บทที่ 74 บุคคลปริศนา

"พวกเจ้ามีอะไรจะพูดอีกไหม?"

ชาวซ่งหนูที่เหลือรีบตอบทันที "ไม่มีแล้วขอรับใต้เท้า พวกข้าถูกปรักปรำจริงๆ นะขอรับ"

"ใช่ขอรับ ใช่ขอรับ พวกข้าไม่เคยฆ่าชาวแคว้นเซี่ยเลยนะขอรับ"

หยางเฉียนชักดาบยาวออกมา "ฉัวะ ฉัวะ ฉัวะ" ฟันเพียงสามที หัวทั้งสามก็ร่วงหล่นกลิ้งไปกับพื้น ชาวซ่งหนูที่ชี้ตัวคนผิดรีบขยับหนีด้วยความหวาดกลัว

เลือดสามสายพุ่งปรี๊ดขึ้นมา สาดกระเซ็นไปโดนหน้าจางอวี่เมิ่ง

จางอวี่เมิ่งถึงกับช็อก ตาค้างไปเลย พึมพำกับตัวเอง "จ..จริงเหรอเนี่ย ม...ไม่จริงน่า ฆ่าคนจริงๆ เหรอเนี่ย"

"ท่านผู้ตรวจการแซ่อะไรหรือขอรับ?" หยางเฉียนเงยหน้าถามคนบนอัฒจันทร์

"ฮ่าๆๆๆ ต่อหน้าท่านแม่ทัพ ข้าน้อยจะกล้าใช้คำว่า 'แซ่อะไร' ได้ยังไงกัน ข้าน้อยแซ่เกาขอรับ"

"ผู้ตรวจการเกา ไอ้พวกสายลับสามคนนั่นโดนประหารไปแล้ว ส่วนที่เหลือก็จับมัดส่งไปที่หมู่บ้านของข้าให้หมด ตอนนี้กำลังขาดแคลนแรงงานทาสอยู่พอดี"

ยังไม่ทันที่ผู้ตรวจการเกาจะเอ่ยปาก ชาวบ้านข้างล่างก็ทนไม่ไหว

"ท่านเจ้าเมือง ทำไมไม่ประหารพวกซ่งหนูให้หมดล่ะขอรับ"

"ใช่แล้ว ญาติพี่น้องของพวกเราก็ตายเพราะพวกมันทั้งนั้น"

"ข้ากับพวกซ่งหนูอยู่ร่วมโลกกันไม่ได้! ปล่อยพวกมันไปแบบนี้ แล้วท่านเจ้าเมืองจะปกครองบ้านเมืองได้ยังไง"

หยางเฉียนยกมือขึ้นเป็นสัญญาณให้ทุกคนเงียบ แล้วพูดเสียงดังฟังชัด "พี่น้องชาวเมืองทุกท่าน"

ประโยคเดียวก็ดึงความรู้สึกของทุกคนให้ใกล้ชิดกันมากขึ้น

"พวกซ่งหนูมันน่ารังเกียจ อันนี้ข้าเห็นด้วย แต่ถ้าแค่ฟันคอฉับเดียว มันไม่สบายไปหน่อยหรือ ข้าจะให้พวกมันทำงานเป็นทาสแรงงานที่ลำบากที่สุดไปตลอดชีวิต ให้พวกมันทรมานไปจนตายเลยดีกว่า"

"ถ้าเรามีทาสแรงงานพอ ญาติพี่น้องและเพื่อนฝูงของพวกท่านก็ไม่ต้องไปลำบากเป็นแรงงานทาสอีกต่อไป"

ชาวบ้านทุกคนถึงกับบางอ้อ เรื่องดีๆ แบบนี้ จุดตะเกียงหาก็ยังไม่เจอเลย ในเมื่อท่านเจ้าเมืองพูดแบบนี้ ทุกคนก็พร้อมใจกันสนับสนุนหยางเฉียน

หลังจากจับทุกคนมัดรวมกันแล้ว หยางเฉียน ผู้ตรวจการเกา และนายกองก็ขี่ม้ามุ่งหน้าออกนอกเมือง

เดินไปได้ไม่กี่ก้าว พอเห็นชาวบ้านแยกย้ายกันไปหมด หยางเฉียนก็สั่งให้สองคนนั้นพาชาวซ่งหนูไปที่หมู่บ้าน ส่วนเขาก็พาสาวที่ตกมาจากฟ้ากลับจวน

