บทที่ 72 ข้าคือเถียนจง

หยางเฉียนขยี้ตา มองหร่านจิ้งที่อยู่ข้างๆ แล้วด่าทอด้วยความโกรธ "ไอ้บ้าเอ๊ย สมองมีปัญหาหรือไง ร้องหาพระแสงอะไร! ถ้าทหารแตกตื่นขึ้นมา ต่อให้ฆ่าเจ้าสามรอบยังน้อยไปเลย"

หร่านจิ้งหน้าซีดเผือด ถามเสียงอ่อย "ท่านแม่ทัพ ยาที่ทาให้ข้า... ท่านเป็นคนทาให้หรือขอรับ?"

"ก็เออสิ ถ้าไม่ใช่ข้าแล้วจะเป็นใคร เบลิก้าก็ไม่ค่อยสบาย คริสทิน่าก็เพิ่งเจ็บตัวเมื่อวาน ข้าก็เป็นคนทายาให้นางเหมือนกัน ส่วนเถิงจื่อจิ้นก็ยุ่งหัวหมุนอยู่ในค่าย ข้ายังหาตัวไม่เจอเลย"

หยางเฉียนคว้าถ้วยน้ำมาดื่มอย่างไม่ใส่ใจ "ถ้าข้าไม่ทายาให้ ป่านนี้ก้นขาวๆ ของเจ้าคงเลือดไหลไม่หยุดไปแล้ว"

หร่านจิ้งมุดหัวอยู่ใต้ผ้าห่ม ไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่ หยางเฉียนเข้าใจดี คงจะรู้สึกอายที่โดนลงโทษต่อหน้าทหารตั้งมากมาย

เขาก้มลงไปดูแผล จุ๊ๆๆ แผลหลายที่ยังไม่ตกสะเก็ดเลย ที่นี่ทุ่งหญ้านะ มาตัวเปล่าแทบไม่ได้พกอะไรมาเลย ยามี แต่ไม่มีหมอทหาร

"อยู่นิ่งๆ สิ~~~!" หยางเฉียนตรวจดูแผลให้ พอแตะเบาๆ เลือดก็ซึมออกมาอีก เลยรีบหยิบผงยามาโรยให้

"โอ๊ย~~ เจ็บนะ!!!"

หยางเฉียนทำหน้าเซ็ง "อย่ามาทำสำออย ข้าเป็นถึงรองแม่ทัพมาทายาให้เจ้า จะเอาอะไรอีก เลิกทำตัวน่ารำคาญได้แล้ว"

"เรื่องเมื่อวาน คนเห็นตั้งเยอะ ข้าปล่อยผ่านไม่ได้หรอก ไม่งั้นต่อไปจะคุมทหารได้ยังไง ช่วงนี้เจ้าก็พักฟื้นในเต็นท์ข้าไปก่อน มีโถส้วมอยู่ข้างๆ ฉี่เสร็จก็ให้เบลิก้าเอาไปเท"

หยางเฉียนพูดจบก็สวมหมวกเกราะแล้วเดินออกไป เขามีเรื่องต้องทำอีกเยอะ แถมยังต้องออกกำลังกายด้วย

ตอนที่หยางเฉียนเดินออกไป หร่านจิ้งแอบมองตาม ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความรู้สึกซับซ้อน หน้าแดงก่ำ ไม่รู้ว่าเป็นไข้หรือเปล่า

หยางเฉียนเดินไปรอบๆ จนไปเจอเถิงจื่อจิ้นที่คอกม้า สภาพผมเผ้าชี้ฟู "นี่ผมเจ้าไปโดนฟ้าผ่ามาเหรอเนี่ย?"

