บทที่ 70 เจ้าช่วยข้า หัวคนคนนี้ขอมอบให้เจ้า

เมื่อมาถึงที่เกิดเหตุ ทหารแคว้นเซี่ยแทบทุกคนต่างก็สูดปากด้วยความตกใจ

ภาพที่เห็นมีเพียงคำเดียวที่อธิบายได้คือ 'น่าสยดสยอง'

ขาม้าบางตัวขาดกระเด็นห่างจากลำตัวไปไกลนับสิบเมตร ทหารม้าที่อยู่ท่ามกลางม้าศึกสองตัวถูกอัดจนกลายเป็นเศษเนื้อ

หยางเฉียนขี่ม้าอยู่กับที่ ไม่ได้ตามเข้าไป ทหารพากันลงจากม้า ถือเชือกเข้าไปจับกุมพวกซ่งหนูที่รอดชีวิต ซึ่งส่วนใหญ่โดนกระแทกจนมึนงง แม้จะยังมีอวัยวะครบถ้วน แต่ก็ไม่มีแรงขัดขืน

"ลูกหลานซ่งหนูทั้งหลาย อย่าไปกลัว ม้าตายหมดแล้ว หนีไม่ได้หรอก มาสู้ให้ตายกันไปข้างนึงเถอะ"

ผู้บัญชาการหมื่นนายตะเกียกตะกายขึ้นมาจากหนองน้ำ โชคดีที่มีศพม้าศึกรองรับไว้ ไม่อย่างนั้นเขาคงโดนโคลนดูดกลืนไปแล้ว สีหน้าของเขาตอนนี้ดูไม่ได้เลย ทหารม้าห้าพันนาย ถ้าไปรบในจงหยวน สามารถต่อกรกับทหารราบสามถึงห้าหมื่นนายได้สบายๆ

"ฮ่าๆๆๆ เจอตัวเป้งแล้วเว้ย ผู้บัญชาการหมื่นนายเชียวนะ!" ทหารสองสามคนอ้อมหนองน้ำไปเจอผู้บัญชาการหมื่นนายเข้า ตาลุกวาวราวกับเจอเหมืองทอง

"ลุยเลยพวกเรา จับมันมัดไว้"

ทหารสี่ห้าคนถือดาบยาวพุ่งเข้าไปหา

"ฉึก! ฉึก~~!" กระบองหนามตอกตะปูถูกดึงขึ้นมาจากหนองน้ำ ฟาดเข้าใส่กลุ่มทหารที่กำลังหิวความดีความชอบด้วยพละกำลังมหาศาล

ทหารนายหนึ่งกระเด็นลอยละลิ่ว อีกคนหัวเละเป็นโจ๊ก ทหารที่เหลือเห็นดังนั้นก็ตกใจกลัวจนขวัญหนีดีฝ่อ พยายามจะวิ่งหนี แต่ก็โดนผู้บัญชาการหมื่นนายพุ่งเข้าไปฟาดตายเรียบในพริบตา

"คริสทิน่า เจ้านั่นยกให้เจ้านะ" หยางเฉียนที่อยู่บนที่สูง สังเกตการณ์สนามรบอย่างใจเย็น ไม่นึกว่าแม่ทัพของอีกฝ่ายจะดวงแข็งขนาดนี้ ไม่ตายแถมยังไม่บาดเจ็บอีกต่างหาก

"เอาเป็นหรือตายล่ะ?"

"แล้วแต่ ระวังตัวด้วย"

คริสทิน่าลงจากม้า วิ่งเหยาะๆ ค่อยๆ เร่งความเร็วขึ้น ไม่นานก็พุ่งทะยานราวกับเสือชีตาห์ตรงไปยังผู้บัญชาการหมื่นนาย

ผู้บัญชาการหมื่นนายตั้งใจจะฆ่าให้ได้มากที่สุด ควงกระบองหนามฟาดฟันใส่ทหารรอบๆ อย่างบ้าคลั่ง ทหารคนไหนโดนเฉี่ยวก็ปลิวไปตามๆ กัน

