บทที่ 76 การสำรวจของจางอวี่เมิ่ง

หลังจากอาบน้ำชำระล้างร่างกายจนสะอาดสะอ้าน จางอวี่เมิ่งก็รู้สึกเหมือนได้เกิดใหม่ เธอไม่ต้องพึ่งเครื่องสำอาง เปลือยหน้าสดก็ยังดูดี

ขณะที่กำลังจะกลับเข้าห้อง เธอก็ชะงักไปครู่หนึ่ง "เอ่อ... คริสทิน่ากับเบลิก้าใช่ไหม? รบกวนออกไปก่อนได้ไหม ฉันจะเปลี่ยนเสื้อผ้า"

"ข้าว่าเจ้าเปลี่ยนข้างนอกนี่แหละ ล้วนเป็นผู้หญิงด้วยกัน จะอายไปทำไม เตียงของเจ้าก็จัดเตรียมไว้ให้แล้ว"

จางอวี่เมิ่งกระทืบเท้าด้วยความหงุดหงิด ก่อนจะวิ่งเข้าไปเปลี่ยนเสื้อผ้า คริสทิน่ากับเบลิก้าไม่ได้สนใจมองเธอมากนัก แต่รอยยิ้มมุมปากของเบลิก้าตอนปรายตามองมา ทำเอาจางอวี่เมิ่งถึงกับเสียเซลฟ์ไปเลย

เธอหยิบชุดชั้นใน เสื้อยืดแขนสั้น และกระโปรงสั้นออกจากกระเป๋าเดินทางมาสวมลวกๆ แล้วหันไปถามเบลิก้า "เมื่อกี้เธอทำหน้าแบบนั้นหมายความว่ายังไง?"

"หน้าแบบไหน?"

"เธอกำลังดูถูกหุ่นฉันอยู่ใช่ไหม?"

"อืม แบนราบเป็นไม้กระดานเลย ทำไมล่ะ? ข้าล่ะอิจฉาเจ้าจริงๆ"

จางอวี่เมิ่งปรี๊ดแตกทันที รูปร่างคือสิ่งที่เธอภูมิใจมาตลอด อกเป็นอก เอวเป็นเอว แถมยังคัพ D อีกต่างหาก แบนตรงไหน ตาบอดหรือไง

แต่พอเห็นลูกแตงโมคู่โตบนหน้าอกของเบลิก้ากับคริสทิน่า เธอก็ถึงกับเถียงไม่ออก

"ไปกันเถอะ~~~! ข้าจะพาเจ้าไปเดินดูรอบๆ แน่ใจนะว่าจะใส่ชุดนี้ ขาเจ้ายังโผล่ออกมาอยู่เลยนะ"

"ก็อากาศมันร้อนนี่นา"

"ตามใจเจ้าละกัน~~!"

คริสทิน่าพาจางอวี่เมิ่งเดินชมจวน ระหว่างทางก็เห็นบ่าวรับใช้หลายคนกำลังทำความสะอาดลานบ้าน เธอจึงแนะนำไปพลางเดินไปพลาง

"สี่คนนั้นชื่อ เสี่ยวซานจื่อ อาฝู เสี่ยวหยาโถว (สาวใช้ตัวน้อย) แล้วก็เสี่ยวเหมียนเอ่า (เสื้อนวมน้อย) วันหลังถ้าเจ้ามีอะไรให้ช่วย ก็เรียกใช้พวกเขาได้เลย"

"พวกเขาดูเหมือนยังไม่บรรลุนิติภาวะเลยนะ"

"บรรลุนิติภาวะเหรอ? คงจะยังไม่บรรลุจริงๆ นั่นแหละ แต่พวกเขาขายตัวให้จวนตระกูลหยางแล้ว ชีวิตของพวกเขาขึ้นอยู่กับคำสั่งของหยางเฉียนคนเดียว"

จางอวี่เมิ่งเบิกตากว้างด้วยความตกใจ "บ้าไปแล้ว สิทธิมนุษยชนไม่มีเลยหรือไง ทางการไม่เข้ามาดูแลบ้างเหรอ?"

