บทที่ 75 จางอวี่เมิ่งสติแตก

จางอวี่เมิ่งลากกระเป๋าเดินทางด้วยสภาพผมเผ้ารุงรัง หน้าตาซีดเซียว หลังจากอาเจียนไปเมื่อครู่ ตอนนี้เธอก็ยังดูไร้เรี่ยวแรง

เบลิก้ากระโดดลงจากเตียง เดินวนดูจางอวี่เมิ่งอยู่สองรอบพลางเดาะลิ้นด้วยความประหลาดใจ "แปลกจัง สีผมไม่ใช่คนจงหยวนแท้ๆ แต่หน้าตากลับเหมือนคนจงหยวนเป๊ะ"

"เธอ... เธอเป็นชาวต่างชาติเหรอ?"

"ชาวต่างชาติ? เป็นคำเรียกที่เห็นภาพดีนะ ถูกต้อง สำหรับที่นี่ ข้ากับคริสทิน่าถือเป็นชาวต่างชาติ แต่ตอนนี้พวกเรามีสถานะแล้วนะ ว่าแต่เจ้าล่ะ ทะเบียนบ้านอยู่ที่ไหน?"

"ทะเบียนบ้าน?" จางอวี่เมิ่งเกาหัวแกรกๆ จู่ๆ ก็นึกอะไรขึ้นมาได้ เธอหยิบบัตรประชาชนออกมาจากกระเป๋าสตางค์อย่างระมัดระวัง "นี่นับไหม?"

......

เบลิก้ารับบัตรประชาชนมาดูด้วยความงุนงง "นี่มันอะไรเนี่ย?"

"ก็ทะเบียนบ้านที่เธอถามไง"

เบลิก้าล้วงแผ่นป้ายไม้ออกมาจากอกเสื้ออย่างเงียบๆ แล้วแกว่งไปมา "คิดจะหลอกใครกัน นี่ต่างหากล่ะป้ายประจำตัว"

จางอวี่เมิ่งมุมปากกระตุก "โอเค ฉันยอมแพ้ ตัวหนังสือพวกนี้ใครจะอ่านออก ภาษาประเทศอะไรเนี่ย"

ตอนนั้นเอง เสียงน้ำก็ดังขึ้นจากห้องน้ำข้างๆ ตามด้วยเสียงสวบสาบ ผู้หญิงร่างสูงใหญ่พันผ้าผืนหยาบๆ เดินออกมา

จางอวี่เมิ่งอ้าปากค้าง แหงนหน้ามอง ความสูงของเธอก็ไม่ถือว่าเตี้ยในหมู่ผู้หญิงนะ แต่ฝรั่งตรงหน้านี่ตัวสูงใหญ่เกินไปแล้ว

คริสทิน่าใช้ผ้าเช็ดผมที่เปียกชุ่ม ก้มมองลงมา แล้วถามเบลิก้า "นี่ใครน่ะ?"

เบลิก้ายักไหล่ "ใครจะไปรู้ ได้ยินว่าวันนี้ประหารสายลับซ่งหนูไปหลายคน ผู้หญิงคนนี้ไปปล้นลานประหาร เลยถูกหยางเฉียนจับตัวมา"

"อะไรนะ? อะไรกัน? ฉัน... ฉัน..." จางอวี่เมิ่งแทบจะกระโดดเหยง ทำไมไม่มีใครเชื่อที่เธอพูดเลยล่ะ

พอเห็นว่าเป็นผู้หญิงด้วยกัน คริสทิน่าก็โยนผ้าทิ้งอย่างไม่ใส่ใจ เผยให้เห็นสัดส่วนทองคำดั่งรูปปั้นกรีกโบราณ

หน้าอกคัพใหญ่กระเพื่อมไหวตามจังหวะการก้าวเดิน ทำเอาตาของจางอวี่เมิ่งแทบจะบอด

เมื่อเปิดตู้เสื้อผ้า คริสทิน่าก็ร้องอุทาน "เสื้อผ้าที่สั่งตัดคราวที่แล้วมาส่งแล้วเหรอ?"