จู่ๆ เขาก็หรี่ตาลง สัมผัสได้ถึงอันตรายอย่างรุนแรง สมองยังไม่ทันสั่งการ ร่างกายก็ตอบสนองไปก่อนแล้ว ยกกระบองหนามขึ้นมาป้องกันที่หน้าอก

โล่สำริดปรากฏขึ้นตรงหน้า ยังไม่ทันรู้ตัวว่าเกิดอะไรขึ้น เขาก็โดนคริสทิน่าใช้โล่กระแทกกระเด็นปลิวไปไกล

แรงปะทะจากระยะหลายร้อยเมตรบวกกับน้ำหนักตัวของคริสทิน่า มีอานุภาพทำลายล้างมหาศาล

ผู้บัญชาการหมื่นนายลุกขึ้น ส่ายหัวไล่ความมึนงง พอมองชัดๆ หน้าก็เขียวปัด ผู้หญิงบ้าอะไรวะ แรงช้างสารชัดๆ

"นังตัวดี ฝีมือใช้ได้นี่"

"ก็งั้นๆ แหละ ยังมีคนเก่งกว่าข้าอีกเยอะ มาประลองกันหน่อยไหมล่ะ"

ผู้บัญชาการหมื่นนายพิจารณาหน้าตาของคริสทิน่าอย่างละเอียด แล้วพูดยั่วยุ "เจ้าไม่ใช่คนแคว้นเซี่ยนี่ ทำไมถึงยอมเอาชีวิตมาทิ้งให้พวกมันด้วยล่ะ"

"หึๆ จะสู้หรือไม่สู้ล่ะ ท่านแม่ทัพสั่งไว้ว่า จะจับเป็นหรือจับตายก็ตามใจข้า"

"ดี! งั้นมาดูกันว่าข้าจะฆ่าเจ้ายังไง รับมือ~~~!" ผู้บัญชาการหมื่นนายโกรธจัด ควงกระบองหนามราวกับกังหันลม

"เคร้ง! เคร้ง! เคร้ง~~~!"

กระบองหนามเป็นอาวุธยาว ยิ่งยาวยิ่งได้เปรียบ มันกระหน่ำฟาดลงบนโล่ของคริสทิน่าไม่ยั้ง คริสทิน่ามุมปากกระตุก ไม่นึกว่าหมอนี่จะมีพละกำลังมหาศาลและวรยุทธ์ล้ำเลิศขนาดนี้ เธอพยายามใช้หอกแทงสวน แต่ก็โดนกระบองหนามปัดป้องไว้ได้หมด

เมื่อเห็นลูกน้องถูกฆ่าตายบ้าง โดนจับมัดบ้าง ผู้บัญชาการหมื่นนายก็สุดจะทน ปล่อยมือข้างหนึ่งไปจับที่ปลายกระบองหนาม อาศัยจังหวะที่คริสทิน่าเผลอ ฟาดกระบองหนามลงบนโล่ของเธออย่างสุดแรงเกิด

"เปรี้ยง~~~!" คริสทิน่ากระเด็นปลิวไปไกลอย่างไม่เชื่อสายตาตัวเอง นอนแผ่หลาอยู่บนพื้น แขนซ้ายชาหนึบ

ผู้บัญชาการหมื่นนายเองก็เจ็บปวดไม่แพ้กัน การฟันดาบด้วยแรงขนาดนี้จะทำให้เหนื่อยล้า แต่ถ้าฟันเข้าเนื้อ แรงสะท้อนจะลดลง แต่กระบองหนามเป็นอาวุธทื่อ ถ้าฟาดไม่ทะลุเกราะ แรงปะทะจะสะท้อนกลับมาอย่างรุนแรง ทำให้เขารู้สึกปวดร้าวไปทั้งตัว

แต่เขาก็ยังกัดฟันฝืนทน พุ่งตัวเข้าไปหาคริสทิน่าที่นอนอยู่บนพื้น

"ฟิ้ว~~~!"