"กฎหมายแคว้นเซี่ยห้ามฆ่าบ่าวรับใช้โดยไม่มีเหตุผลก็จริง แต่ถ้าจะฆ่าจริงๆ มันก็มีวิธีเลี่ยงกฎหมายถมเถไป...."

จางอวี่เมิ่งเดินเข้าไปหาเด็กๆ ทั้งสี่แล้วถามด้วยความสงสัย "พวกเธอขายตัวมาอยู่ที่นี่ ไม่รู้สึกแย่บ้างเหรอ? พ่อแม่เป็นคนขายพวกเธอมาใช่ไหม?"

ทั้งสี่คนสบตากัน เสี่ยวซานจื่อถามขึ้นว่า "ท่านเป็นคุณหนูจริงๆ หรือขอรับ?"

"อืม ใช่สิ"

เสี่ยวซานจื่อมองเธอด้วยสายตาแปลกๆ "ขายตัวมาอยู่ที่นี่ อย่างน้อยก็ยังมีข้าวให้กินอิ่มท้อง ที่บ้านคนเยอะ ข้าวปลาอาหารไม่พอกินหรอกขอรับ"

"ข้าก็เหมือนกัน"

"คนในครอบครัวข้าตายหมดแล้ว ไม่มีที่ไหนให้กินอิ่มเลย แต่อยู่ที่นี่ข้าได้กินจนอิ่มแปล้ทุกมื้อเลย" เสี่ยวเหมียนเอ่าพูดด้วยสีหน้าที่ทำให้คนฟังรู้สึกสะเทือนใจ

จางอวี่เมิ่งรู้สึกสับสนในใจ จนถึงตอนนี้เธอก็ยังแยกไม่ออกว่านี่เป็นการทะลุมิติมาจริงๆ หรือเป็นแค่รายการแกล้งคนกันแน่

เธอมองดูบ่าวรับใช้อายุน้อยทั้งสี่คนที่วัยน่าจะกำลังเรียนหนังสืออยู่แท้ๆ แล้วถอนหายใจยาว เด็กขนาดนี้ต้องมารับใช้คนอื่น แถมยังไม่มีสิทธิมนุษยชนมารองรับอีกต่างหาก

หลังจากเดินดูรอบๆ จางอวี่เมิ่งก็ชี้ไปที่ซุ้มประตูโค้งตรงมุมกำแพงแล้วถามว่า "ตรงนั้นคือที่ไหนเหรอ?"

"ลานฝึกซ้อม ตอนเช้าๆ ข้า เบลิก้า แล้วก็หยางเฉียนจะไปออกกำลังกายที่นั่น ปกติผู้ชายห้ามเข้าไป" คริสทิน่าอธิบาย

"ทำไมล่ะ?"

"เพราะมันร้อน บางทีข้าก็ไม่ได้ใส่เสื้อผ้า ถ้ามีผู้ชายคนอื่นนอกจากหยางเฉียนกล้าโผล่หน้าเข้าไป ข้าจะฟันหัวมันให้ขาดกระเด็นเลย"

ดังคำกล่าวที่ว่า สภาพแวดล้อมหล่อหลอมคน คริสทิน่าและเบลิก้าที่มาอยู่ที่นี่ได้พักใหญ่ก็เริ่มคุ้นชินกับธรรมเนียมของที่นี่แล้ว

พวกเธอรู้ดีว่าการเปิดเผยเรือนร่างต่อหน้าผู้ชายหรือในที่สาธารณะถือเป็นเรื่องที่ไม่เหมาะสมอย่างยิ่ง หากฝ่าฝืนกฎข้อนี้ จะต้องเผชิญกับสถานการณ์ที่น่าอับอาย

