บทที่ 73 ปล้นลานประหาร?

"แหม ท่านแม่ทัพหยาง พูดแบบนั้นเดี๋ยวใต้เท้าได้ยินเข้า จะเสียภาพลักษณ์เอานะขอรับ" นายประตูเมืองหัวเราะร่วน

"เจ้าทำได้ดีมาก ขอบใจนะ!" หยางเฉียนสั่งให้คริสทิน่าและคนอื่นๆ กลับจวนไปก่อน ส่วนตัวเองก็รีบวิ่งไปที่ลานประหาร เขาไม่มีทางเลือก ตอนนี้เขายังไร้อำนาจ ถ้าเกิดเข้าไปพัวพันกับเรื่องวุ่นวายในราชสำนัก ใครจะรู้ว่าจะเกิดเรื่องเหนือความคาดหมายอะไรขึ้นมาบ้าง

ทำตัวให้เงียบเข้าไว้ อย่าเพิ่งไปทำอะไรบุ่มบ่ามเชียวล่ะ!

พอไปถึงลานประหาร เขาก็นึกว่าจะไม่มีคน ที่ไหนได้ คนกลับมืดฟ้ามัวดิน ชาวบ้านจำนวนมากกำลังยืนมุงดูลานประหารตรงกลางอย่างสนใจ

มีคนคุกเข่าอยู่กลางลานประหารหลายสิบคน แค่ดูหน้าก็รู้แล้วว่ามาจากทุ่งหญ้า หยางเฉียนแหวกฝูงชนขึ้นไปบนอัฒจันทร์

ทหารสองนายรีบเข้ามาขวางทันที "ผู้บุกรุก ต้องรับโทษตาย"

"ข้าคือรองแม่ทัพ หยางเฉียน ได้ยินมาว่าใต้เท้ามีราชโองการมาส่ง ข้าเลยมารับ"

ตอนนั้นเอง ชายชราร่างเล็กก็วิ่งกระหืดกระหอบลงมาหา โค้งคำนับให้หยางเฉียน "ท่านแม่ทัพหยาง ข้ารอท่านมาตั้งนานแล้วขอรับ"

"ท่านคือ?"

"ข้าน้อยคือผู้ตรวจการเมืองอวิ๋นทงขอรับ ใต้เท้าท่านอื่นไม่อยู่กัน ข้าน้อยเลยต้องมาเป็นผู้คุมการประหารแทน"

เขาเดินตามชายชราขึ้นไปด้านบน ชายหน้าขาววอก เสียงแหลมปรี๊ดเหมือนเป็ดก็เดินออกมา "หยางเฉียน รับราชโองการ"

ทุกคนในลานประหารคุกเข่าลงพร้อมกัน ก้มหน้าต่ำ หยางเฉียนไม่มีทางเลือก จำต้องคุกเข่าข้างหนึ่งลงกับพื้น

"ราชโองการ: หยางเฉียน รองแม่ทัพ เป็นผู้มีความจงรักภักดีต่อชาติบ้านเมือง มีสติปัญญาและความกล้าหาญเป็นเลิศ ทำลายกองทัพซ่งหนูได้หลายครั้ง สังหารศัตรูไปนับไม่ถ้วน บัดนี้ จึงขอเลื่อนขั้นเป็นเจ้าเมืองอวิ๋นทง แม่ทัพเจิ้นเป่ย (แม่ทัพพิทักษ์อุดร) มีอำนาจสั่งการกองกำลังชายแดนทั้งหมด"

"แคว้นเซี่ยจงเจริญ ฝ่าบาทจงเจริญ!" เหล่าชาวบ้านและขุนนางที่อยู่ในลานประหารต่างตะโกนสรรเสริญดังกึกก้อง เสียงดังสนั่นหวั่นไหว

หยางเฉียนถึงกับอึ้งไปเลย บ้าเอ๊ย นี่มันก้าวกระโดดแบบสามขั้นเลยนะเนี่ย ไม่สิๆ ซวยแล้วไง เสด็จพ่อจอมปลอมดันมาสนใจเขาซะแล้ว

"อ๊าก!! ไม่ฟังๆๆ ท่องบทสวดไปเถอะไอ้แก่เอ๊ย"

หยางเฉียนไม่มีทางเลือก ประสานมือตอบเสียงอ่อย "แคว้นเซี่ยจงเจริญ ฝ่าบาทจงเจริญ"

"ท่านแม่ทัพหยาง ยินดีด้วยนะขอรับ การเลื่อนขั้นครั้งนี้ เทียบเท่ากับตำแหน่งเก้าชิง (ขุนนางชั้นผู้ใหญ่ทั้งเก้า) เลยนะขอรับ" ผู้ตรวจการเอาอกเอาใจสุดฤทธิ์

"แม่งเอ๊ย ข้าร้องไห้ได้ไหมเนี่ย?"