เบลิก้ายิ้ม "พวกเราออกไปรบตั้งนานแล้ว ตัดเสร็จตั้งนานแล้วล่ะ แต่คุณหนูฉินบอกว่า ถ้าออกไปข้างนอกห้ามใส่ผ้าไหม ไม่งั้นจะสร้างความเดือดร้อนให้หยางเฉียนได้"

"ฮึ~~~!"

"จะว่าไป ครั้งนี้พวกเราก็ถือว่ามีความดีความชอบ ลองไปขอหยางเฉียนให้ตั้งเราเป็นแม่ทัพดูสิ จะได้ใส่ชุดผ้าไหมเดินเล่นในเมืองได้ เนื้อผ้าดีจริงๆ ลูบแล้วลื่นมือดีจัง"

คริสทิน่าลูบคลำชุดที่ดูเหมือนผ้านวมอย่างทะนุถนอม ชุดนั้นเปล่งประกายระยิบระยับยามต้องแสงอาทิตย์

เมื่อเห็นทั้งสองคนคุยกันอย่างออกรส จางอวี่เมิ่งก็ทนไม่ไหว ถามขึ้นมาว่า "พวกเธอเป็นใครกันแน่ แล้วที่นี่มันที่ไหน!!!"

ทั้งสองคนทำหน้าแปลกๆ เบลิก้าหัวเราะ "ขนาดลานประหารยังกล้าปล้น แต่ไม่รู้ว่าที่นี่คือที่ไหนเนี่ยนะ?"

"ก๊อกๆๆ~~~!"

"คริสทิน่า ท่านแม่ทัพหยางสั่งให้พาแม่นางคนนี้ไปพบเจ้าค่ะ"

"อ้อ ที่แท้นางก็เป็นโสเภณีเองเหรอ"

"ไม่น่าใช่นะ ดูไม่เหมือนเลย โสเภณีผมทองแบบนี้ แขกที่ไหนจะมาให้ทิป ใครจะไปเที่ยวหานาง?"

ยังไม่ทันที่จางอวี่เมิ่งจะได้พูดอะไร ก็ถูกคริสทิน่าหิ้วคอเสื้อเหมือนลูกไก่ เดินตรงเข้าไปในโถงด้านใน

ตอนนี้หยางเฉียนกำลังนั่งอยู่บนเตียง สาวใช้ตัวน้อยกำลังเหยียบพัดลมมือหมุน สายลมเย็นๆ พัดมาทำให้เขารู้สึกสดชื่นขึ้นมาก

หลังจากจิบชา หยางเฉียนก็เดาะลิ้น ดวงตาเป็นประกาย "เซียงหรู ช่วงนี้ชงชาได้ดีขึ้นนะเนี่ย"

ฉินเซียงหรูยิ้มรับ "คุณชายชมเกินไปแล้วเจ้าค่ะ เป็นเพราะท่านสอนสั่งต่างหาก การคั่วชาในหมู่บ้านก็ดีขึ้นเรื่อยๆ ตอนดื่มครั้งแรกอาจจะขมไปหน่อย แต่นึกไม่ถึงว่าพอดื่มไปหลายๆ อึก จะรู้สึกชุ่มคอขนาดนี้"

หยางเฉียนจิบชาอย่างมีความสุข เขาเชื่อว่าถ้าผลิตได้มากขึ้น การส่งไปขายทั่วประเทศจะต้องเป็นรายได้ที่มหาศาลแน่นอน

ส่งไปขายที่ทุ่งหญ้าก็ได้ด้วย ถ้าพวกซ่งหนูไม่ขยันมาปล้นเสบียงบ่อยๆ เขาคงไม่อยากทำลายล้างพวกมันหรอก แหล่งระบายสินค้าชั้นดีแบบนี้ ต้องสูญเสียวัวแกะไปเท่าไหร่กัน