"หยางเฉียน ปากยังหมาเหมือนเดิมเลยนะ ไม่ได้สระผมมาเป็นเดือน ข้าว่าเหาคงจะขึ้นหัวแล้วล่ะ"

"คำนวณเสบียงให้ดีๆ นะ อย่าให้ตกหล่น ไม่งั้นกลับไปบัญชีไม่ตรงจะยุ่งเอา"

"วางใจได้ ข้าจดเองกับมือ ข้าไม่เชื่อหรอกว่าทหารคนไหนจะคิดเลขเก่งกว่าพ่อค้าอย่างพวกเรา" เถิงจื่อจิ้นมักจะคุยโวโอ้อวดเสมอเวลาพูดถึงเรื่องคิดเลข

เมื่อเห็นว่าไม่มีอะไรต้องทำ หยางเฉียนก็กินยาลูกกลอนตามปกติ แล้วเริ่มออกกำลังกาย คนที่ทะลุมิติมาจากยุคปัจจุบัน ถ้าไม่เคยเห็นฉากทหารม้าเข้าชาร์จ คงจินตนาการไม่ออกหรอก

พลังทำลายล้างที่พุ่งตรงเข้ามาหา เอาจริงๆ นะ คนธรรมดากว่า 70% คงหันหลังวิ่งหนี ส่วนอีก 30% ที่เหลือคงฉี่ราดจนก้าวขาไม่ออก

ในอนาคตถ้าจะกำจัดซ่งหนู ทหารม้าเป็นสิ่งที่ขาดไม่ได้ ถ้าอยากจะรอดชีวิตจากการชาร์จแบบนี้ ก็ต้องฝึกฝนตัวเองให้แข็งแกร่งขึ้น พร้อมกับมีชุดเกราะชั้นดี ถึงจะเอาตัวรอดมาได้อย่างยากลำบาก

หลังจากออกกำลังกายช่วงเช้า หยางเฉียนก็เหงื่อท่วมตัว เขาจำใจถอดชุดเกราะออก ปล่อยให้เหงื่อไหลซึมเปียกชุ่มร่างกายเพราะอาบน้ำไม่ได้

ยังไม่ทันจะเดินถึงเต็นท์ เถิงจื่อจิ้นก็วิ่งกระหืดกระหอบเข้ามา "หยางเฉียน ข้า ข้า ข้า..."

"เจ้า เจ้า เจ้า เป็นอะไร ติดอ่างเหรอ?"

"มะ มะ ไม่ใช่~~~"

"ค่อยๆ พูด หายใจเข้าลึกๆ ข้าจะติดอ่างตามเจ้าแล้วเนี่ย"

"ข้า ข้าเห็นว่าในกรงไม้กรงนึง พวกซ่งหนูมันเลี้ยงตัว 'ซื่อ (แรด)' ไว้ด้วยล่ะ"

!!!

หยางเฉียนหูผึ่งทันที คว้าไหล่เถิงจื่อจิ้นเขย่าแรงๆ "เร็วๆ พาข้าไปดูหน่อย"

"เลิกเขย่าได้แล้ว ข้าจะพาไป ตัวแค่นี้เอาแรงมาจากไหนเยอะแยะเนี่ย"

ทั้งสองคนเดินไปที่คอกม้าแถวสุดท้าย ก็เห็นสัตว์ประหลาดรูปร่างคล้ายลูกวัว สีขาวซีด มีเขาเดี่ยวอยู่บนหัว

มันนอนนิ่งๆ อยู่ในกรงไม้ หางสั้นๆ แกว่งไปมา เคี้ยวหญ้าที่คนเตรียมไว้ให้อย่างสบายใจ

หยางเฉียนเบิกตากว้าง นี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้เห็นแรดตัวเป็นๆ

"จุ๊ๆๆ~~~ ทำไมมันดูไม่ใหญ่เหมือนที่คิดไว้เลยแฮะ!" ถึงจะแปลกใจ แต่แรดตัวนี้ก็ไม่ได้ตัวใหญ่เท่าที่เขาจินตนาการไว้จริงๆ

"โธ่ เจ้าไม่รู้อะไร นี่มันลูกแรด ยังไม่โตเต็มที่ ข้าเคยเห็นแรดตัวเบ้อเริ่ม สูงกว่าหลังม้าอีกนะ"

ดวงตาหยางเฉียนเป็นประกายวิบวับ มองสำรวจแรดตัวนั้นด้วยความสนใจ "เจ๋งไปเลย แรดตัวนี้เจ้าต้องดูแลให้ดีๆ นะ ห้ามให้มันตายเด็ดขาด"

เถิงจื่อจิ้นทำหน้างง "เจ้านี่มันไม่มีประโยชน์อะไรเลยนะ แถมยังดุร้าย กินก็จุ เลี้ยงเปลืองกว่าม้าอีก เอาไปเลี้ยงที่บ้านไม่เหมาะมั้ง?"