แอบด่าในใจ แต่ใบหน้ากลับฉีกยิ้มกว้าง "ต่อไปเราต้องทำงานร่วมกันให้ดีนะขอรับ"

ทั้งสองคนต่างก็มีแผนการในใจ แต่ภายนอกกลับทำตัวเป็นมิตรกันสุดๆ

"คนข้างล่างนั่นมาจากเผ่าไหนกัน?" ในเมื่อหยางเฉียนได้เป็นถึงแม่ทัพเจิ้นเป่ย แถมยังได้เป็นเจ้าเมืองอีก เขาก็เลยต้องรับหน้าที่คุมการประหารไปโดยปริยาย

"เรียนท่านแม่ทัพ คนข้างล่างนั่นเป็นพวกซ่งหนูปลอมตัวมาทั้งหมดเลยขอรับ"

"พวกมันปลอมตัวเป็นเผ่าอะไร?" หยางเฉียนถามอย่างสงสัย

พวกชนเผ่าเร่ร่อนก็มีกองคาราวานสินค้าเหมือนกัน แต่ส่วนใหญ่จะมาค้าขาย ซ่งหนูกับแคว้นเซี่ยไม่ถูกกัน ปกติก็จะปลอมตัวเป็นเผ่าอื่น

แคว้นเซี่ยก็หลับตาข้างลืมตาข้างนึง เรื่องพวกนี้มันห้ามกันยาก ตราบใดที่ไม่ทำอะไรเกินเลย ก็ไม่ค่อยมีใครเข้าไปหาเรื่องหรอก

"พวกมันปลอมตัวเป็นชาวเจี๋ย (ชนเผ่าเร่ร่อนเผ่าหนึ่ง) ความจริงก็ไม่มีอะไรหรอกขอรับ แต่มีอยู่สองสามคนดันไปทำตัวลับๆ ล่อๆ แอบดูค่ายทหารใกล้ๆ เมืองอวิ๋นทง ทหารก็เลยจับตัวมา"

หยางเฉียนถึงกับบางอ้อ ที่แท้ก็เป็นกองคาราวานที่แฝงสายลับมาด้วยนี่เอง ทำงานไม่เป็นมืออาชีพเอาซะเลย สู้พวกเถิงจื่อจิ้นก็ไม่ได้

"ในเมื่อหลักฐานมัดตัวแน่นหนา ตรวจสอบตัวตนชัดเจนแล้ว ก็คงต้องประหารสินะ"

ชีวิตหลายสิบชีวิตในตอนนี้ สำหรับหยางเฉียนแล้ว ไม่ได้มีความหมายอะไรเลย ไม่ใช่ว่าเขาไม่เห็นค่าของชีวิตนะ แต่เพราะเขาฆ่าคนมาเยอะจนชินชาแล้วต่างหาก

จู่ๆ ท้องฟ้าก็มืดครึ้มลง ตอนที่ทุกคนแหงนหน้าขึ้นไปมอง ลานประหารตรงกลางก็เกิดการบิดเบี้ยวอย่างประหลาด แต่น่าเสียดายที่ไม่มีใครสังเกตเห็น

เมื่อเมฆหมอกจางหายไป จู่ๆ ก็มีคนตกลงมาจากฟ้าพร้อมกับกระเป๋าอีกหลายใบ หล่นทับเพชฌฆาตจนสลบเหมือดไปเลย

"ชิ้ง ชิ้ง ชิ้ง~~!"

ทหารรอบๆ รีบชักดาบและง้าวออกมาทันที จ้องเขม็งไปที่คนที่ตกลงมาด้วยความตกใจ

หยางเฉียนกะพริบตาปริบๆ ขยี้ตาอย่างแรง ก่อนจะลุกพรวดขึ้น "บ้าเอ๊ย คนนี่มาจากไหนวะเนี่ย?"

"นี่มันคนหรือตัวอะไร?"

"ทำไมจู่ๆ ถึงมีคนตกลงมาจากฟ้าได้"

"หรือว่าจะเป็นเทพเซียน"

"ตดเถอะ เทพเซียนบ้าอะไรผมสีทอง?"

