บทที่ 71 กฎอัยการศึกดั่งขุนเขา

จากเส้นขอบฟ้า ร่างเงาสีดำกลุ่มหนึ่งค่อยๆ ปรากฏขึ้น ในเวลาเพียงไม่กี่นาที ทหารม้าก็ควบใกล้เข้ามาเรื่อยๆ หยางเฉียนกระชับหน้าไม้ในมือแน่น

พวกซ่งหนูไม่ได้เก่งแต่ปากจริงๆ ถึงค่ายกลจะดูสะเปะสะปะ แต่ก็แฝงไปด้วยความรวดเร็ว! หยางเฉียนกะด้วยสายตา ไอ้พวกเวรนี่ควบม้ามาด้วยความเร็วทะลุแปดสิบไปแล้วมั้งเนี่ย

"ไอ้พวกเวร พวกเอ็งขับเร็วเกินกำหนดรู้ตัวไหม ลงมา เอาใบขับขี่กับบัตรประชาชนมาให้ข้าดูเดี๋ยวนี้!"

จู่ๆ หยางเฉียนก็หลุดขำออกมา นี่เขาคิดบ้าอะไรอยู่เนี่ย เขารีบสลัดความคิดประสาทๆ ทิ้งไปอย่างรวดเร็ว

"กะระยะ!!" หยางเฉียนออกคำสั่ง

ทหารสองนายยกหน้าไม้ขึ้นยิงขึ้นฟ้าทำมุมสี่สิบห้าองศา ลูกธนูสองดอกพุ่งไปปักบนพื้นหญ้าห่างจากจุดที่พวกเขาอยู่ประมาณร้อยกว่าก้าว

เสียง "ครืนๆๆ" ดังสนั่นหวั่นไหวไม่ขาดสาย พวกซ่งหนูควบม้าเข้ามาใกล้ลูกธนูที่ปักไว้เรื่อยๆ

"เตรียมตัว~~!"

ทหารสองพันนายยกหน้าไม้ขึ้นพร้อมเพรียงกัน

"ยิง~~~!"

"ฟิ้ว~~!"

ลูกธนูสองพันดอกพุ่งทะยานแหวกอากาศขึ้นสู่ท้องฟ้า ด้วยแรงส่งและแรงโน้มถ่วง พวกมันพุ่งดิ่งลงสู่พื้นดินราวกับห่าฝน

"ฉึก! ฉึก~~!"

ทันใดนั้น เสียงลูกธนูพุ่งเจาะทะลุเนื้อก็ดังระงม ทหารม้าซ่งหนูแถวหน้าสุดล้มกลิ้งลงไปกองกับพื้นทันที

หลายคนถูกยิงเข้ากลางแสกหน้า เกราะหนังอาจกันธนูธรรมดาได้ แต่มันยากที่จะกันลูกหน้าไม้ได้ โดยเฉพาะครั้งนี้ที่หยางเฉียนสั่งให้พกหน้าไม้หนักมาเต็มอัตราศึก

"อย่าหยุด ยิงต่อไป~~!"

"ไอ้พวกนี้มันบ้าไปแล้วหรือไง ยังไม่ยอมเบรกกันอีก ถ้าไม่เบรกเดี๋ยวก็ร่วงลงไปในคูหรอก"

ในแถวของทหารม้าซ่งหนู ทหารหลายคนก็กำลังคิดแบบเดียวกัน "ไอ้พวกแกะสองขาพวกนี้ทำไมไม่หนีวะ เดี๋ยวเถอะ จะฟันหัวให้แบะเลย ทำไมวันนี้แดดมันถึงได้แยงตาขนาดนี้เนี่ย"

แถวหน้าล้มลุกคลุกคลาน แถวหลังก็ยังบุกทะลวงเข้ามาไม่หยุด สถานการณ์ที่ค่อยๆ เปลี่ยนไปนี้ทำเอาหยางเฉียนเริ่มงง แม้ว่าพื้นที่ตั้งค่ายของพวกเขาจะถูกทำความสะอาดไปแล้ว แต่บนพื้นก็ยังเละเทะไปหมด หรือว่าพวกมันจะมองไม่เห็นหลุมดักม้าตรงนี้กันนะ?

