอดเลือดสมองตีบมาสิบปี ไม่มีคอมพิวเตอร์อะไรสักอย่าง ข้าก็ฟังไม่ค่อยเข้าใจหรอก"

เถิงจื่อจิ้นเสริมขึ้นมาว่า "อืม ข้าก็เห็นด้วย ลายมือหยางเฉียนน่ะ ข้าไม่เคยเห็นที่ไหนมาก่อนเลย ในสมองเขามีแต่แผนการล้ำลึกที่พวกเราเทียบไม่ติดหรอก"

ทันใดนั้น ทุกคนก็มองหยางเฉียนด้วยสายตายกย่องเลื่อมใส

พอตกเย็น ทหารสอดแนมก็ทยอยกลับมา โดยเฉพาะพวกที่ไปสืบข่าวพวกซ่งหนูได้นำข่าวสำคัญกลับมา

ทหารม้าซ่งหนูห้าพันนายไม่ได้ไปสมทบกับเผ่าอื่น แต่กลับตั้งค่ายอยู่ในจุดที่พวกตนเคยอยู่ กลายเป็นว่าทั้งสองฝ่ายกำลังเผชิญหน้ากันอยู่ ทำให้หยางเฉียนกลืนไม่เข้าคายไม่ออก

หลังจากฟังรายงาน หยางเฉียนก็เข้าใจได้ทันทีว่า แม่ทัพของอีกฝ่ายต้องมีฝีมือพอตัว ตอนนี้กลายเป็นสงครามยืดเยื้อไปแล้ว

สถานการณ์แบบนี้เป็นผลเสียต่อเขาอย่างแน่นอน แถมยังไม่ได้รบในบ้านเกิดตัวเองอีก ถ้ามีกองทัพอื่นมาสมทบอีกล่ะก็ พวกเขาก็คงจะซวยจริงๆ

ตอนนี้ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องซุ่มดูสถานการณ์ไปก่อน แม้แต่ทหารม้าทั่วไปยังถูกส่งไปเป็นทหารสอดแนม โดยให้กลับมารายงานทุกๆ หนึ่งชั่วยาม

สามวันผ่านไปอย่างรวดเร็ว

บริเวณเชิงเขา ทหารซ่งหนูนายหนึ่งวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามารายงานเสียงดัง "ท่านผู้บัญชาการหมื่นนาย ทหารสอดแนมของพวกมันมาอีกแล้วขอรับ"

ผู้บัญชาการหมื่นนายที่นั่งหลับตาพักผ่อนอยู่ข้างกองไฟ ลืมตาขึ้น ประกายตาเย็นยะเยือกวาบผ่าน "รู้ตำแหน่งพวกมันหรือยัง?"

"รู้แล้วขอรับ อยู่ทางทิศตะวันออก สามวันที่ผ่านมาพวกเราหลงทิศมาตลอด คิดว่าพวกมันจะหนีลงใต้"

ผู้บัญชาการหมื่นนายจิบเหล้านมม้า แววตาครุ่นคิด "คนอื่นข้าไม่สน แต่ภรรยาคนที่สิบของข้าโดนพวกมันจับตัวไป นี่มันหยามเกียรติชาวซ่งหนูชัดๆ สั่งการลงไป พรุ่งนี้เช้าบุกโจมตีทันที ไม่ตายไม่เลิกรา"

"รับทราบขอรับ ท่านผู้บัญชาการ"

"แค่ทหารสองพันนาย กล้ามาเหิมเกริมในถิ่นซ่งหนู สงสัยคงจะรอดจากการปล้นสะดมมาน้อยไปล่ะมั้ง"

ในความคิดของผู้บัญชาการหมื่นนาย การยกทัพห้าพันนายมานี่ก็ถือว่าให้เกียรติอีกฝ่ายมากแล้ว เพราะทหารม้าจงหยวนในสายตาชาวซ่งหนูก็เป็นแค่เรื่องตลกเท่านั้น

ฟ้าเพิ่งสาง หยางเฉียนปาดเหงื่อบนหน้าผาก "หร่านจิ้ง สองฝั่งหนองน้ำจัดการเรียบร้อยหรือยัง?"