"เจ้าเคยเห็นเทพเซียนหรือไง?"

ชาวบ้านที่อยู่รอบๆ เริ่มซุบซิบนินทากัน

คนที่ตกลงมาเป็นผู้หญิง เธอขมวดคิ้วแน่น ดูเหมือนจะเจ็บตัวไม่น้อย ค่อยๆ ลุกขึ้นมาจากพื้น ทหารหลายคนถึงกับตกใจจนถอยหลังไปสองสามก้าว

หยางเฉียนมองภาพตรงหน้าด้วยความตกตะลึง มือไม้สั่นด้วยความตื่นเต้น แต่เขาก็ใช้ความนิ่งสงบข่มอารมณ์เอาไว้ได้ กระเป๋าที่ตกลงมาพร้อมกับเธอนั่นมันกระเป๋าเดินทางชัดๆ

"ปัง~~!"

ผู้ตรวจการตบโต๊ะดังลั่น ทำเอาหยางเฉียนสะดุ้งโหยง โห บารมีล้นเหลือจริงๆ

"บังอาจทำร้ายผู้คุมการประหาร แถมยังมีผมสีทองอีก ต้องเป็นพวกเดียวกับซ่งหนู มาปล้นลานประหารแน่ๆ" ผู้ตรวจการผุดลุกขึ้นชี้หน้าด่า

หยางเฉียนแทบจะพ่นน้ำลายใส่หน้า พี่ชาย เอ้ย คุณปู่ นี่คิดว่ากำลังถ่ายหนังอยู่หรือไง? ใครมันจะกล้าบ้าบิ่นมาปล้นลานประหาร?

อยากตายนักหรือไง ทหารหุ้มเกราะในนี้มีตั้งกว่าสองร้อยคน ปล้นลานประหารงั้นเหรอ? เอาหัวมาทิ้งชัดๆ

ผู้หญิงคนนั้นลุกขึ้นยืน กุมขมับตัวเอง เดินวนไปวนมาด้วยความมึนงง เสื้อผ้าของเธอพริ้วไหว ดูเหมือนชุดโบราณจริงๆ แต่หยางเฉียนรู้ดีว่า เสื้อผ้าแบบนี้ไม่ใช่ของยุคนี้แน่นอน

พอเธอเดินไปทางไหน พวกทหารก็จะถอยห่างออกไปนิดหน่อย เหมือนจะกลัวๆ เธอยังไงยังงั้น

นายกองที่คุมทหารขมวดคิ้ว "จะเทพเซียนหรือปีศาจอะไรก็ช่างเถอะ ก็แค่เพิ่มหัวคนตายอีกหัวนึง ได้ความดีความชอบเพิ่มอีกต่างหาก"

ผู้ตรวจการมองหยางเฉียนที่ยังนิ่งเงียบ ก็รีบสั่งการทันที "พูดมีเหตุผล จับตัวนางไว้ เร็วเข้า"

"เด็กๆ จับตัวนางมา"

ทหารสิบกว่าคนถือหอกยาว เอาปลายหอกจ่อไปที่คอของหญิงสาวทันที

"เฮ้ยๆๆ พวกคุณทำอะไรกันเนี่ย?" หญิงสาวที่กำลังงงอยู่ พอเห็นหอกแหลมๆ จ่อคอก็ถึงกับสติแตก ร้องเสียงหลง

ทหารสองคนเดินเข้ามา จับเธอมัดไพล่หลังทันที

"โอ๊ยๆๆ ปล่อยนะ พวกคุณทำบ้าอะไรเนี่ย" หญิงสาวร้องโอดโอย พยายามจะดิ้นหนี แต่แรงผู้หญิงตัวเล็กๆ จะไปสู้แรงทหารฉกรรจ์สองคนได้ยังไง

"หุบปาก เดินไป"

ทหารสองคนกดตัวเธอลงคุกเข่าบนลานประหาร หญิงสาวมองซ้ายมองขวา ก็เห็นผู้ชายผู้หญิงหลายคนใส่ชุดหนังสัตว์คุกเข่าเรียงรายอยู่

ดูจากหน้าตาก็รู้ว่าเป็นคนต่างชาติ บางคนกำลังจ้องมองขึ้นไปบนอัฒจันทร์ด้วยความโกรธแค้น บางคนก็กำลังร้องไห้กระซิกๆ