แต่ก็ไม่มีทางเลือก ยังไงก็ต้องทำลายล้าง ถ้าวันหนึ่งเกิดสงครามใหญ่ระหว่างแคว้นต่างๆ ซ่งหนูก็จะเป็นเหมือนหนามยอกอกของแคว้นเซี่ย ที่พร้อมจะเอาชีวิตได้ทุกเมื่อ

ไม่นาน คริสทิน่าก็พาจางอวี่เมิ่งเข้ามา เธอสอดส่ายสายตามองซ้ายมองขวาอย่างระแวดระวัง พอเห็นที่นั่งตำแหน่งประธาน ดวงตาเธอก็เป็นประกาย โพล่งออกมาว่า "สวยจัง"

"สามหาว~~~!"

"บังอาจ!!!"

ฉินเซียงหรูจ้องจางอวี่เมิ่งเขม็ง ตวาดเสียงแข็ง "เจ้าเป็นใคร บังอาจมาพูดจาลบหลู่คุณชายแบบนี้"

จางอวี่เมิ่งทำหน้างง "ฉัน... ฉันชมต่างหาก คุณชาย? เขาเป็นผู้ชายเหรอ?"

หยางเฉียนยังคงทำหน้านิ่ง แต่ในใจเริ่มกังวลเรื่องหน้าตาของตัวเองแล้ว

ตั้งแต่เริ่มสังเกตเห็นความเปลี่ยนแปลง เขาก็เช็กร่างกายตัวเองทุกคืน โชคดีที่น้องชายยังอยู่ดีมีสุข ไม่งั้นเขาคงบ้าตายแน่ๆ

ฉินเซียงหรูหน้าบึ้ง หันไปค้อมตัวให้หยางเฉียน "คุณชาย ดูจากชุดและการพูดจาแปลกประหลาดของนางแล้ว นางไม่ใช่คนดีแน่ๆ ข้าว่าประหารนางทิ้งไปเลยดีกว่าเจ้าค่ะ"

"แต่ข้าว่า ร่างกายนางดูอ่อนแอ ไม่น่าจะใช่คนเลวทรามอะไรหรอก อาจจะหลงเข้าไปในลานประหารจนเกิดเรื่องเข้าใจผิดก็ได้" คริสทิน่าหันไปรายงานหยางเฉียน

หยางเฉียนพูดเสียงเรียบ "นางตกลงมาจากฟ้าต่างหากล่ะ"

"หา~~~ นางจะเป็นเทพเซียนหรือเปล่า?"

"เทพเซียนจะอ่อนแอขนาดนี้เลยเหรอ?"

หยางเฉียนยกมือขึ้นปิดปาก แทบจะหลุดขำออกมา การได้เจอคนบ้านเดียวกันในสถานที่แปลกประหลาดแบบนี้ ถ้าไม่แกล้งสักหน่อยก็คงเสียดายแย่

แต่ผู้หญิงคนนี้หน้าคุ้นๆ นะ ตอนที่ทะลุมิติมาก็ใส่ชุดโบราณด้วยสิ ไม่น่าจะมีเหตุผลอะไรนี่

"ชื่ออะไร เป็นคนเมืองไหน มีป้ายประจำตัวกับหนังสือเดินทางไหม?" หยางเฉียนแกล้งวางมาดถามจางอวี่เมิ่ง

เห็นได้ชัดว่าเธอไม่ได้ตกใจอะไรมาก ไม่รู้ว่าคนเมืองใหญ่จะเป็นพวกความรู้สึกช้าหรือเปล่า แต่ตัวเขาเองซวยทะลุมิติมาก็เกือบเอาชีวิตไม่รอด พอเห็นผู้หญิงคนนี้ทะลุมิติมาทั้งตัวแบบนี้ อิจฉาชะมัด

จางอวี่เมิ่งเห็นทุกคนจ้องมองมาที่ตัวเอง ก็ชี้ตัวเองแล้วกะพริบตาปริบๆ "ถามฉันเหรอ?"