"เรียนท่านแม่ทัพ เราขุดกันมาสามวันสามคืน น่าจะไม่มีจุดบกพร่องแล้วขอรับ"

"เว้นช่องทางปลอดภัยไว้แล้วใช่ไหม?"

"เว้นไว้แล้วขอรับ"

หยางเฉียนพยักหน้า หันไปพูดกับเหล่าทหารด้วยความมั่นใจ "ข้างนอกนั่นมีทหารม้าซ่งหนูห้าพันนายดักรอเราอยู่ ถ้าเป็นเมื่อก่อน เราอาจจะไม่มีแม้แต่โอกาสที่จะหนี"

"แต่ตอนนี้ไม่เหมือนเดิมแล้ว ทุกคนมีโกลนใช้ พวกเจ้าน่าจะรู้สึกได้ว่า การขี่ม้ามันง่ายกว่าเมื่อก่อนเยอะ เร็วขึ้น แถมยังไม่ตกม้าด้วย"

"ใช่แล้วขอรับ"

"ท่านแม่ทัพ ได้ยินว่าเป็นฝีมือท่านที่คิดค้นขึ้นมา"

"เมื่อก่อนข้าหัดขี่ม้ายังไงก็ไม่เป็น แต่ตอนนี้ข้าเป็นทหารม้าได้ โลกนี้มันบ้าไปแล้วจริงๆ"

หยางเฉียนพยักหน้าอย่างพึงพอใจ แม่ทัพที่มีความมั่นใจ ย่อมส่งผลให้ทหารใต้บังคับบัญชามีความมั่นใจยิ่งกว่า ต่อให้ตอนนี้เขาจะไม่แน่ใจในผลลัพธ์ แต่ก็ต้องแสร้งทำเป็นมั่นใจเข้าไว้ ถ้าเขาแสดงความท้อแท้ออกมา การรบครั้งนี้คงไม่ต้องสู้ก็รู้ผลแพ้ชนะแล้ว

"ท่านแม่ทัพ พวกเราสู้ตายเลยดีไหมขอรับ"

"ใช่ขอรับ ตั้งแต่ได้เรียนรู้ ข้าก็เข้าใจแล้วว่า ถ้าไม่มีชาติ ก็ไม่มีบ้าน"

"สู้ตายเพื่อปกป้องบ้านเกิดเมืองนอน"

"แคว้นเซี่ยจงเจริญ~~~!"

หยางเฉียนยิ้มกว้าง ในที่สุดก็เห็นผลแล้ว "ทุกคน จุดกองไฟ แกล้งทำเป็นหุงหาอาหาร ฟังคำสั่งข้าให้ดี!"

"รับทราบ~~~!" ทุกคนขานรับพร้อมเพรียงกัน

"ต่อไป ข้าจะสอนเทคนิคบางอย่างให้พวกเจ้า"

ไม่นานนัก ควันไฟก็ลอยโขมงไปทั่วค่าย ทำทีว่ากำลังเตรียมอาหารเช้า แต่ถ้ามีใครเข้ามาดูใกล้ๆ ก็จะเห็นว่าทหารทุกคนไม่ได้ถอดหมวกเกราะออกเลย ม้าก็อยู่ข้างกายตลอดเวลา แค่มีอะไรผิดสังเกตนิดเดียวก็พร้อมจะกระโดดขึ้นม้าได้ทันที

ในค่ายทหารซ่งหนูห้าพันนาย ชาวซ่งหนูกำลังเก็บข้าวของเตรียมออกเดินทาง ทหารสอดแนมเข้ามารายงานว่า "ท่านผู้บัญชาการ พวกแคว้นเซี่ยจุดกองไฟกำลังทำอาหารกันอยู่ขอรับ"