หยางเฉียนมองเถิงจื่อจิ้นด้วยสายตาลึกล้ำ แล้วพูดเสียงเรียบ "ข้ารวยเว้ย"

เถิงจื่อจิ้นถึงกับพูดไม่ออก ได้แต่ยกนิ้วโป้งให้ พี่ใหญ่ ท่านยอดเยี่ยมมาก ท่านรวย ท่านจะทำอะไรก็ได้ตามใจเลย

สามวันผ่านไปอย่างรวดเร็ว หยางเฉียนใช้ชีวิตด้วยความหวาดระแวงทุกวัน กลัวพวกซ่งหนูจะบุกมา แต่จะให้ทิ้งม้าที่ตายเกลื่อนกลาดไว้โดยไม่เอาไปด้วย ก็ไม่ใช่สไตล์ของเขาเลย

เพราะไม่มีเกลือปริมาณมากพอ สุดท้ายเขาเลยต้องสั่งให้ทหารทุกคนกินอาหารห้ามื้อต่อวัน และทุกมื้อต้องมีเนื้อสัตว์เยอะๆ

กลายเป็นว่าทหารที่รอนแรมมาแรมเดือน แทนที่จะผ่ายผอม กลับมีน้ำมีนวลและดูแข็งแรงขึ้น

แม้แต่เชลยชาวซ่งหนูก็ยังได้กินเครื่องในม้าไปด้วย

ม้าศึกหลายพันตัว ต่อให้กินยังไงก็กินไม่หมด สุดท้ายก็ต้องไปหาไม้แถวนั้นมารมควันเนื้อเพื่อเก็บไว้ ขนกลับไปที่ค่ายเมืองอวิ๋นทง ขืนทิ้งไป หยางเฉียนคงเสียดายแย่

หลังจากทุกคนเก็บของเสร็จ ก็พากองทหารม้าเดินทางกลับ

หลายวันต่อมา ขบวนทัพก็เคลื่อนตัวไปข้างหน้าเรื่อยๆ จนเริ่มมองเห็นด่านที่เต็มไปด้วยร่องรอยแห่งกาลเวลาปรากฏขึ้นบนเส้นขอบฟ้า

"บ้าเอ๊ย ในที่สุดก็กลับมาถึงซะที!!!" หยางเฉียนกำหมัดชกอากาศ ดวงตาของเขาแฝงไปด้วยความรู้สึกผูกพันที่ยากจะอธิบาย

เมื่อได้เห็นด่านแห่งนี้ ในจิตใต้สำนึกของหยางเฉียนก็หลอมรวมเข้ากับโลกใบนี้อย่างสมบูรณ์ และยอมรับตัวตนของเขาในโลกนี้แล้ว

ตอนที่กำลังจะถึงด่าน ทหารสอดแนมก็ควบม้าเข้ามารายงานว่า "ท่านแม่ทัพ มีทหารม้าซ่งหนูตามหลังเรามาขอรับ"

หยางเฉียนขมวดคิ้ว หันไปมองข้างหลัง "มากันกี่คน?"

"ห้าร้อยนายขอรับ!"

"บ้าเอ๊ย นี่มันดูถูกกันชัดๆ"

"หยางเฉียน จะสู้ไหม?" เถิงจื่อจิ้นชะโงกหน้าเข้ามาถาม

หยางเฉียนพูดติดตลก "เจ้าตามพวกมันทันหรือไงล่ะ?"

