บทที่ 77 หลบหนีความผิด

"ไม่ พวกเขาต้องโกหกฉันแน่ๆ ฉันต้องแกล้งทำเป็นยอมจำนนก่อน แล้วหาทางหนีออกไปให้ได้ จะได้รู้ว่าโลกนี้มันเป็นยังไงกันแน่"

"ฮึๆ ฝีมือทำอาหารของฉันต้องเอาชนะใจพวกบ้านนอกคอกนา คนโบราณพวกนี้ได้แน่นอน"

จางอวี่เมิ่งฮัมเพลงไปพลางล้างกระทะไปพลาง เธอรู้สึกแปลกใจนิดหน่อยที่ถึงแม้จะไม่มีน้ำประปา แต่ทุกห้องรวมถึงห้องครัวก็มีแท็งก์น้ำส่วนตัว ทำให้การล้างผักทำกับข้าวสะดวกสบายทีเดียว

"ให้ตายเถอะ ไม่จริงน่า" จางอวี่เมิ่งมองดูถ่านหินรังผึ้งใต้เตาไฟแล้วถึงกับอึ้งไปเลย

"ยุคนี้เริ่มใช้ถ่านหินรังผึ้งกันแล้วเหรอเนี่ย?"

"ไฟแช็ก ไฟแช็ก..."

ในห้องโถงด้านใน หยางเฉียนกำลังนอนร้องครางด้วยความสบายใจ ดูเหมือนเขาจะชินกับความปวดเมื่อยแบบนี้ไปซะแล้ว

"คุณชาย ข้ามีเรื่องหนึ่ง ไม่ทราบว่าสมควรจะพูดหรือไม่เจ้าคะ?"

หยางเฉียนหรี่ตาลง เมื่อรอยฟกช้ำบนตัวเริ่มจางหาย แผ่นหลังของเขาก็กลายเป็นสีเขียวอมม่วงไปหมด เห็นได้ชัดว่าเลือดลมถูกนวดจนคลายตัวแล้ว

"ถ้าไม่มีคนอื่นอยู่ เจ้าก็พูดมาตรงๆ ได้เลย เจ้าเป็นสาวใช้คนสนิทของข้า ถือว่าเป็นคนกันเอง"

"คุณชาย อย่าพูดแบบนั้นสิเจ้าคะ ถ้าคนในวังมาได้ยินเข้า จะหาว่าข้าทำตัวตีเสมอ ถึงตอนนั้นคงแก้ตัวไม่ขึ้นแน่"

"พูดมาเถอะ"

"แม่นางน้อยที่เพิ่งมาใหม่คนนั้น ไม่ว่าจะการแต่งตัวหรือคำพูดคำจา ล้วนแต่ดูมีพิรุธไปหมด ข้าเกรงว่านางจะเป็นนักฆ่านะเจ้าคะ เราควรตรวจสอบประวัตินางดูไหม?"

หยางเฉียนหัวเราะ "ช่างนางเถอะ ข้ามีประโยชน์ที่จะใช้นางในวันข้างหน้า แค่ยังไม่รู้ว่านางมีฝีมือแค่ไหนเท่านั้นเอง"

เมื่อคุณชายออกปาก ฉินเซียงหรูก็ไม่มีข้อโต้แย้ง แต่ก็แอบสงสัยไม่ได้ ตั้งแต่ศึกที่เมืองโซ่วเฉิงเป็นต้นมา คุณชายมักจะคิดแผนการอย่างรอบคอบก่อนลงมือเสมอ แต่ครั้งนี้กลับปล่อยปละละเลยแม่นางคนนั้นอย่างสิ้นเชิง ช่างน่าประหลาดใจจริงๆ

ดูจากท้องฟ้าแล้ว น่าจะได้เวลาอาหารเย็นพอดี ฉินเซียงหรูเช็ดเหงื่อบนหน้าผาก การนวดให้คุณชายนานกว่าสองชั่วโมง ต้องใช้พละกำลังและความอดทนสูงมาก

"ไฟไหม้ ไฟไหม้!" เสียงร้องตะโกนลั่นดังมาจากในลานบ้าน

หยางเฉียนรีบผุดลุกขึ้น สีหน้าตื่นตระหนก "เวรเอ๊ย"

พอวิ่งไปถึงจุดเกิดเหตุ ก็พบว่าเป็นบ้านตัวเองที่ไฟไหม้ บ่าวรับใช้หลายคนหน้าตาดำปิ๊ดปี๋ เสี่ยวเหมียนเอ่าร้องไห้โฮ แต่ในมือยังถือหม้อดินสาดน้ำสาดเข้าไปในครัวไม่หยุด

ส่วนเสี่ยวซานจื่อกับอาฝู ถึงกับวิ่งเข้าไปข้างใน สาดน้ำจากกะละมังไม้ราวกับไม่ห่วงชีวิตตัวเองเลยแม้แต่น้อย

เมื่อหยางเฉียนไปถึง ไฟก็ดับลงแล้ว เขาคว้าตัวเสี่ยวซานจื่อมาด่าทอด้วยความโกรธ "พวกเจ้าไม่กลัวตายหรือไง ถึงได้วิ่งเข้าไปในกองไฟแบบนั้น?"