ผู้ตรวจการเกากับนายกองสบตากัน ก่อนจะยิ้มอย่างมีเลศนัย

"ท่านเจ้าเมืองช่างเป็นชายชาตรีจริงๆ แม้แต่ผู้หญิงซ่งหนูก็ยังไม่เว้น ได้ยินมาว่าผู้หญิงเผ่านี้ไม่อาบน้ำกันเลยนะ"

"จุ๊ๆๆ จะสกปรกขนาดไหนเนี่ย ขนาดคนหยาบๆ อย่างข้ายังต้องอาบน้ำทุกครึ่งเดือนเลย"

ผู้ตรวจการเกาทำหน้าทึ่ง "ท่านช่างรักความสะอาดจริงๆ"

"ฮ่าๆๆๆ~~~~ แน่นอนอยู่แล้ว!"

จางอวี่เมิ่งขมวดคิ้ว มองสองข้างทางที่เป็นถนนสไตล์โบราณสุดๆ ผู้คนที่เดินผ่านไปมาก็พากันมองเธอ

เธอลากกระเป๋าเดินทาง จ้องมองผู้ชายบนหลังม้าด้วยความโกรธ

"ที่นี่มันที่ไหนกันเนี่ย ไม่มีสตูดิโอไหนมีฉากแบบนี้เลยนะ แล้วเมื่อกี้... คนสามคนนั้นตายจริงๆ เหรอ?"

"ว้าว ตัวประกอบสมัยนี้แสดงเก่งชะมัด แล้วไอ้หมอนี่จะพาฉันไปไหนเนี่ย แถมยังมีเชือกบ้าๆ นี่มาจูงฉันเหมือนหมาอีก"

เดินไปได้ไม่นาน จู่ๆ ก็ได้ยินเสียง "ตุ้บ~~!"

จางอวี่เมิ่งล้มหน้าคะมำไปกับพื้น

"หยุด~~!" หยางเฉียนดึงสายบังเหียน หันกลับไปมอง ตอนนี้ในใจเขาสับสนมาก ปกติเขาเป็นคนคิดก่อนทำ ยิ่งมาอยู่ในโลกนี้ก็ยิ่งต้องระวังตัว

เขาต้องสืบประวัติผู้หญิงคนนี้ก่อน แต่พูดก็พูดเถอะ หน้าเธอคุ้นๆ นะ

"ลุกขึ้น!"

"นายเป็นใครกัน ไม่เห็นหรือไงว่าฉันหกล้ม" จางอวี่เมิ่งไม่เคยต้องทนลำบากแบบนี้มาก่อน ถ้าเป็นที่กองถ่าย ตอนที่ไม่ได้เข้าฉาก แค่เธอหกล้มก็มีคนเป็นสิบวิ่งเข้ามาช่วยพยุงแล้ว

แถมยังมีคนตะโกนเรียก "หมอ หมออยู่ไหน" อีกต่างหาก

น้ำเสียงของเธอทำให้หยางเฉียนไม่พอใจ "เจ้าคิดว่าตัวเองเป็นใคร? เมื่อกี้ถ้าไม่ใช่เพราะข้า เจ้าก็หัวหลุดจากบ่าไปแล้ว กล้าดีนักนะที่มาปล้นลานประหาร ไม่รู้หรือไงว่าความตายสะกดว่ายังไง"

"ฉัน ฉัน ฉัน~~~" จางอวี่เมิ่งพูดไม่ออก จะบอกว่าไม่ใช่คนที่นี่ คนอื่นจะมองเธอยังไง แถมไอ้คนที่อยู่ตรงหน้าก็เป็นจอมมารฆ่าคนตาไม่กะพริบด้วย

"ไม่มีอะไร ฉันเดินไม่ไหวแล้ว"

"ขึ้นม้า"

"หา?"