ในวินาทีเป็นวินาทีตายนั้นเอง เสียงแหวกอากาศก็ดังขึ้น ผู้บัญชาการหมื่นนายสัมผัสได้ถึงอันตราย แต่ร่างกายกลับขยับไม่ได้ดั่งใจ หอกยาวเล่มหนึ่งพุ่งตรงมาด้วยความเร็วปานสายฟ้าแลบ

ในจังหวะคับขัน ผู้บัญชาการหมื่นนายรวบรวมแรงเฮือกสุดท้าย ยกกระบองหนามขึ้นมาป้องกันหน้าอกได้ทันท่วงที

"เปรี้ยง~~!"

หอกยาวทะลวงผ่านกระบองหนามที่หุ้มเหล็กบางๆ ได้อย่างง่ายดาย แต่ก็ถูกหยุดเอาไว้ได้ แรงกระแทกอันมหาศาลทำให้มือทั้งสองข้างของผู้บัญชาการหมื่นนายชาหนึบ

เมื่อมองข้ามหนองน้ำไป เขาเห็นขุนพลสวมเกราะหรูหราสีดำอมเขียวและหน้ากากเหล็กน่าเกลียดน่ากลัว นั่งอยู่บนม้าตัวใหญ่ จ้องมองเขาเขม็ง

ผู้บัญชาการหมื่นนายตกตะลึง พละกำลังอะไรกันนี่ ช่างน่ากลัวเหลือเกิน

"หยางเฉียน ท่านอย่าสอดสิ เจ้านี่เป็นของข้า" คริสทิน่าที่ถูกฟาดปลิวกระเด็นลุกขึ้นยืนด้วยความไม่ยอมแพ้

"รีบๆ จัดการให้เสร็จ ไม่งั้นข้าจะพุ่งหอกไปฆ่ามันเดี๋ยวนี้แหละ" หยางเฉียนเพิ่งจะใจหายใจคว่ำเมื่อกี้ คริสทิน่าเป็นหนึ่งในกำลังรบหลักที่สำคัญที่สุดของเขา ถ้าเกิดเสียเธอไป เขาคงเสียใจแย่

อีกอย่าง ถึงเธอจะไม่ได้ผมสีทอง แต่ผมสีแดงไวน์แบบนี้ก็ดูสวยแปลกตาไปอีกแบบ ให้คอยอยู่รับใช้ใกล้ๆ ก็เจริญหูเจริญตาดี

คริสทิน่าเริ่มเอาจริง เธอสะบัดแขนที่ชาหนึบ หยิบโล่สำริดที่มีรอยบุบขึ้นมาสวม แล้วพุ่งเข้าใส่ศัตรูอีกครั้ง

หยางเฉียนฝึกซ้อมกับคริสทิน่าและเบลิก้าทุกวัน บางครั้งก็ประลองกับยอดฝีมือในกองทัพด้วย เขาอาจจะไม่ได้ตาแหลมคมนัก แต่ก็พอดูออกว่า ทั้งพละกำลังและทักษะการต่อสู้ คริสทิน่าเหนือกว่าผู้บัญชาการหมื่นนายอย่างเห็นได้ชัด

ที่เธอพลาดท่าไปเมื่อครู่ ก็แค่เพราะเพิ่งเคยเจออาวุธแบบนี้เป็นครั้งแรก เลยยังไม่มีประสบการณ์ พอพลาดนิดเดียวในสงครามก็หมายถึงชีวิต โชคดีที่เธอมีเพื่อนร่วมทีมที่พึ่งพาได้อย่างหยางเฉียน

กระบองหนามของผู้บัญชาการหมื่นนายพังยับเยิน เขาจึงต้องชักดาบยาวที่เอวออกมา สู้รบประชิดตัวกับคริสทิน่าที่ดุดันราวกับเสือร้าย