เสี่ยวซานจื่อคุกเข่าลงด้วยความหวาดกลัว ร้องไห้คร่ำครวญ "ค.. คุณชาย ข้าน้อยสมควรตายขอรับ ข้าน้อย... ข้าน้อยไม่ทันสังเกตว่าไฟไหม้"

ในยุคโบราณ ไม่ว่าจะเป็นเชื้อพระวงศ์หรือชาวบ้านธรรมดา ต่างก็รู้ดีว่าน้ำและไฟไร้ความปรานี ไฟเพียงกองเดียวอาจเผาผลาญหยาดเหงื่อแรงงานของคนหลายชั่วอายุคนให้มลายหายไปในพริบตา

หยางเฉียนพยุงเขาขึ้นมา ความโกรธพุ่งปรี๊ด "เจ้าคิดว่าข้าเสียดายครัวหรือไง? ข้าอยากให้พวกเจ้าระวังความปลอดภัยต่างหาก อย่าให้ร่างกายได้รับบาดเจ็บ"

ทุกคนในที่นั้นต่างมองหยางเฉียนด้วยน้ำตาคลอเบ้า

"คุณชาย ฮือๆ ข้าน้อยยอมบุกน้ำลุยไฟเพื่อท่านเจ้าค่ะ"

"คุณชาย ข้าน้อยสมควรตายขอรับ"

เมื่อเห็นว่าไฟดับสนิทแล้ว หยางเฉียนจึงถามว่า "ทุกคนไม่มีใครบาดเจ็บใช่ไหม?"

"ไม่มีขอรับ ไม่มี"

"แค่ผมไหม้ไปนิดหน่อยเจ้าค่ะ"

"คุณชาย แขนของเสี่ยวเหมียนเอ่าโดนไฟลวกเจ้าค่ะ" เสี่ยวหยาโถวประคองเสี่ยวเหมียนเอ่าไว้ เสี่ยวเหมียนเอ่าขมวดคิ้วแน่น แขนของนางแดงเถือกไปหมด

"เสี่ยวหยาโถว รีบพานางไปโรงหมอเร็ว เอานี่ไป" หยางเฉียนล้วงพวงอีแปะออกมาจากอกเสื้อแล้วโยนให้เสี่ยวหยาโถว

เสี่ยวหยาโถวมองหยางเฉียนด้วยความซาบซึ้งใจ ก่อนจะรีบวิ่งออกไป

"อ้าว ทำไมเจ้าถึงออกมาล่ะ" ตอนนั้นเอง หยางเฉียนก็เห็นหร่านจิ้งใช้ไม้เท้าพยุงตัวเดินกะเผลกๆ ออกมา ในมือถือเหยือกน้ำมาด้วย

"ข้าได้ยินว่าไฟไหม้ เลยจะมาช่วยดับไฟขอรับ" หร่านจิ้งตอบ

"พอเถอะ ไฟดับหมดแล้ว แผลที่ก้นเจ้ายังไม่หายดีเลย... เฮ้ย หร่านจิ้ง เจ้าเลือดออกนี่หว่า" หยางเฉียนชี้ไปที่เสื้อคลุมของหร่านจิ้งด้วยความตกใจ

หร่านจิ้งขมวดคิ้ว เอามือลูบคลำดูก็พบว่ามีรอยเลือดสีแดงสดติดมือมาจริงๆ หยางเฉียนรีบเข้าไปประคองเขาด้วยความหงุดหงิด แล้วพากลับไปที่ห้อง

เขาพยุงหร่านจิ้งไปนอนบนเตียง แล้วถกเสื้อคลุมขึ้น ก็เห็นรอยเลือดซึมออกมาจากก้นจริงๆ

"โอ๊ย~~!"