แต่ทหารซ่งหนูกลุ่มนี้กลับไม่สนใจอะไรทั้งนั้น ควบม้าพุ่งตรงมาที่นี่ หยางเฉียนถึงกับหัวเราะออก นี่มันเอาเป้านิ่งมาส่งให้ถึงที่ชัดๆ แต่เขาก็ยังคงระมัดระวังตัวเอาไว้ก่อน

เขาสั่งให้ทหารสอดแนมสองนายไปสำรวจดูรอบๆ เผื่อว่าพวกนี้จะเป็นแค่กองหน้า แล้วมีกองทัพหลักซ่อนอยู่ ถ้าเป็นแบบนั้นคงแย่แน่

ทหารม้าวิ่งเร็วมาก ไม่นานก็มาถึงตรงหน้าหยางเฉียน ยังไม่ทันที่ทุกคนจะตั้งตัว ทหารม้ากลุ่มใหญ่ก็โดนหลุมดักม้าเล่นงาน ทหารแถวหน้าล้มคว่ำ แถวหลังก็ยั้งไม่อยู่ ชนกันล้มระเนระนาด

หยางเฉียนงุนงงจนต้องยกมือขึ้นมาเกาหัว แต่ก็พบว่าตัวเองใส่หมวกเกราะอยู่ เลยเกาไม่โดน

"หยุด~~ เลิกยิงได้แล้ว เดี๋ยวก็ตายเกลี้ยงหรอก"

จากนั้นก็ทำตามสูตรเดิม ฆ่า ตัดหัว ห่อเก็บ แล้วขนกลับ

"เฮ้ย เจ้านี่แค่บาดเจ็บเล็กน้อย อย่าเพิ่งฆ่า" หยางเฉียนรีบห้ามเมื่อเห็นทหารนายหนึ่งเตรียมจะฆ่าชาวซ่งหนูที่บาดเจ็บเพียงเล็กน้อย

"ทุกคนฟังให้ดี คนที่บาดเจ็บเล็กน้อยไม่ถึงตายให้จับตัวกลับไป ไม่อย่างนั้นถ้าคนงานไม่พอ พวกเจ้าต้องไปเป็นแรงงานทาสแทนแน่"

"รับทราบ~~~!"

"เหล่าเหยา ระวังตัวด้วยล่ะ ฟังที่ท่านแม่ทัพบอกสิ ถ้าเราจับเชลยได้เยอะๆ ต่อไปพวกเราก็ไม่ต้องไปเป็นแรงงานทาสแล้ว"

เหล่าเหยาตอบอย่างหดหู่ "ข้าได้ยินมาตั้งนานแล้ว เฮ้อ ถ้าท่านแม่ทัพมาเร็วกว่านี้สักสองสามปี พี่ชายใหญ่ของข้าก็คงไม่ต้องไปตายตอนถูกเกณฑ์ไปเป็นแรงงานหรอก"

"ดูเหมือนท่านแม่ทัพจะยังอายุน้อยอยู่เลยนะ"

"ใครจะไปรู้ล่ะ ท่านไม่พูด พวกเราก็ไม่กล้าถาม"

"ช่วงนี้ดูเหมือนท่านแม่ทัพจะสวยขึ้นเรื่อยๆ เลยนะ"

"ถ้าเจ้ายังกล้านินทาท่านแม่ทัพลับหลังอีกล่ะก็ เชื่อไหมว่าท่านจะตีเจ้าให้ตาย"

พอนึกถึงวรยุทธ์และความกล้าหาญดุจเทพของหยางเฉียน ทหารนายนั้นก็ตัวสั่นสะท้านขึ้นมาทันที คนคนนี้พวกเขาไม่กล้าแหยมด้วยจริงๆ

ทหารซ่งหนูนายหนึ่งคุกเข่าอยู่บนพื้น หยางเฉียนถามอย่างสงสัย "พวกซ่งหนูอย่างพวกเจ้ามีปัญหาทางสมองหรือเปล่า ทั้งๆ ที่เห็นว่าตรงนี้มีหลุมดักม้า แต่ก็ยังจะพุ่งเข้ามาอีก?"