"เอ่อ~~~ ก็จริงนะ~~!" เถิงจื่อจิ้นตอบหน้าเจื่อน

"ทุกคนเตรียมพร้อม~~~!!!!" ทหารม้าหนึ่งพันนายคอยคุมตัวชาวซ่งหนูที่ถูกมัดไว้ ส่วนอีกพันนายหันกลับไปตั้งแถว ถือหน้าไม้หนักเตรียมพร้อมรับมือ เอาตรงๆ นะ ทหารม้าซ่งหนูห้าร้อยนายบุกเข้ามา เจอห่าธนูระลอกเดียวก็คงตายไปครึ่งนึงแล้ว

พวกซ่งหนูควบม้าเข้ามาใกล้ แต่ก็หยุดอยู่ที่ระยะสามร้อยเมตรจากกองทัพของหยางเฉียน

"แม่ทัพแคว้นเซี่ยคนไหน ช่างบังอาจมาเหิมเกริมในทุ่งหญ้าของเรา?" แม่ทัพซ่งหนูคนหนึ่งตะโกนถามหยางเฉียน

หยางเฉียนก็ตะโกนกลับไปสุดเสียง "ข้าจะเป็นใครมันก็เรื่องของข้า ในเมื่อพวกซ่งหนูกล้ามาปล้นเสบียงที่แคว้นเซี่ย ข้าก็กล้ามาไล่ฆ่าหมาป่าที่ทุ่งหญ้าเหมือนกัน"

"ดี ดี ดี! ไอ้พวกแคว้นเซี่ยชั้นต่ำ กล้าบอกชื่อมาไหม ข้าคือแม่ทัพฮุนเสียอ่าต๋า ผู้บัญชาการหมื่นนายใต้สังกัดท่านอ๋องฝ่ายขวา" ฮุนเสียอ่าต๋าโกรธจนฟิวส์ขาด

"ลูกผู้ชายตัวจริง ไม่เคยเปลี่ยนชื่อแซ่ ข้าคือเจ้าเมืองอวิ๋นทง แม่ทัพอานเป่ย นามว่า 'เถียนจง' ไว้มีโอกาสมาทุ่งหญ้าอีกเมื่อไหร่ ข้าจะตัดหัวหมาๆ ของเจ้าให้ดู"

คนรอบข้างหยางเฉียนต่างมองเขาด้วยความงุนงง เจ้าไม่ได้ชื่อหยางเฉียนหรอกเหรอ? ทำไมถึงกลายเป็นเถียนจงไปได้ล่ะ

ทั้งสองฝ่ายด่าทอกันไปมาอย่างดุเดือด แต่ก็ไม่มีใครกล้าเปิดศึกก่อน ทหารม้าของหยางเฉียนตามพวกซ่งหนูไม่ทัน ส่วนพวกซ่งหนูที่มีแค่ห้าร้อยนายก็สู้ทหารม้าสองพันนายของหยางเฉียนไม่ได้เช่นกัน

"ไอ้ลูกเต่า ล้างคอรอไว้เลยนะ ไว้ข้าว่างเมื่อไหร่ จะไปเที่ยวค่ายใหญ่ท่านข่านพวกเจ้าแน่"

"ทหารทั้งหลาย พวกเราไปกันเถอะ ปล่อยให้ไอ้พวกหมาซ่งหนูมันดมฝุ่นไปละกัน"

"ฮ่าๆๆๆ~~~!" เสียงหัวเราะเยาะเย้ยดังสนั่น ก่อนที่กองทัพจะรีบถอนตัวเข้าด่านไป

ฮุนเสียอ่าต๋าหน้าดำคร่ำเครียด กำหมัดแน่นจนข้อขาว ผู้บัญชาการหมื่นนายที่นำทหารห้าพันนายไปสู้กับหยางเฉียนก็คือพี่ชายของเขานั่นเอง

พี่ชายตายในสนามรบ ตอนที่เขานำทหารห้าร้อยนายไปตามหา ก็พบแต่ศพไร้หัวของพี่ชาย

"หึ เถียนจง สักวันข้าจะฆ่าเจ้าให้ได้"

ก่อนจะเข้าด่าน หยางเฉียนก็ฆ่าชาวซ่งหนูไปอีกหลายคน พอเห็นกองทัพของเขา ชาวซ่งหนูหลายคนก็เริ่มกระสับกระส่าย พยายามจะหนี แต่จะหนีไปไหนได้ล่ะ? กินอาหารแค่วันละมื้อเท่าแมวดม ผ่านไปสามวัน อย่าว่าแต่หนีเลย แค่เดินยังลำบาก