"เดินไม่ไหวไม่ใช่เหรอ? ขึ้นม้า"

"อ้อ!" จางอวี่เมิ่งปีนขึ้นหลังม้าอย่างเงียบๆ แต่นึกไม่ถึงว่าไอ้หมวกเหล็กนี่จะโดดลงมา แล้วเอากระเป๋าเดินทางแขวนไว้บนหลังม้า ก่อนจะจูงม้าเดินต่อไปข้างหน้า เธอสงสัยจริงๆ ว่าเขาใส่หน้ากากแบบนั้นทั้งวันไม่รำคาญบ้างหรือไง

เธอนวดข้อเท้าที่ปวดเมื่อย พลางบ่นอุบอิบ "ยังมีน้ำใจอยู่นี่นา ขาฉันเจ็บไปหมดแล้วเนี่ย"

หยางเฉียนไม่ได้ตอบอะไรเธอ

"ไอ้ทึ่มเอ๊ย"

เดินไปได้ไม่กี่ก้าว จางอวี่เมิ่งก็หน้าซีด เขาไม่ได้มีน้ำใจหรอก แต่เป็นเพราะมาถึงย่านการค้าแล้วต่างหาก

"อ้าว ท่านแม่ทัพหยาง จับผู้หญิงคนเถื่อนมาได้อีกคนแล้วเหรอขอรับ?"

"ฮ่าๆๆ ท่านแม่ทัพหยาง ขนมเจินเกาของข้าเพิ่งทำเสร็จใหม่ๆ ซื้อสักชิ้นไหมขอรับ"

"ฮ่าๆๆ เฒ่าเหยา คราวก่อนสาวใช้บ้านข้าบอกว่า ขนมเจินเกาของเจ้าอร่อยที่สุดในเมืองอวิ๋นทงเลยนะ"

เฒ่าเหยาเลิกคิ้ว ยิ้มกริ่ม "ท่านแม่ทัพหยางทำงานเหนื่อยยาก ชิ้นนี้ข้าแถมให้ขอรับ" เขาห่อขนมเจินเกาอย่างคล่องแคล่วแล้วยื่นให้หยางเฉียน

หยางเฉียนส่ายหน้า ยื่นเหรียญให้เขา "พวกเจ้าก็ค้าขายลำบาก ข้ามีเงินเดือน อ้อ จริงสิ เฒ่าเหยา ข้าใส่หน้ากากอยู่ เจ้าจำข้าได้ยังไง?"

"แหม ท่านแม่ทัพหยางอย่าถ่อมตัวไปเลย ตั้งแต่ย้ายมาอยู่ที่นี่ ท่านก็มาซื้อของบ่อยๆ ข้าอยู่มาค่อนชีวิต ยังไม่เคยเจอแม่ทัพคนไหนคุยง่ายเท่าท่านเลยนะขอรับ นอกจากท่านแล้วก็ไม่มีใครอีกแล้ว"

"ฮ่าๆๆ ดีๆๆ ข้าก็แค่ชอบของอร่อยน่ะ ไปก่อนนะ ว่างๆ ค่อยคุยกันใหม่~~!" หยางเฉียนโบกมือลา

พอเดินผ่านย่านการค้า บนหลังม้าก็เต็มไปด้วยขนมนมเนยสารพัดอย่าง ดูเหมือนเพิ่งไปช็อปปิ้งมาหมาดๆ

"ไม่นึกเลยว่าจะเป็นพวกบ้าช็อปปิ้ง"

หยางเฉียนก็ยังคงไม่สนใจเธอ ที่นี่ไม่ใช่ในละคร การทำตัวโดดเด่นเกินไปมันไม่ดี อาจจะนำภัยมาสู่ตัวเองได้ ต้องดัดนิสัยกันหน่อย

ยุคนี้มันยุคสงครามนะ ขนาดเขาที่เป็นองค์ชายแห่งแคว้นเซี่ย ยังเคยโดนลอบสังหารมาแล้วเลย

"คุณชาย กลับมาแล้วหรือเจ้าคะ?" เสี่ยวซานจื่อมารอรับที่หน้าประตูตั้งแต่ไกล

หยางเฉียนหยิบก้อนเนื้อโชกเลือดลงมาจากหลังม้า วางลงบนพื้น "นี่หัวของผู้บัญชาการหมื่นนายซ่งหนู เอาไปหมักเกลือแล้วเก็บไว้ให้ดี"

เสี่ยวซานจื่อเบิกตากว้าง ไม่ใช่ว่าเขากลัวหัวคนนะ แต่เขาตกใจว่านี่มันความดีความชอบใหญ่หลวงขนาดไหนกัน "ค... คุณชาย ผู้บัญชาการหมื่นนายเนี่ย ตำแหน่งใหญ่ขนาดไหนขอรับ"