"พวกเจ้าตายแน่ พวกเราชาวซ่งหนูไม่มีทางปล่อยพวกเจ้าไปแน่!"

"บ้าเอ๊ย เปลี่ยนคนใหม่เจ้านี่พูดภาษาคนไม่รู้เรื่อง"

หลังจากงมกันอยู่นาน ในที่สุดพวกหยางเฉียนก็เข้าใจ ที่แท้ไอ้พวกโง่นี่ก็คือทัพหนุนที่มาช่วยผู้บัญชาการหมื่นนายนั่นเอง

พวกมันคิดว่าทหารม้าแคว้นเซี่ยไม่ได้เก่งกาจอะไร ประกอบกับในกองทัพก็ไม่มีแม่ทัพใหญ่คอยสั่งการ

แถมยังวิ่งย้อนแสงอาทิตย์พอดี ทำให้มองไม่เห็นว่าบนทุ่งหญ้ามีอะไรบ้าง ก็เลยพุ่งตกลงมาแบบนี้แหละ

พอรู้สาเหตุ หยางเฉียนก็รีบหยิบสมุดบันทึกเล่มเล็กของตัวเองออกมา เขียนสาเหตุ กระบวนการ และผลลัพธ์ลงไป พฤติกรรมโง่ๆ แบบนี้ต้องคอยเตือนตัวเองไว้ให้ดี อย่ามัวแต่หัวเราะเยาะคนอื่น เดี๋ยววันหลังจะโดนคนอื่นหัวเราะเยาะเอาบ้าง

สิ่งที่ต้องห้ามที่สุดในสนามรบก็คือ การหัวเราะเยาะศัตรู

ศัตรูหัวเราะ ส่วนตัวเองฉี่ราด รับรองว่าจุดจบไม่สวยแน่

พวกเขานำเชลยและม้าศึกที่ยังสมบูรณ์ดีกลับมาที่ค่าย ทหารซ่งหนูไม่กี่สิบคนที่เฝ้าค่ายอยู่ถูกจัดการลงได้อย่างง่ายดายภายในเวลาไม่กี่นาที

"ส่งทหารบางส่วนไปที่หนองน้ำ จัดการถอดเสื้อผ้าของศพออกให้หมด ส่วนม้าที่ตายแล้วก็ลากกลับมาด้วย"

"รับทราบ~~~!"

"หร่านจิ้ง แกไสหัวมานี่เดี๋ยวนี้"

"ท... ท่านแม่ทัพ~~~!"

หร่านจิ้งก้มหน้าต่ำ เห็นได้ชัดว่าเขารู้ตัวว่าผิดมาตลอด เขาเอาชนะความรู้สึกผิดในใจตัวเองไม่ได้เลย

ต่อให้ไปปล้นมาสิบกว่าเผ่าก็ยังเปลี่ยนนิสัยนี้ไม่ได้ แต่เมื่อสหายร่วมรบเกือบตายเพราะความใจอ่อนเพียงชั่ววูบของเขา เขาก็เริ่มตระหนักได้

"บ้าเอ๊ย ดินโคลนมันเอาไปฉาบกำแพงไม่ได้จริงๆ ข้าไม่อยากจะพูดอะไรกับเจ้าให้มากความแล้ว ไม่ไสหัวออกจากกองพันเสวียนเจี่ยไปเป็นคนทำอาหาร ก็ไปรับโทษโบยยี่สิบไม้ เลือกเอา"

หร่านจิ้งเงยหน้าขึ้นมองหยางเฉียน "ข้ายอมรับโทษโบยยี่สิบไม้ขอรับ"