กระบองหนามเป็นอาวุธยาวกว่าสองเมตร พอเปลี่ยนมาใช้ดาบยาวดวลระยะประชิด ความแตกต่างด้านร่างกายก็เห็นชัดทันที ฝ่ายหนึ่งเป็นชายฉกรรจ์สูงแปดฉื่อ อีกฝ่ายเป็นหญิงล่ำบึกสูงเกือบเก้าฉื่อ ร่างกายกำยำพอๆ กัน โดยเฉพาะเมื่อคริสทิน่ามีโล่สำริดเป็นเกราะป้องกัน

อาศัยจังหวะที่ผู้บัญชาการหมื่นนายกำลังอ่อนแรง เธอใช้โล่กระแทกอย่างแรง หอกในมือพุ่งทะลวงราวกับงูพิษ

เมื่อจับทางศัตรูได้ คริสทิน่าก็ใช้พละกำลังเหนือกว่าบดขยี้ศัตรู บวกกับทักษะการต่อสู้ที่ยอดเยี่ยม หอกของเธอทะลวงคอหอยของผู้บัญชาการหมื่นนายท่ามกลางสายตาที่ไม่ยอมแพ้ของเขา

เธอแบกศพเขามาโยนไว้ตรงหน้าหยางเฉียน หอบหายใจอย่างหนักหน่วง มือขวาทุบหน้าอกตัวเอง จ้องมองหยางเฉียนด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเลื่อมใส

"ชีวิตคนเรามีแค่ครั้งเดียว คราวหน้าก็ระวังตัวหน่อย ข้าไม่ได้ช่วยเจ้าได้ทุกครั้งหรอกนะ ไม่ว่าจะเป็นที่จงหยวนหรือทุ่งหญ้า วรยุทธ์ของแต่ละชนเผ่าก็แตกต่างกันไป"

"อืม~~!" คริสทิน่าผู้หยิ่งผยอง บัดนี้กลับทำตัวอ่อนน้อมเหมือนเด็กสาวต่อหน้าหยางเฉียน

"ท่านช่วยชีวิตข้า หัวของหมอนี่ขอยกให้ท่าน"

คริสทิน่าใช้มีดสั้นตัดหัวผู้บัญชาการหมื่นนาย นำไปแขวนไว้ที่อานม้าของหยางเฉียน นี่คือความดีความชอบชิ้นใหญ่ อย่างน้อยในช่วงไม่กี่ปีมานี้ แคว้นเซี่ยก็ไม่เคยสังหารยอดขุนพลระดับผู้บัญชาการหมื่นนายได้เลย

หยางเฉียนกระโดดลงจากม้า ค้นตัวศพผู้บัญชาการหมื่นนาย ก่อนจะตาเป็นประกายเมื่อเจอยาเม็ดในขวดทองคำ พอเปิดดมดูก็ได้กลิ่นคุ้นเคยลอยมาเตะจมูก

คริสทิน่ารับมาดมด้วยความแปลกใจ "กลิ่นเหมือนยาลูกกลอนที่เรากินกันเป็นประจำเลย แต่ทำไมข้าไม่เห็นรู้สึกว่าหมอนี่มันแรงเยอะผิดปกติเลยล่ะ"

หยางเฉียนพลิกดูยาลูกกลอนในมือ แล้วสั่งให้นำตัวผู้บัญชาการพันนายของซ่งหนูมาสอบสวน พวกซ่งหนูนี่ใจเด็ดจริงๆ โดยเฉพาะพวกแม่ทัพที่มีความจงรักภักดีต่อชาติสูง แต่หยางเฉียนก็ไม่หวั่น พออธิบายวิธีการทรมานให้ฟัง พวกนี้ก็กลัวหัวหดกันหมด

น่าเสียดายที่พวกเขาก็ไม่รู้เหมือนกันว่ายานี้คืออะไร รู้แค่ว่าเป็นของหายากมาก คนทั่วไปไม่มีทางหามาได้ ต่อให้หามาได้ก็ไม่รู้วิธีปรุงยาอยู่ดี

หยางเฉียนถอนหายใจ จริงๆ แล้วยานี้มีผลข้างเคียงสูงมาก คนธรรมดากินเข้าไปก็เหมือนกินยาพิษ ถ้าร่างกายรับไม่ไหวก็ตายเปล่า ดังนั้นยาลูกกลอนแบบนี้จึงไม่มีทางเอามาใช้กันอย่างแพร่หลายได้หรอก