จางอวี่เมิ่งกอดอก คิดเท่าไหร่ก็คิดไม่ออกว่าพวกเขาเป็นอะไรกันแน่ "ทำไมหยางเฉียนถึงดูเธอได้ แต่คนอื่นห้ามดู"

คริสทิน่าสูดลมหายใจลึกๆ แล้วค่อยๆ ผ่อนออก ถ้าหยางเฉียนไม่ได้สั่งให้ดูแลจางอวี่เมิ่ง เธอไม่มีทางมาทำหน้าที่เหมือนบ่าวรับใช้แบบนี้แน่

"เพราะข้ากับเบลิก้าสาบานตนสวามิภักดิ์ต่อเขาแล้ว ร่างกาย ชีวิต ศักดิ์ศรี และเกียรติยศของพวกเรา ล้วนเป็นของเขาแต่เพียงผู้เดียว"

จางอวี่เมิ่งจ้องมองฝรั่งร่างโย่งตรงหน้าด้วยความไม่อยากเชื่อ นี่มันยุคไหนกันเนี่ย ยังมีอุดมการณ์อัศวินอะไรนี่อยู่อีก

จางอวี่เมิ่งถามด้วยท่าทีลึกลับ "คนที่ชื่อหยางเฉียนน่ะ เป็นใครมาจากไหน ตำแหน่งใหญ่โตไหม เก่งหรือเปล่า อารมณ์ดีไหม แล้วมีเมียหรือยัง"

คริสทิน่าก้มมองจางอวี่เมิ่ง ไม่รู้ว่าในหัวยัยนี่กำลังคิดอะไรอยู่

"ถามอะไรนักหนา เจ้าแค่จำไว้ว่า ทางที่ดีเจ้าควรทำให้หยางเฉียนยอมรับเจ้าเป็นบ่าวรับใช้ จะได้มีชื่อในทะเบียนราษฎร มีชื่อในทะเบียนแล้ว ถึงจะอยู่ที่นี่ได้อย่างปลอดภัย ไม่อย่างนั้น ถ้าทหารตรวจเจอว่าเจ้าไม่มีทะเบียนราษฎรบนถนนล่ะก็ โดนฟันคอขาดแน่"

"ฮึ ขืนให้ฉันไปเป็นบ่าวรับใช้ใคร ฝันไปเถอะ พล็อตเรื่องทะลุมิติส่วนใหญ่ นางเอกก็ต้องได้เป็นพระสนมไม่ใช่เหรอ แถมยังเป็นสนมคนโปรดด้วย ฮ่องเต้ก็ต้องหล่อลากดิน"

โธ่เอ๊ย ยัยซื่อบื้อที่โดนละครย้อนยุคกรอกหูมาเยอะอีกคนแล้ว

"ไม่รู้ทำไมพวกเธอถึงกลัวเขานักหนา หน้าตาก็ดูดีกว่าผู้ชายทั่วไปแค่นั้นเอง"

คริสทิน่ายื่นมือไปคว้าแขนเธอ บีบแน่นแล้วพูดเสียงดุ "หยางเฉียนคือคนที่ข้าเคารพที่สุด ห้ามเจ้าพูดจาเหลวไหลเดาไปมั่วๆ อีก ไม่อย่างนั้นข้าไม่เอาเจ้าไว้แน่"

จางอวี่เมิ่งร้องเสียงหลงด้วยความเจ็บปวด "โอ๊ยๆๆ เข้าใจแล้วๆ ฉันจะไม่พูดมั่วซั่วอีก ปล่อยมือฉันได้แล้ว"

หลังจากคริสทิน่าปล่อยมือ จางอวี่เมิ่งก็นวดไหล่ที่ปวดหนึบ ไม่รู้ยัยฝรั่งนี่ไปเอาเรี่ยวแรงมาจากไหน บีบซะเจ็บไปหมด

หลังจากเดินวนรอบจวนได้สองสามรอบ คริสทิน่าก็พาจางอวี่เมิ่งไปที่คอกม้า หยางเฉียนกำลังถอดเสื้อท่อนบน เหงื่อโทรมกาย ที่แปลกคือตามตัวเขามีรอยเขียวรอยม่วงเต็มไปหมด เขากำลังเอาหญ้าป้อนสัตว์ประหลาดตัวมหึมาอยู่

"บ้าเอ๊ย น..นั่นมันแรดไม่ใช่เหรอ?"