หยางเฉียนหัวเราะขึ้นมา "ดี เรื่องเล็กๆ น้อยๆ ปกติข้าอาจจะช่วยปิดบังให้เจ้าได้ แต่คราวนี้เจ้าก่อเรื่องใหญ่เกินไป มีคนเกือบตายเพราะเจ้า ถ้าข้าไม่ลงโทษเจ้า กฎอัยการศึกก็คงไร้ความหมาย เจ้าเข้าใจใช่ไหม"

"ข้าเข้าใจขอรับ ท่านแม่ทัพให้โอกาสข้า แต่เป็นข้าเองที่ทำได้ไม่ดี"

"เบลิก้า พาหร่านจิ้งออกไป โบยเขายี่สิบไม้ต่อหน้าทุกคน ถ้าเจ้ากล้าออมมือ ข้าจะให้คริสทิน่ามาโบยเจ้าแทน เข้าใจไหม?"

"วางใจได้เลย~~~!"

"โบยเสร็จแล้ว ให้หามไปที่เต็นท์ข้า"

เวลาผ่านไปเพียงครู่เดียว ทหารทุกคนก็มารวมตัวกัน หร่านจิ้งถอดชุดเกราะออก สวมเพียงเสื้อผ้าบางๆ นอนคว่ำหน้าลงบนแผ่นไม้

ความจริงตามกฎของกองทัพ จะต้องถอดกางเกงออกด้วย แต่เบลิก้าก็ไม่ใช่คนโง่ เห็นๆ กันอยู่ว่าท่านแม่ทัพต้องการปั้นเขาให้เป็นมือขวา จะให้หักหน้ากันเกินไปก็คงไม่ดี

"เพียะ~~!"

"เพียะ! เพียะ! เพียะ~~~!"

ใบหน้าอันหล่อเหลาของหร่านจิ้งบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวดทันที ปากของเขากัดแผ่นไม้ที่เบลิก้ายื่นให้เอาไว้แน่น เมื่อโดนโบยไปถึงไม้ที่สิบ ดวงตาของเขาก็เริ่มเหลือกขึ้นบน

ทหารทุกคนมีสีหน้าเคร่งขรึม โดยปกติแล้ว มีเพียงทหารที่ทำความผิดร้ายแรงเท่านั้นที่จะถูกลงโทษด้วยการโบย เนื่องจากมีทหารที่บาดเจ็บเพราะหร่านจิ้งมาร่วมดูอยู่ด้วย ความรู้สึกอึดอัดคับข้องใจที่เคยมีจึงค่อยๆ มลายหายไป

"แหมะ~!" แผ่นไม้ที่ชุ่มไปด้วยเลือดร่วงหล่นจากปากของหร่านจิ้ง ใบหน้าของเขาซีดเผือด เหงื่อและน้ำลายไหลหยดลงพื้นไม่ขาดสาย เมื่อโดนโบยครบยี่สิบไม้ เขาก็สลบเหมือดไป เบลิก้าจึงแบกเขากลับไปที่เต็นท์ของหยางเฉียน

ทหารทุกคนต่างรู้สึกหนาวเหน็บในใจ กฎอัยการศึกนั้นหนักแน่นดั่งขุนเขา นี่แหละคือความหมายของมัน

หลังจากโยนเขาลงบนเตียงข้างๆ หยางเฉียนแล้ว เบลิก้าก็ถามขึ้น "ทำไมในกองทัพถึงไม่มีบทลงโทษอื่นบ้างล่ะ?"