หยางเฉียนครุ่นคิดก่อนจะส่ายหน้า "ข้าก็ไม่แน่ใจเรื่องยศของพวกซ่งหนูหรอก แต่ถ้าดูจากการคุมทัพ ก็น่าจะยศต่ำกว่าข้าหน่อยล่ะมั้ง เอาม้าข้าไปเก็บด้วย แล้วก็เอาอาวุธตามเข้าไปให้ทีนะ"

"ขอรับ คุณชาย"

จางอวี่เมิ่งที่เพิ่งลงจากม้า รีบวิ่งไปพิงกำแพง แล้วอาเจียนออกมาอย่างหนัก เธอเพิ่งสังเกตเห็นว่ามีก้อนกลมๆ สีแดงๆ ห้อยอยู่ข้างก้นม้า ขาเธอยังไปโดนมันตั้งหลายที ตอนนั้นไม่รู้ว่าคืออะไร แต่ตอนนี้รู้แล้วว่ามันคือหัวคน

"ที่นี่มันที่ไหนกันเนี่ย" จางอวี่เมิ่งบ่นพึมพำด้วยใบหน้าซีดเผือด อาเจียนจนแทบหมดไส้หมดพุง ความรู้สึกอยากรู้อยากเห็นเมื่อกี้หายวับไปกับตา

"สาวใช้ตัวน้อย"

สาวน้อยวิ่งเหยาะๆ ออกมาจากในจวน "คุณชายมีอะไรให้รับใช้เจ้าคะ"

"พานางไปอาบน้ำให้สะอาด แล้วจัดห้องให้ด้วย"

"คุณชาย ห้องพักในจวนเต็มหมดแล้วเจ้าค่ะ ที่เหลือก็ยังไม่ได้ทำความสะอาด หรือไม่ก็ของใช้ไม่ครบ"

หยางเฉียนถามอย่างสงสัย "พวกเถียนจงไปกันแล้วไม่ใช่เหรอ?"

"ท่านแม่ทัพเถียนกับแขกอีกสามท่านไปแล้วเจ้าค่ะ แต่ไม่ได้บอกว่าจะไม่กลับมา สาวใช้เลยยังไม่กล้าไปแตะต้องห้องของพวกเขา"

หยางเฉียนครุ่นคิด เพิ่งกลับมาก็แย่งตำแหน่งเจ้าเมืองของเถียนจงไปแล้ว ทำแบบนี้มันไม่ค่อยดีเท่าไหร่ "งั้นก็เก็บห้องไว้ให้พวกเขาก่อนละกัน ให้นางไปอยู่กับคริสทิน่าก่อนก็แล้วกัน"

"เข้าใจแล้วเจ้าค่ะ คุณชาย" สาวน้อยเดินเข้าไปหาจางอวี่เมิ่งอย่างนอบน้อม "แม่นางน้อย ตามข้ามาทางนี้เจ้าค่ะ"

จางอวี่เมิ่งหน้าบึ้ง "แม่นางน้อยบ้าอะไร เรียกฉันว่าคุณหนูจาง"

สาวน้อยทำหน้าตกใจ หันไปมองหยางเฉียน "คุณชาย นางเป็นโสเภณีหรือเจ้าคะ?"

หยางเฉียนหัวเราะลั่น "เด็กดี จับตาดูนางไว้ให้ดีนะ ถ้าเกิดนางหนีไปได้ล่ะก็ หึๆ"

สาวน้อยพยักหน้ารัวๆ สองมือจับแขนจางอวี่เมิ่งไว้แน่น พูดเสียงแข็ง "คุณชายวางใจเถอะเจ้าค่ะ ถ้าแม่... คุณหนูจางหนีไปได้ ข้าจะฆ่าตัวตายเลย"

"ไม่ต้องถึงขนาดนั้นหรอก" หยางเฉียนโบกมือ แล้วเดินเข้าไปข้างใน

พอกลับมาถึงบ้าน ความรู้สึกอบอุ่นก็แผ่ซ่านเข้ามา ประตูที่คุ้นเคย กำแพงกันบังตาที่คุ้นเคย โต๊ะหินที่คุ้นเคย ของหลายอย่างในนี้ เขาเป็นคนลงมือทำเองกับมือ