ผู้บัญชาการพันนายคนหนึ่งเสนอความเห็นทันที "พวกเราบุกโจมตีเลยดีไหมขอรับ ทหารม้าแคว้นเซี่ยก็เหมือนลูกแกะในดงหมาป่า ไม่มีน้ำยาอะไรหรอก"

ผู้บัญชาการหมื่นนายหัวเราะ "ไม่มีน้ำยาอะไรเลยงั้นรึ? แล้วพวกมันตีค่ายสิบกว่าแห่งแตกได้ยังไง? พวกแคว้นเซี่ยมันเจ้าเล่ห์นัก สามวันที่ผ่านมาเงียบกริบ ไม่มีแม้แต่การเคลื่อนไหว แต่มาวันนี้ดันก่อไฟทำอาหาร นี่มันมีแผนลวงชัดๆ"

ผู้บัญชาการพันนายพยักหน้า ยอมรับแต่โดยดี "ทุกอย่างสุดแล้วแต่ท่านผู้บัญชาการขอรับ"

"ดี งั้นเรายกทัพไปทั้งหมด ข้าอยากจะรู้เหมือนกันว่าใครเป็นคนคุมทัพแคว้นเซี่ย ในบรรดาแม่ทัพชายแดนที่พอจะดูได้ก็เห็นจะมีแค่เถียนจงเท่านั้นแหละ"

ผู้บัญชาการหมื่นนายมีความคิดลึกซึ้ง ถ้าบอกว่าผู้บัญชาการร้อยนาย พันนาย อาศัยความกล้าหาญในการคุมทัพ ผู้บัญชาการหมื่นนายก็ต้องมีความสามารถในการบัญชาการรบที่เหนือกว่าความกล้าหาญ

ทหารม้าห้าพันนายเตรียมตัวพร้อมสรรพ มุ่งหน้าไปยังหนองน้ำ ไม่นานก็มองเห็นทหารแคว้นเซี่ยราวสองพันนายกำลังทำอาหารกันอยู่ที่ลานหญ้ากว้าง

"พวกซ่งหนูมาแล้ว!!!!" ก่อนที่พวกซ่งหนูจะเข้าเขตหนองน้ำ ทหารแคว้นเซี่ยนายหนึ่งก็แกล้งร้องตะโกนลั่นตามคำสั่งของหยางเฉียน

พริบตาเดียว ทหารทุกคนก็รีบกระโดดขึ้นม้า บางคนแกล้งทิ้งอาวุธ บางคนทำหมวกเกราะร่วง มองดูแล้วไม่ต่างอะไรกับกองทัพที่กำลังแตกพ่าย

"พวกซ่งหนูมาแล้ว น่ากลัวจัง หนีเร็ว~~~!"

"พวกซ่งหนูมาได้ยังไง เก่งเกินไปแล้ว"

"หนีเร็ว พวกเราสู้ไม่ได้หรอก สู้ไม่ได้แน่ๆ~~~~!"

เสียงด่าทอ เสียงอ้อนวอนขอชีวิตดังระงม ผู้บัญชาการหมื่นนายรู้สึกแปลกๆ อยากจะรอดูลาดเลาก่อน เพราะถ้าพวกมันหนีไปทางตะวันออก ก็ยังเป็นทุ่งหญ้าอยู่ดี หนีไม่พ้นเงื้อมมือทหารม้าซ่งหนูหรอก

แต่ผู้บัญชาการพันนายข้างๆ กลับทนไม่ไหว ทหารสองพันนายนี่มันผลงานชิ้นโบแดงเลยนะ ต่อให้ไปอยู่ใต้บังคับบัญชาของท่านอ๋องฝ่ายซ้าย ก็ยังเอาไปอวดได้ เพราะการปล้นสะดมปกติจะไม่ค่อยปะทะกับทหารแคว้นเซี่ย

"ท่านผู้บัญชาการ ถ้าช้ากว่านี้พวกมันจะหนีไปได้นะขอรับ"

"ใช่ขอรับ ทหารม้าแคว้นเซี่ย กองทัพเราแค่รอบเดียวก็ตีแตกกระจายแล้ว"

"ทหารม้าแคว้นเซี่ยชักช้าจะตาย ข้าขี่แกะยังตามทันเลย"

ผู้บัญชาการหมื่นนายหรี่ตามองครู่หนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจสั่งการ "ทัพกลางสามพันนายบุก ปีกซ้ายขวาฝั่งละพันนายตีโอบ ลูกหลานซ่งหนูทั้งหลาย ตามข้ามาบุก~~~~!"