หยางเฉียนหูตาไว ประสาทสัมผัสเฉียบคม เขารู้ตัวตั้งแต่สองคนนั้นยังเดินมาไม่ถึงเสียอีก เขาโบกมือให้คริสทิน่า คริสทิน่าพยักหน้าแล้วเดินออกไป

"หล่อจัง!"

"ต่อไปเจ้ามีแผนจะทำอะไร?" หยางเฉียนถามพลางป้อนหญ้าให้แรดต่อ เจ้านี่กินจุมาก จุกว่าม้าตั้งหลายเท่า

อาหารม้าหนึ่งตัวต่อวัน เทียบเท่ากับอาหารของครอบครัวหนึ่งหรือสองครอบครัวเลยทีเดียว คิดดูสิว่าการเลี้ยงม้าศึกต้องใช้เงินและเสบียงมหาศาลแค่ไหน ม้าหนึ่งตัวกินหญ้าแห้งอย่างน้อยวันละ 10-12 ชั่ง อาหารเสริมอีกประมาณ 5 ชั่ง รวมๆ แล้วก็ตกวันละประมาณ 20 กว่าชั่งเลยนะ

แต่แรดไม่เหมือนกัน จากที่หยางเฉียนสังเกตตลอดสามวันที่เดินทางมา แรดน้อยตัวนี้กินหญ้าไปอย่างน้อยวันละ 30-40 กิโลกรัม ถ้ามันโตเต็มที่คงกินไม่ต่ำกว่าวันละ 60 กิโลกรัมแน่ๆ บ้าเอ๊ย วันละสือกว่าๆ (ประมาณ 60 กิโลกรัม) ใครมันจะไปเลี้ยงไหววะเนี่ย

เลี้ยงเจ้านี่ตัวเดียว เท่ากับเลี้ยงม้าตั้งห้าตัว

"ฉันอยากรู้ว่าที่นี่คือที่ไหน ปีอะไร?"

"แหม ถามซะยากเลยนะ ข้าไม่ค่อยได้สนใจเรื่องวันเวลาสักเท่าไหร่ แต่ตอนนี้น่าจะเป็นรัชศกเหวินฮุ่ยปีที่ 40 ต้นเดือนแปด"

"เหวินฮุ่ย?" จางอวี่เมิ่งทำหน้าเหมือนเพิ่งรู้ซึ้งถึงคำว่า 'ความรู้ไม่พอใช้ก็ตอนนี้นี่แหละ'

"แล้วที่นี่คือที่ไหน?"

"จงหยวน แคว้นเซี่ย เมืองอวิ๋นทง มณฑลอวิ๋นทง" หยางเฉียนแอบขำในใจ ต่อให้เป็นด็อกเตอร์ด้านประวัติศาสตร์มาเองก็คงงงเป็นไก่ตาแตก เพราะที่นี่คือโลกคู่ขนาน ไม่มีทางที่จะมีประวัติศาสตร์ตรงกันเป๊ะๆ หรอก

จางอวี่เมิ่งรู้สึกหมดหวัง พึมพำอย่างหดหู่ "เอาเถอะ ตอนเรียนประวัติศาสตร์ฉันไม่ค่อยตั้งใจเรียนเท่าไหร่ ตอนนี้เลยไม่รู้ด้วยซ้ำว่าอยู่ในยุคไหน"