"ก็เออสิ กฎหมายแคว้นเซี่ยระบุไว้ว่า หากใครไม่มีป้ายประจำตัว ไม่มีหนังสือเดินทาง ถ้าถูกจับได้ มีโทษถึงประหารเชียวนะ" หยางเฉียนแกล้งขู่

จางอวี่เมิ่งรีบยกมือขึ้นทั้งสองข้าง ร้องด้วยความตกใจ "ฉัน... ฉันเป็นคนดีนะ ฉันกำลังถ่ายหนังอยู่ที่เฮิงเตี้ยน ถ่ายอยู่ดีๆ ก็โผล่มานี่เลย ฉันเป็นดาราดังนะ ดังมากๆ ด้วย ฉันมีเงินเยอะ..."

เห็นเธอพูดไม่หยุด พยายามอธิบายอย่างเอาเป็นเอาตาย คริสทิน่าก็ส่ายหน้า "หยางเฉียน ข้าว่านางสติไม่ดีแน่ๆ อาจจะเป็นคนบ้าก็ได้"

หยางเฉียนนึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ มิน่าล่ะถึงหน้าคุ้นๆ ที่แท้ก็เป็นจางอวี่เมิ่ง ดาราหนังชื่อดังนี่เอง

"ที่ข้าถามไปเมื่อกี้ ข้าจะไม่พูดซ้ำนะ ถ้าเจ้าไม่อธิบายให้กระจ่าง ข้าจะส่งเจ้ากลับไปลานประหาร หัวสวยๆ ของเจ้านี่ คงตั้งอยู่บนบ่าได้อีกไม่นานหรอก"

"ฉ... ฉันชื่อจางอวี่เมิ่ง เป็นคนเซี่ยงไฮ้ อายุ 28 ปี โสด เลือดกรุ๊ป O ฉันมีประโยชน์นะ ฉันแสดงละครได้ ทำให้คุณหัวเราะได้ แถมยังเล่าเรื่องตลกได้ด้วย..."

"ฮ่าๆๆๆ~~~~!" หยางเฉียนกลั้นขำไม่ไหวอีกต่อไป ดาราดังกลัวจนลนลานขนาดนี้ ตลกเป็นบ้า ไม่ได้หัวเราะแบบนี้มานานแล้ว

"คริสทิน่า พานางไปทำความรู้จักกับประเทศนี้และกฎในจวนข้าหน่อย ข้าจะไปคอกม้า ตอนเย็นเรียกข้ากินข้าวด้วยล่ะ อ้อ ให้นางอาบน้ำด้วยนะ ข้าเป็นคนรักความสะอาด"

พูดจบ หยางเฉียนก็รีบเดินไปที่คอกม้าด้วยความตื่นเต้น ไม่ลืมหยิบจอกเหล้าติดมือไปด้วย

คนก็อยู่ที่นี่แล้ว หนีไปไหนไม่ได้หรอก เขาต้องไปสงบสติอารมณ์หน่อย ความรู้สึกมันซับซ้อนมาก เหมือนความรู้สึกตอนไปบ้านแฟนครั้งแรกเพื่อเจอพ่อแม่แฟนนั่นแหละ

ไปดูแรดให้ใจเย็นก่อนดีกว่า

ในห้องโถง พอรู้ว่าตัวเองไม่โดนประหารแล้ว จางอวี่เมิ่งก็ถอนหายใจยาวอย่างโล่งอก เธอยังคงสับสนว่าตัวเองอยู่ที่ไหนกันแน่ หรือว่านี่จะเป็นการทะลุมิติจริงๆ

"ไปเถอะ หยางเฉียนสั่งแล้ว ให้เจ้าไปอาบน้ำก่อน อาบเสร็จข้าจะพาไปดูรอบๆ"