เดิมทีหยางเฉียนตั้งใจจะไปที่ค่ายทหารก่อน แล้วค่อยกลับจวน แต่นึกไม่ถึงว่าตอนผ่านเมืองโซ่วเฉิง หมีเล่อกำลังรอเขาอยู่

"ท่านแม่ทัพหยาง ช่างเกรียงไกรจริงๆ ขอรับ" หมีเล่อยิ้มหน้าบาน เขานับถือหยางเฉียนจากใจจริง เรื่องที่หลายคนไม่กล้าทำ หยางเฉียนก็ทำมาหมดแล้ว

หลังจากคุยกันสักพัก หมีเล่อก็บอกความจริงว่า มีราชโองการมารอเขาอยู่ที่เมืองอวิ๋นทง ส่วนพวกเชลยกับของที่ริบมาได้ เขาจะจัดการให้เอง

แบบนี้ก็ดีเหมือนกัน ไม่ได้กลับบ้านนานแล้ว นอนกลางดินกินกลางทรายมาตลอด หลับก็ไม่เต็มตื่น

กองทัพเปลี่ยนเส้นทางมุ่งหน้าสู่เมืองอวิ๋นทง หยางเฉียนให้ทหารคุมตัวชาวซ่งหนูไปที่หมู่บ้านใกล้ๆ เมืองอวิ๋นทง ส่วนตัวเองก็พาคนสนิทไม่กี่คนมุ่งหน้าเข้าเมือง

หยางเฉียนมองหร่านจิ้งที่อยู่ข้างหลัง แล้วพูดด้วยรอยยิ้ม "คราวนี้รู้ซึ้งแล้วใช่ไหม คราวหน้ายังกล้าขัดคำสั่งอีกไหม?"

หร่านจิ้งนอนคว่ำอยู่บนรถม้า ทำหน้าเหมือนคนหมดอาลัยตายอยาก โชคดีที่มีเบลิก้าคอยดูแล เอาผ้ามาคลุมแผลให้ ไม่งั้นคนที่เดินผ่านไปมาคงได้เห็นก้นขาวๆ ของเขาหมดแน่

"ท่านแม่ทัพ ข้าน้อยรู้ว่าผิดไปแล้ว คราวหน้าข้าน้อยจะไม่ทำอีกแล้วขอรับ"

"หึๆ รู้ตัวก็ดี ถ้ามีคราวหน้าอีก ข้าก็ช่วยเจ้าไม่ได้นะ ไปรักษาตัวที่จวนข้าให้หายดีก่อน แล้วค่อยกลับไปที่ค่าย แผนการของข้าห้ามล้มเหลวเด็ดขาด เข้าใจไหม?"

"วางใจเถอะขอรับ ข้าน้อยเข้าใจแล้ว"

"ท่านแม่ทัพหยาง ท่านแม่ทัพหยาง~~~!" เสียงเรียกอย่างร้อนรนดังมาจากข้างหลัง

นายประตูเมืองคนหนึ่งวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามา พอเห็นหน้ากากน่ากลัวของหยางเฉียน เขาก็อดกลืนน้ำลายไม่ได้ "ท่านคือท่านแม่ทัพหยางใช่ไหมขอรับ?"

"อืม มีอะไร?"

"มีราชโองการจากเมืองหลวงเฉาเสียนส่งมาถึงขอรับ ท่านขุนนางที่นำราชโองการมาบอกว่า ถ้าเห็นท่านให้รีบไปรับราชโองการทันที"

หยางเฉียนขมวดคิ้ว ทำไมราชโองการถึงส่งมาหาเขาได้ล่ะ? หรือว่าเขาทำตัวเด่นเกินไป?

"ท่านขุนนางอยู่ที่ไหน~~~"

"ลานประหารมุมเมืองขอรับ"

"โห ท่านขุนนางคนนี้อารมณ์สุนทรีย์จังแฮะ ที่อื่นมีตั้งเยอะแยะ ดันไปลานประหาร หรือว่าจะมีรสนิยมแปลกๆ"