พวกซ่งหนูก็เป็นคนเหมือนกัน ย่อมกลัวตายเป็นธรรมดา

จางอวี่เมิ่ง กำลังถ่ายทำละครอยู่ที่เฮิงเตี้ยน กว่าจะถ่ายฉากนึงเสร็จก็แทบแย่ เธอกำลังนอนพักบนเก้าอี้สนาม หยิบกระเป๋าเดินทางเตรียมจะหาของกิน จู่ๆ ท้องฟ้าก็มืดมิดลง พอเธอลืมตาขึ้นมาอีกที ก็พบว่าฉากรอบๆ ตัวเปลี่ยนไปหมดแล้ว

หรือว่าผู้กำกับจะเปลี่ยนฉากกะทันหัน เธอเองก็ไม่ค่อยแน่ใจ ในขณะที่กำลังมึนๆ งงๆ อยู่นั้น จู่ๆ ก็มีอาวุธแหลมคมนับสิบเล่มมาจ่อที่คอ ทำเอาเธอช็อกไปเลย

ยังไม่ทันตั้งสติได้ ก็โดนจับกดลงบนท่อนไม้สีแดงซะแล้ว แถมพวกตัวประกอบสองคนนี่ก็แรงเยอะซะเหลือเกิน ทำเอาเธอเจ็บไปหมด เดี๋ยวถ่ายเสร็จเมื่อไหร่ต้องไปคอมเพลนซะหน่อยแล้ว

"หญิงนิรนาม บังอาจปล้นลานประหาร หวังจะช่วยพวกซ่งหนู แถมยังมีผมสีทองอีก ไม่ใช่คนจงหยวนแน่นอน ต้องเป็นพวกเดียวกับพวกซ่งหนูแน่ๆ"

พวกซ่งหนูในลานประหารพากันอึ้งไปเลย มีคนนึงพูดขึ้นว่า "ข้าไม่รู้จักนางเลยนะ"

นายกองแค่นหัวเราะ "ข้าก็เดาไว้แล้วว่าพวกแกต้องพูดแบบนี้ ตามกฎหมายแคว้นเซี่ย ต้องรับโทษประหารชีวิต ลงมือ!"

พวกซ่งหนูทุกคนพากันตัวสั่นเทิ้ม จ้องเขม็งไปที่พวกที่ไปสืบข่าวอย่างโกรธแค้น ความจริงแล้วส่วนใหญ่ก็ไม่รู้เรื่องอะไรด้วยเลย

พวกเขาก็แค่มาทำมาค้าขายตามปกติ ปลอมตัวเป็นชาวเจี๋ยมาขายหนังสัตว์ แล้วก็ซื้อทองแดง เหล็ก และเกลือกลับไป ใครจะไปรู้ว่าจะซวยเจอเรื่องแบบนี้เข้า

จางอวี่เมิ่งกะพริบตาปริบๆ "ลงโทษบ้าอะไร รีบๆ ถ่ายให้เสร็จ จะได้เลิกกองสักที หรือว่า~~~"

ยังไม่ทันที่เธอจะพูดอะไรต่อ เพชฌฆาตก็อมเหล้าพ่นพ่นใส่ดาบเล่มโต ละอองเหล้ากระเด็นมาโดนเสื้อผ้าของเธอ จางอวี่เมิ่งทำหน้าขยะแขยง ขยับตัวหนีไปด้านข้าง

"พวกตัวประกอบพวกนี้ไปหามาจากไหนเนี่ย แต่พวกที่คุกเข่าอยู่นี่สปิริตแรงกล้าจริงๆ ว้าวๆๆ ดูสิ คนนั้นตัวสั่นงันงกเลย การแสดงยอดเยี่ยมมาก ว้าว คนนั้นฉี่ราดเลยเหรอ สมัยนี้เขาถ่ายทำกันสมจริงขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย?"

เพชฌฆาตเดินไปที่แถวแรก แล้วเงื้อดาบเล่มโตขึ้น

ชาวซ่งหนูคนแรกดิ้นรนอย่างหนัก น้ำมูกน้ำตาไหลพราก ปากก็ตะโกนเป็นภาษาที่ฟังไม่รู้เรื่อง

"ข้ายังไม่อยากตาย"

คนข้างๆ ตะคอกใส่ "จะร้องไห้ทำไม ชาวซ่งหนูไม่กลัวตายโว้ย อย่ามาทำตัวให้เสียชื่อชาวซ่งหนูนะเว้ย"