"โอ้ๆๆๆๆๆ~~~~~"

ทหารม้าห้าพันนายส่งเสียงโห่ร้องกึกก้อง พุ่งเข้าจู่โจมทหารแคว้นเซี่ยราวกับพายุบ้าคลั่ง เพียงสิบกว่าวินาที ม้าก็เร่งความเร็วเต็มพิกัด

หยางเฉียนทำสัญญาณมือ สั่งให้ทุกคนชะลอความเร็ว แกล้งทำเป็นอ่อนแอ พอมองกลับไปก็อดทึ่งกับความเร็วของทหารม้าซ่งหนูไม่ได้ สมกับเป็นชนเผ่าเร่ร่อน มาไวไปไวเหมือนสายลมจริงๆ

เขาหลับตาลง มุมปากค่อยๆ โค้งขึ้น ความตื่นเต้นพลุ่งพล่านในใจ เขานับเลขในใจ

"1~~~"

"2~~~"

"3~~~"

เขาลืมตาโพลงขึ้นทันที

ภาพที่เห็นคือ ทหารม้าซ่งหนูนับพันนายที่กำลังพุ่งตัวอย่างเร็ว ควบม้าตกลงไปในหนองน้ำ ทหารม้าที่ตามมาข้างหลังก็ชนกันล้มระเนระนาด ม้าศึกดิ้นรนตะเกียกตะกาย ยิ่งดิ้นก็ยิ่งจมลงไปอย่างรวดเร็ว

"อย่าเพิ่งตื่นตระหนก ใครที่ยังไม่ตกหนองน้ำ เอาเชือกมา ลากทั้งคนทั้งม้าขึ้นมาให้หมด~~~" ผู้บัญชาการหมื่นนายแทบจะเป็นบ้า ปกติหนองน้ำจะเห็นรอยน้ำชัดเจน แต่หนองน้ำนี้มันแปลกมาก ไม่มีร่องรอยอะไรให้สังเกตเห็นเลย การพุ่งชนครั้งนี้ไม่รู้ว่าจะต้องสูญเสียทหารไปเท่าไหร่

แต่โชคดีที่เขาเป็นผู้บัญชาการที่ยอดเยี่ยม อย่างน้อยทหารปีกซ้ายและขวาก็ยังเหลืออีกตั้งสองพันนาย

ตอนนั้นเอง เสียง "ฟิ้ว ฟิ้ว" ดังขึ้นระงม พร้อมกับเสียงกระดูกหัก ทหารม้าสองพันนายที่ปีกซ้ายและขวาก็ล้มกลิ้งไม่เป็นท่า ขาม้าจำนวนมากตกลงไปในหลุมพราง

ไม่ว่าจะเป็นหลุมพรางหรือหนองน้ำ การพุ่งมาด้วยความเร็วหลายสิบกิโลเมตรต่อชั่วโมง แล้วหยุดกะทันหัน แรงเฉื่อยอันมหาศาลทำให้ม้าหลายตัวขาหัก ทหารม้าถูกเหวี่ยงกระเด็นไปไกลนับสิบเมตร นอนครางสลบเหมือดอยู่บนพื้น

พวกหยางเฉียนไม่ได้หูหนวก พอได้ยินเสียงโกลาหลข้างหลัง ก็รีบสั่งการทันที "หยุด~~~~ ทุกคน หันกลับไป จับพวกซ่งหนูมัดให้หมด"

"รับทราบ~~~~"

"สะใจชะมัด นี่เป็นครั้งแรกที่ข้ารบได้สะใจขนาดนี้"