"แล้ว... นายเป็นคนที่เก่งที่สุดในประเทศนี้หรือเปล่า?" จางอวี่เมิ่งเป็นคนมองโลกในแง่ดีมาตั้งแต่เกิด แต่ก็ไม่ใช่พวกใสซื่อไร้เดียงสา สิ่งที่เธอต้องทำตอนนี้คือเช็กให้ชัวร์ว่าเส้นสายที่เกาะอยู่นี้ใหญ่พอหรือเปล่า

"แน่นอนว่าไม่ใช่ คนที่เก่งกว่าข้ามีถมไป"

"อ้อ~~ ฉันมีเรื่องนึงจะบอกนายหน่อย"

หยางเฉียนแค่นหัวเราะ "มีอะไรก็รีบๆ พูดมา"

"มอ มอ~~~" สงสัยหยางเฉียนจะป้อนหญ้า ป้อนอาหารเสริมให้ถูกใจ แรดน้อยก็เลยแกว่งหางสั้นๆ อย่างอารมณ์ดี แถมยังส่งเสียงร้องออกมาด้วย

"มีอะไรไว้คราวหน้าค่อยพูดเถอะ ข้าเหนื่อยแล้ว!" ยังไม่ทันที่จางอวี่เมิ่งจะพูดจบ หยางเฉียนก็ตัดบทดื้อๆ

จางอวี่เมิ่งเบ้ปาก "ทำเป็นหยิ่งไปได้" แล้วเธอก็หันหลังเดินออกจากคอกม้าไป

หยางเฉียนลูบผิวหยาบกร้านของแรดน้อย ในหัวก็มีแผนการบางอย่างแวบขึ้นมา ดูเหมือนจะต้องวางแผนให้ดีๆ ซะแล้ว

"ต่อไปจะเรียกเจ้าว่า เสี่ยวซี (แรดน้อย) แล้วกันนะ อยู่ที่นี่ให้สบาย ต่อไปนี้เจ้าจะได้กินหรูอยู่สบายแน่นอน" หยางเฉียนเล่นกับแรดน้อยพักใหญ่ ก่อนจะบิดขี้เกียจ ความรู้สึกปวดเมื่อยแล่นริ้วไปทั่วร่าง

หยางเฉียนกลับเข้าห้อง รีบอาบน้ำชำระร่างกายอย่างรวดเร็ว "เซียงหรู อยู่ไหม? รีบเอายานวดมาให้ข้าที"

"คุณชาย รอยช้ำบนตัวท่านไม่เป็นอะไรจริงๆ เหรอเจ้าคะ?"

หยางเฉียนกดรอยช้ำที่หน้าอกขวาเบาๆ แล้วก็ต้องแยกเขี้ยวด้วยความเจ็บปวด "ไม่เป็นอะไรเหรอ? เจ้าลองดูสิ ไอ้พวกซ่งหนูบ้าเอ๊ย ใช้แต่อาวุธหนักทั้งนั้น แถมยังตีทะลุเกราะโซ่ถักหมิงกวงเข้ามาได้อีก ไม่ธรรมดาเลยจริงๆ"

ถึงเขาจะเป็นฝ่ายบุกทะลวงเข้าไป แต่ก็ยังมีทหารซ่งหนูหลายคนที่ไม่กลัวตาย พุ่งเข้าใส่หยางเฉียนทั้งๆ ที่รู้ว่าตัวเองต้องตายแน่ ดาบหอกไร้ตา ตอนที่โดนโจมตีใหม่ๆ เขาไม่รู้สึกอะไรหรอก

แต่พอมาจัดการของที่ริบมาได้ ถึงเพิ่งรู้ว่าปวดเมื่อยไปทั้งตัว ตอนอยู่ที่ทุ่งหญ้า เขาไม่ได้ถอดชุดเกราะ แถมไม่มีคราบเลือดเปื้อน เขาก็เลยปล่อยเลยตามเลย ใครจะไปรู้ว่าอาการบาดเจ็บภายในจะหนักขนาดนี้