จางอวี่เมิ่งพยักหน้ารัวๆ "เดี๋ยวคงต้องไปถามซะหน่อยแล้ว ว่าพวกตัวประกอบพวกนี้มาจากไหน ได้ค่าจ้างวันละเท่าไหร่ เล่นเนียนซะขนาดนี้"

แต่เธอก็เริ่มสงสัยขึ้นมา "นี่มันละครเรื่องอะไรกันเนี่ย เมื่อกี้ยังถ่ายฉากรักหวานแหววกับฮ่องเต้อยู่เลย ตอนนี้ไหงจะโดนตัดหัวซะงั้น สงสัยคนเขียนบทคงจะสมองกลับแน่ๆ"

พอมองไปทางขวาก็เจอพวกหน้าตาดุร้าย ถมึงทึง พอมองไปทางซ้ายก็เจอพวกที่ร้องไห้ขี้มูกโป่ง ทำเอาสลดใจจนอยากจะร้องไห้ตาม จางอวี่เมิ่งเริ่มอยากรู้ขึ้นมาแล้วสิ

"พวกตัวประกอบพวกนี้จบจากมหาลัยการแสดงมาแน่ๆ เลย ไม่รู้ว่าจบจากเป่ยเตี้ยน จงซี่ หรือว่าซั่งซี่กันนะ"

"เดี๋ยวก่อน~~~!" เสียงชายหนุ่มที่ยังฟังดูเด็กดังขึ้น

ทุกคนหันไปมองบนอัฒจันทร์

"ท่านแม่ทัพหยาง มีคำสั่งอะไรเพิ่มเติมหรือขอรับ?" ผู้ตรวจการถามอย่างนอบน้อม

"อย่าเพิ่งรีบร้อน!" หยางเฉียนหันกลับมา เขารู้ว่าต้องช่วยผู้หญิงคนนี้ให้ได้ เธออาจจะเป็นคนบ้านเดียวกันเพียงคนเดียวของเขาในโลกใบนี้ก็ได้

หยางเฉียนเดินลงมาที่ลานประหาร มองชาวซ่งหนูทั้งหมดแล้วถามว่า "พวกเจ้าเป็นซ่งหนู ปลอมตัวเป็นชาวเจี๋ย มาค้าขายอย่างสุจริต แล้วทำไมถึงไปสืบข่าวทางทหาร? ใครเป็นคนสั่งการ"

จางอวี่เมิ่งมองชายในชุดเกราะที่เดินลงมาที่ลานประหารด้วยความสงสัย ก่อนจะบ่นอุบอิบ "พระเอกไม่ใช่ว่าสูง 185 หรอกเหรอ? ทำไมเตี้ยจัง สงสัยพวกนายทุนคงจะโกงความสูงอีกตามเคย"

"ใต้เท้า ใต้เท้าขอรับ พวกข้าแค่มาค้าขาย แต่เป็นพวกมัน เป็นพวกมันสองคนที่ไปสืบข่าวทางทหาร พวกข้าไม่รู้เรื่องเลยจริงๆ นะขอรับ" ไอ้คนที่ร้องไห้น้ำมูกน้ำตาไหลรีบร้องเรียนทันที

"ใช่แล้วขอรับใต้เท้า พวกข้าถูกใส่ร้าย"

"ใต้เท้า โปรดให้ความเป็นธรรมด้วยขอรับ"

หยางเฉียนกวาดตามองคนหลายสิบคนในลานประหาร "จุ๊ๆๆ เสียดายชะมัด นี่มันทาสชั้นดีเลยนะเนี่ย ฆ่าทิ้งแบบนี้น่าเสียดายแย่"

"ฉึบ~~~!" หยางเฉียนตัดเชือกมัดชาวซ่งหนูที่กำลังหวาดกลัวออก แล้วลากตัวเขามาตรงกลางลานประหาร

"บอกมา ใครเป็นคนไปสืบข่าว" หยางเฉียนมีแผนในใจแล้ว

ชาวซ่งหนูที่กำลังหวาดกลัวรีบชี้ไปที่คนสองคน แล้วคุกเข่าลง ร้องไห้คร่ำครวญ "มัน มัน มัน เป็นพวกมันสามคนขอรับ แอบอ้างว่าจะไปเที่ยวหอนางโลมตอนที่พวกเราเผลอ ใครจะไปรู้ว่าพวกมันจะแอบไปสืบข่าวทางทหาร ท่านแม่ทัพ ข้า... ข้ายังไม่อยากตายขอรับ"