"ฉันขอไปดูรอบๆ ก่อนได้ไหม" ตอนนี้จางอวี่เมิ่งไม่มีอารมณ์อาบน้ำหรอก เธออยากรู้สถานการณ์ของที่นี่ใจจะขาด

คริสทิน่าที่เดินนำหน้าหยุดกึก จางอวี่เมิ่งเกือบจะชนเข้ากับหลังของเธอ ใครใช้ให้เธอล่ำบึกเป็นกำแพงแบบนี้ล่ะ

คริสทิน่าก้มมอง ถอนหายใจ "เรื่องที่หยางเฉียนไม่สั่ง ข้าจะไม่ยุ่ง แต่ถ้าเขาสั่งอะไรมา เจ้าต้องทำตามทันที"

"ทำไมล่ะ?"

"เพราะในเมืองอวิ๋นทง ใครที่ขัดใจเขา ล้วนแต่มีจุดจบที่ไม่ดีทั้งนั้น"

"ชิ~~~" จางอวี่เมิ่งเบ้ปาก จำใจเดินกลับห้อง ตอนที่เธอเตรียมตัวจะอาบน้ำในถังไม้ใหญ่ พอเปิดประตูห้องน้ำเข้าไป

ภาพตรงหน้าทำเอาเธออึ้งไปเลย ผ่านไปพักใหญ่ เธอถึงพึมพำออกมาว่า "นี่... นี่มันห้องน้ำมาตรฐานโฮมสเตย์ไม่ใช่เหรอ?"

แล้วเธอก็คิดขึ้นมาได้ว่า หรือว่าจะมีคนแกล้งเธอ แต่รายการเรียลลิตี้ในประเทศไม่มีทางเล่นแรงขนาดนี้นะ ในความทรงจำของเธอ มีแต่รายการของญี่ปุ่นเท่านั้นแหละที่ชอบแกล้งดาราแรงๆ

อ่างอาบน้ำที่คุ้นเคย ชักโครก อ่างล้างหน้า เธอแทบจะเคลิ้มไปเลย อยากกลับบ้านใจจะขาด ถ้าใครทะลุมิติมาแล้วไม่คิดถึงโลกเดิมเลย ก็คงเป็นพวกขี้แพ้หรือไม่ก็พวกโอตาคุแน่ๆ

ส่วนใหญ่คงมีชีวิตที่ไม่ราบรื่น แต่เธอยังมีวัยสาว มีอนาคตที่สดใส รางวัลอินทรีทองคำปีนี้ต้องมีชื่อเธอแน่ๆ

แต่พอน้ำไหลลงมา เธอก็รู้เลยว่าความฝันทุกอย่างพังทลายลงแล้ว เพราะถ้าเป็นโฮมสเตย์หรือโรงแรม ยังไงก็ต้องมีน้ำอุ่น

แต่อ่างอาบน้ำที่นี่มีแค่รูปร่างเหมือนอ่างอาบน้ำ มีแค่วาล์วเปิดปิดธรรมดา น้ำที่ไหลออกมาก็เป็นน้ำเย็นเฉียบ

น้ำเย็นเจี๊ยบทำให้เธอตาสว่าง "อยู่ไปก่อนละกัน เพิ่งมาถึงก็เกือบโดนตัดหัวแล้ว น่ากลัวชะมัด"

เธอลองค้นดูในลิ้นชักข้างๆ ก็เจอของก้อนกลมๆ "เยี่ยมเลย มีสบู่ (สบู่ก้อนแบบโบราณทำจากถั่ว) เตรียมไว้ให้ด้วยแฮะ"

จางอวี่เมิ่งที่เล่นละครย้อนยุคมาบ่อยๆ ย่อมรู้จักของแบบนี้ดี ความรู้รอบตัวเรื่องประวัติศาสตร์เธอก็พอมีบ้าง

"อาบน้ำให้ตัวหอมๆ ดีกว่า!!!"