"แค่การโบยก็พอแล้ว ของแบบนี้มันทนรับไม่ได้ง่ายๆ หรอก"

หยางเฉียนที่โตมากับการดูละครโทรทัศน์ มีความคิดฝังหัวอยู่เสมอว่าการโดนโบยสักสิบหรือร้อยไม้มันเป็นเรื่องปกติ ในละครก็เล่นกันแบบนี้ โดนโบยเสร็จ นอนพักสองวันก็กลับมาเดินเหินได้ปกติ

แต่หลังจากที่ได้เห็นเถียนจงลงโทษคน เขาก็ไม่คิดแบบนั้นอีกเลย เขาจำได้ว่าทหารคนนั้นโดนโบยไปห้าสิบไม้ จนป่านนี้ยังลุกจากเตียงไม่ได้เลย

หลังจากศึกษาหาข้อมูล เขาถึงได้รู้ว่า ในยุคโบราณ การโบยนั้นมักจะใช้กับแม่ทัพหรือทหารที่ฝ่าฝืนกฎระเบียบของกองทัพอย่างร้ายแรง และเนื่องจากเป็นการลงโทษภายในกองทัพ จึงลงมือกันหนักมาก

บ่อยครั้งที่โดนตีไปแค่ไม่กี่ที คนถูกลงโทษก็ทนความเจ็บปวดไม่ไหวจนสลบไป แต่คนลงทัณฑ์ก็ไม่คิดจะปรานี ยังคงตีต่อไปอย่างเคร่งครัดตามคำสั่งของผู้บังคับบัญชา

ส่วนหลังจากรับโทษแล้ว นักโทษจะอยู่หรือรอด ก็ขึ้นอยู่กับบุญกรรมของตัวเองแล้ว

สำหรับคนที่มีร่างกายแข็งแรง การโดนโบยร้อยไม้ก็อาจจะแค่ทำให้บาดเจ็บสาหัสต้องพักฟื้นเป็นร้อยวัน

แต่สำหรับทหารที่ร่างกายอ่อนแอ นี่มันคือหมายเรียกจากยมบาลชัดๆ ขอแค่โดนโบยครบหนึ่งร้อยไม้ ก็เตรียมตัวไปรายงานตัวที่ยมโลกได้เลย

เมื่อนึกถึงรูปร่างผอมบางอย่างกับไม้เสียบผีของหร่านจิ้ง การลงโทษด้วยการโบยยี่สิบไม้ก็เพียงพอแล้ว ถือเป็นการสั่งสอนเพื่อไม่ให้ทำผิดอีก

"หยางเฉียน เจ้านี่มันขี้งกจริงๆ ขนาดเสื้อผ้าคนตายยังไม่เว้นเลยนะ" คริสทิน่าเอ่ยหยอกล้อ

"ขี้งกอะไรกัน? เขาเรียกว่ารู้จักมัธยัสถ์ต่างหาก สมัยนี้ข้าวยากหมากแพง ไอ้พวกเด็กหนุ่มอายุสิบกว่าปีพวกนี้กินจุอย่างกับอะไรดี กินล้างกินผลาญจนบ้านแทบจะล้มละลาย ถ้าข้าไม่รู้จักเก็บหอมรอมริบ จะเอาอะไรมาเลี้ยงพวกเจ้า จะเอาอะไรมาเลี้ยงพวกเชลยซ่งหนูพวกนี้?"

ในชาติก่อน การที่หยางเฉียนสามารถซื้อบ้านในเมืองใหญ่อย่างเซี่ยงไฮ้ได้ตอนอายุราวๆ สามสิบปี ไม่เพียงแต่จะต้องหาเงินเก่ง แต่ยังต้องรู้จักประหยัดเงินด้วย ค่าครองชีพที่นั่นมันน่ากลัวจะตายไป

ตกกลางคืน

หลังจากทุกคนกินเนื้อม้ากันอิ่มแล้ว เบลิก้าก็เข้านอนก่อน เธอมีอาการแพ้น้ำแพ้อากาศนิดหน่อย รู้สึกเวียนหัว สงสัยวันนี้คงจะโดนแดดร้อนเกินไป

ส่วนคริสทิน่าก็ถลกแขนเสื้อขึ้น ให้หยางเฉียนทายานวดให้ แขนทั้งสองข้างของเธอไม่เพียงแต่อ่อนแรง แต่บนผิวที่ขาวเนียนยังมีรอยเส้นเลือดสีม่วงนูนขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด ซึ่งเป็นผลจากการได้รับแรงกระแทกอย่างรุนแรง