"หร่านจิ้ง ไอ้สารเลว ทำไมเจ้าไม่ฆ่ามัน โอ๊ยยย เจ็บจะตายอยู่แล้ว" จู่ๆ ก็มีเสียงด่าทอดังมาจากบริเวณใกล้เคียง

ทหารหลายคนพากันเข้าไปมุงดู หยางเฉียนรีบเดินเข้าไป ก็เห็นทหารนายหนึ่งเอามือกุมท้อง ส่วนหร่านจิ้งก้มหน้าเงียบ

"เกิดอะไรขึ้น"

ทหารที่กุมท้องอยู่พูดด้วยความเจ็บปวด "ท่านแม่ทัพ ตามคำสั่งของท่าน ศัตรูที่บาดเจ็บสาหัสให้สังหารทันที แต่ไม่รู้ว่าหร่านจิ้งทำบ้าอะไร..."

"จู่ๆ เขาก็ปล่อยทหารซ่งหนูไปหลายคน ข้ากะจะเข้าไปค้นศพ ไอ้นั่นมันดันลุกขึ้นมาแทงข้า โชคดีที่ข้าใส่เกราะหนังแรด ไม่งั้นคงตายไปแล้ว"

หยางเฉียนโกรธจนเลือดขึ้นหน้า ผู้ชายอกสามศอก ทำไมถึงได้ทำตัวน่ารำคาญแบบนี้ วันๆ เอาแต่ฝันเฟื่อง เขาอุตส่าห์ปั้นให้เป็นมือขวา แต่กลับไม่รู้จักเห็นคุณค่า เวลาออกรบก็ฆ่าศัตรูได้น้อยที่สุด

ยังไม่ทันที่หยางเฉียนจะตัดสินใจว่าจะจัดการยังไงดี ทหารสอดแนมก็รีบเข้ามารายงาน "ท่านแม่ทัพ ค่ายทางตะวันตกเคลื่อนทัพม้าออกมาแล้วขอรับ"

"จำนวนเท่าไหร่?" หยางเฉียนเริ่มร้อนใจ

"ประมาณสองพันนายขอรับ"

หยางเฉียนกระชากคอเสื้อหร่านจิ้ง ตวาดลั่น "ไอ้บ้าเอ๊ย~~~! กลับไปข้าจะคิดบัญชีกับเจ้า เจ้าทำให้ข้าผิดหวังจริงๆ"

"ทุกคน มัดพวกซ่งหนูให้แน่น แล้วขึ้นม้า"

ทหารทุกคนชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะรีบมัดเชลยซ่งหนูเข้าด้วยกัน แล้วรีบขึ้นม้า หลังจากเติมทหารใหม่เข้าไป นอกเหนือจากทหารชั้นยอดสามร้อยนายแล้ว ส่วนใหญ่ก็เป็นทหารเก่าของหมีเล่อ

พวกเขาก็ไม่ใช่คนโง่ หนองน้ำกับหลุมพรางถูกใช้ไปแล้ว คนตาบอดก็ยังรู้ว่าไม่ควรวิ่งเข้าไปตรงๆ ดูท่าครั้งนี้คงต้องปะทะกันซึ่งหน้าเสียแล้ว

"หยางเฉียน จะหนีไหม" เบลิก้าถาม

หยางเฉียนค่อยๆ ปลดหน้ากากเหล็กออก ทำหน้าแปลกใจ "นี่ในสายตาเจ้า ข้าเป็นพวกชอบหนีงั้นเหรอ?"

"ทุกคน เตรียมหน้าไม้~~~" ทหารสองพันนายเล็งหน้าไม้ไปทางตะวันตกพร้อมกัน ทหารบนหลังม้าเริ่มรู้สึกฮึกเหิม

แอ่งน้ำเล็กๆ ในหนองน้ำเกิดระลอกคลื่น

"ตึกๆๆ~~~ ฆ่ามัน~~~!"