"ข้า~ กลับมาแล้ว"

"คุณชาย ยินดีต้อนรับกลับบ้านเจ้าค่ะ" ฉินเซียงหรูวิ่งเหยาะๆ เข้ามาหา จับแขนหยางเฉียนไว้แน่น น้ำตาคลอเบ้า

ในยุคโบราณไม่เหมือนยุคปัจจุบัน ที่พอคิดถึงกันก็แค่ส่งวีแชตหากัน ที่นี่ การพลัดพรากมักจะหมายถึงการไม่ได้พบกันอีกเลยในชาตินี้ หรือแม้กระทั่งการตายจากกัน

"น้ำเตรียมไว้หรือยัง?"

"เสี่ยวซานจื่อบอกข้าแล้ว ข้าเตรียมไว้เรียบร้อยแล้วเจ้าค่ะ"

หยางเฉียนถอนหายใจอย่างโล่งอก ถอดหมวกเกราะออก แล้วค่อยๆ ถอดชุดเกราะออกทีละชิ้น ไม่ได้อาบน้ำมานานขนาดนี้ เขาชักจะสงสัยแล้วสิว่าชุดเกราะมันจะติดกับผิวหนังไปแล้วหรือเปล่า

ฉินเซียงหรูยกมือขึ้นปิดปากด้วยความตกใจ "ค... คุณชาย ท... ใบหน้าของท่าน"

"ทำไม?"

"ท... ทำไมท่านถึงดูเหมือนผู้หญิงขึ้นเรื่อยๆ ล่ะเจ้าคะ"

หยางเฉียนทำหน้าเซ็ง "หึ ว่างๆ เจ้าช่วยไปดูฮวงจุ้ยบ้านหลังนี้ให้ข้าหน่อยสิ ข้าว่ามันแปลกๆ นะ"

"เจ้าดูเถิงจื่อจิ้นสิ บางทีเขาก็มานอนที่นี่ ทำไมเขาไม่เห็นเปลี่ยนไปเลย มีแต่ข้าที่เปลี่ยนไป อ้อ คริสทิน่ากับเบลิก้าก็เหมือนจะสวยขึ้นด้วยนะ"

ฉินเซียงหรูลองเสนอ "หรือเราจะหาหมอผีมาทำพิธีดีไหมเจ้าคะ"

"เฮ้อ เจ้าตัดสินใจก็แล้วกัน ตอนนี้ข้าอยากอาบน้ำ ขี้ไคลเกาะเป็นเส้นแล้วเนี่ย" หยางเฉียนส่ายหน้า แล้วเดินเข้าไปในห้องน้ำ ไม่นานก็มีเสียงครางเบาๆ ดังออกมา

"ว้าว สบายชะมัด"

"ซี๊ด~~~ ตรงนี้ไปโดนอะไรมาเนี่ย"

"ไอ้เวรเอ๊ย ทหารเลวกระจอกๆ ดันมาทำข้าเจ็บตัวได้"

ในขณะที่หยางเฉียนกำลังนอนแช่น้ำอย่างสบายใจ สาวน้อยก็พาจางอวี่เมิ่งมาที่ห้องพักซึ่งอยู่ถัดจากห้องโถงหลัก คนที่ดูเป็นจะรู้เลยว่าตอนนี้คริสทิน่ากับเบลิก้าสำคัญกับหยางเฉียนมากแค่ไหน

"เบลิก้า คริสทิน่าไปไหนล่ะ?" สาวน้อยมองซ้ายมองขวาแล้วถาม

เบลิก้ายิ้ม "ก็อาบน้ำอยู่น่ะสิ ไม่ได้อาบน้ำมาเป็นเดือนแล้ว เหนียวตัวจะตาย ประเทศของข้าอยู่ในเขตร้อน อาบน้ำทุกวันเป็นเรื่องปกติ"

สาวน้อยชี้ไปที่จางอวี่เมิ่ง "นี่คือคุณหนูจาง คุณชายพามาด้วย ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไปนางจะมาพักอยู่กับพวกท่าน อ้อ คุณชายสั่งไว้ว่าห้ามให้นางหนีไปเด็ดขาด ไม่งั้นข้าซวยแน่"