"แผลนี่จะว่าหนักก็ไม่หนัก จะว่าเบาก็ไม่เบา เจ้าจะไปทนสู้กับมันทำไม ข้าแทงมันทีเดียวก็ตายแล้ว นี่ ข้านวดให้เจ้านานขนาดนี้ เจ้าจะส่งเสียงออกมาสักหน่อยไม่ได้หรือไง ไม่เจ็บหรือไงเนี่ย?"

คริสทิน่าแค่นหัวเราะ "ชาวสปาร์ตัน ต่อให้เจ็บแค่ไหนก็ไม่ร้องออกมาหรอก ความอดทนคือคติพจน์ของพวกเรา ยอดขุนพลที่เก่งกาจขนาดนั้น ก็ต้องเอาชนะด้วยการต่อสู้สิ ไม่อย่างนั้นเกียรติยศจะมาจากไหน?"

หยางเฉียนออกแรงนวดให้เธอ พลางทำหน้าเหยียดหยาม "ความกล้าหาญแบบบ้าบิ่น มันจะมีประโยชน์อะไร เกียรติยศบ้าบออะไร ถ้าตายไปก็จบเห่กันหมด บ้าเอ๊ย ข้านวดให้เจ้ามาตั้งนาน เมื่อยจะตายอยู่แล้วเนี่ย"

"งั้นข้าไปนอนก่อนนะ นี่คือยาทาแก้แผลฟกช้ำ" คริสทิน่ากระชับชุดเกราะแล้วทิ้งตัวลงนอน

หยางเฉียนเบ้ปาก หยิบยาทาเดินไปที่เตียงของตัวเอง เขาถอดกางเกงของหร่านจิ้งลง ทันใดนั้นดวงตาของเขาก็เบิกกว้าง "เชี่ยเอ๊ย โดนโบยแค่นี้เนี่ยนะ?"

เขาเห็นว่าบนก้นขาวๆ นั้น กลายเป็นสีม่วงคล้ำไปหมด เลือดยังไม่ทันจะแข็งตัวเป็นสะเก็ดด้วยซ้ำ เขาถอนหายใจออกมา ก่อนจะชโลมยาทาลงบนก้นของหร่านจิ้ง

"บ้าเอ๊ย หน้าขาวอย่างกับผู้หญิง ก้นก็ยังขาวขนาดนี้อีก จะมาเป็นทหารทำไม ไปเป็นหนุ่มขายบริการยังมีอนาคตกว่าอีก" หยางเฉียนบ่นอุบอิบ เขาถือว่าทำดีที่สุดแล้วนะ

ในอดีตมีเล่าปี่นอนร่วมเตียงกับกวนอู วันนี้มีหยางเฉียนถอดกางเกงหร่านจิ้งทายาให้ ความจริงใจในการซื้อใจคนเก่งขนาดนี้ ถือว่าเพียงพอแล้วล่ะมั้ง

จัดการเสร็จ เขาก็ไม่สวมกางเกงกลับให้ เพราะเห็นเลือดไหลเยิ้มแล้วรู้สึกเจ็บแทน เขายังคงรู้สึกไม่วางใจ จึงออกไปเดินตรวจตราข้างนอกอีกหนึ่งรอบ ก่อนจะกลับมาล้มตัวลงนอนหลับสนิทไปบนเตียง

วันรุ่งขึ้น

เสียงกรีดร้องแหลมปรี๊ดทำลายความเงียบสงบลง ทหารหลายนายรีบคว้าอาวุธวิ่งออกมา นึกว่าถูกทหารซ่งหนูลอบโจมตี แต่เมื่อพบว่าเสียงนั้นดังมาจากเต็นท์ของแม่ทัพใหญ่ พวกเขาก็ไม่ได้คิดอะไรมาก และพากันสลายตัวไป