"เอายานวดมาทาให้ข้าหน่อย" หยางเฉียนนอนแผ่หลาอยู่บนเตียงด้วยความปวดเมื่อย ท่าทางเหมือนคนแก่ใกล้ลงโลง ตอนออกรบไม่เห็นจะรู้สึกอะไรเลย ราวกับมีพลังเหลือเฟือซ่อนอยู่ในร่างกาย

ฉินเซียงหรูว่าง่ายมาก แต่ปากก็บ่นกระปอดกระแปดถึงข้อเสียของหยางเฉียนไม่หยุด

พอรู้ว่าตอนออกรบสามารถพาผู้หญิงไปด้วยได้ เธอก็ปรี๊ดแตกทันที บ่นว่าทำไมหยางเฉียนไม่พานางไปด้วย ถ้านางไป นางจะได้นวดให้เขาทุกคืน เขาคงไม่ต้องเจ็บตัวแบบนี้

อาจจะเป็นเพราะอยู่ในท่าที่ไม่ถนัด นวดไปได้ไม่นาน เหงื่อก็ผุดพรายเต็มหน้าผากฉินเซียงหรู แล้วหยดแหมะลงบนตัวหยางเฉียน

เขาหัวเราะ "เจ้าขึ้นมานั่งนวดบนตัวข้าเลยดีกว่า ท่านั้นเจ้าคงเหนื่อยแย่ แถมแรงนวดก็ไม่พอด้วย"

ฉินเซียงหรูพูดอย่างระมัดระวัง "คุณชาย แบบนั้นมันไม่ถูกจารีตประเพณีนะเจ้าคะ ถ้าเป็นในวังหลวง ข้าโดนตัดหัวไปแล้ว"

"อย่าพูดจาเหลวไหลน่า ไม่มีใครรู้ฐานะของข้าหรอก รีบขึ้นมาเร็ว ข้าปวดเมื่อยจะแย่แล้ว วันนี้ตอนป้อนหญ้าแรด แขนแทบยกไม่ขึ้นเลย"

ฉินเซียงหรูลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แต่ก็ยอมขึ้นไปนั่งคร่อมบนเอวหยางเฉียนอย่างว่าง่าย แล้วลงมือนวดให้เขา รอยช้ำของเขาส่วนใหญ่อยู่ที่หลัง นอกจากการถูกยิงด้วยธนูแล้ว แทบจะเป็นไปไม่ได้เลยที่ใครจะแทงทะลุเกราะตรงกลางอกของหยางเฉียนเข้ามาได้

"ซี๊ด~~~ แรงอีก เจ็บๆๆ~~~! อย่าหยุด แรงอีก อ๊าก~~~~!" หยางเฉียนกัดผ้าห่ม น้ำตาเล็ดด้วยความเจ็บปวด ปวดเมื่อยเกินไปแล้ว

"อ้อ จริงสิ วันนี้เจ้าไม่ได้เข้าครัว แล้วใครเป็นคนทำกับข้าว เสี่ยวเหมียนเอ่ายกกระทะเหล็กใบเบ้อเริ่มนั่นไหวเหรอ ไม่เป็นอันตรายแย่เหรอ" หยางเฉียนถามขึ้นมาลอยๆ

ฉินเซียงหรูยิ้ม "แม่นางน้อยที่เพิ่งมาใหม่บอกว่า เพื่อเป็นการตอบแทนที่คุณชายรับนางไว้ นางเลยอาสาทำอาหารมื้ออร่อยให้คุณชายทานเจ้าค่ะ"

หยางเฉียนเบิกตากว้างด้วยความประหลาดใจ ไม่นึกเลยว่าจางอวี่เมิ่งจะทำอาหารเป็นด้วย ดาราดังไม่ใช่ว่ามีแม่บ้านคอยทำให้กินหรอกเหรอ?