"จะร้องทำไมเนี่ย ร้องหาคู่หรือไง รีบๆ หายซะที หึๆ หร่านจิ้ง ข้ามีเรื่องจะบอกเจ้า เจ้าอย่าเพิ่งตกใจไปนะ"

หร่านจิ้งหน้าตาจิ้มลิ้ม โดยเฉพาะขนตาที่ยาวงอน เขามองหยางเฉียน อยากจะหลบแต่ก็หลบไม่พ้น "ท่านแม่ทัพหยาง เชิญว่ามาเลยขอรับ"

"มีราชโองการลงมาแล้ว ข้าได้เลื่อนขั้นเป็นแม่ทัพเจิ้นเป่ย (แม่ทัพพิทักษ์อุดร) ตำแหน่งเทียบเท่าเก้าชิงเชียวนะ"

หร่านจิ้งตกใจมาก "ท่านแม่ทัพ ไม่ได้ล้อเล่นใช่ไหมขอรับ รองแม่ทัพเป็นแค่ตำแหน่งแม่ทัพทั่วไป ทำไมถึงได้เลื่อนขั้นเป็นแม่ทัพเจิ้นเป่ยได้ล่ะขอรับ?"

"แค่นี้ยังไม่พอนะ ข้ายังควบตำแหน่งเจ้าเมืองอวิ๋นทงด้วย บ้านเจ้าอยู่อำเภออู่เฟิ่งใช่ไหม วันหลังอย่าลืมประจบประแจงท่านเจ้าเมืองให้มากๆ ล่ะ เข้าใจไหม?"

หยางเฉียนพูดไปพลางเทยาใส่แผลที่ก้นของหร่านจิ้งไปพลาง แล้วพูดเกินจริงว่า "ดูสิ มีแม่ทัพเจิ้นเป่ยมาทายาที่ก้นให้ เอาไปคุยอวดได้ยันลูกหลานเลยนะ"

"โดนตีจนก้นลายขนาดนี้ จะเอาไปคุยอวดใครได้ล่ะขอรับ" หร่านจิ้งบ่นอุบอิบ

หยางเฉียนทำหน้าดุ "ข้าเป็นคนสั่งให้เจ้าฝ่าฝืนกฎกองทัพหรือไง? ถ้าไม่ใช่เพราะความใจอ่อนของเจ้า จนทำให้คนอื่นบาดเจ็บ"

"ถ้าไม่ลงโทษเจ้า แล้วข้าจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน? วันหลังเลิกทำตัวเป็นพ่อพระได้แล้ว ตอนนี้ข้าเป็นถึงแม่ทัพเจิ้นเป่ย ยังไงก็ต้องมีรองแม่ทัพไว้ใช้งานบ้าง"

"ท่านจะเลื่อนขั้นให้ข้าหรือขอรับ?" หร่านจิ้งตื่นเต้นขึ้นมาทันที ไม่ใช่เพราะบ้าอำนาจ แต่เพราะนี่คือการยอมรับในตัวเขาอย่างถึงที่สุด

"เอาล่ะ ทายาเสร็จแล้ว" หยางเฉียนบ่นอย่างอารมณ์เสีย "ขอล่ะ วันหลังเจ้าช่วยระวังตัวหน่อยเถอะ บ้านข้าไฟไหม้ ข้ายังต้องมานั่งทายาให้เจ้าอีก เดี๋ยวนะ บ้านข้าไฟไหม้ แม่งเอ๊ย เกือบลืมไปเลย"

เขาวางขวดยาลงแล้วรีบวิ่งออกไปที่ประตู ก่อนจะหันกลับมาตะโกนบอกว่า "จะเป็นรองแม่ทัพได้ไหม ก็ขึ้นอยู่กับผลงานของเจ้านะ ถ้ามีครั้งหน้าอีก ข้าสั่งโบยห้าสิบไม้แน่"

พอได้ยินคำว่า 'โบย' หร่านจิ้งก็ขนลุกซู่ทันที การโดนโบยไม่ใช่เรื่องที่คนธรรมดาจะทนได้จริงๆ

"หยางเฉียน เกิดอะไรขึ้น"

"ใช่ๆ พอกลับมาถึงบ้าน ทำไมสภาพถึงกลายเป็นแบบนี้ล่ะ วันนี้จะได้กินข้าวเย็นไหมเนี่ย"

โจวจืออวี้กับเถิงจื่อจิ้นก็กลับมาพอดี พอกลับมาถึงบ้านก็ต้องตกใจเมื่อเห็นไฟไหม้ ชาวบ้านจำนวนมากมุงดูอยู่ด้านนอก หลายคนถือถังไม้ กะละมังไม้มาด้วย เผื่อว่าไฟจะลามไปติดบ้านตัวเอง

หยางเฉียนมองดูห้องครัวที่ดำเป็นตอตะโก โครงสร้างพังทลาย สีหน้าของเขาเต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยว "เซียงหรู สืบรู้หรือยังว่าเกิดอะไรขึ้น?"

เมื่อเห็นหยางเฉียนโกรธ ฉินเซียงหรูก็ตอบอย่างระมัดระวัง "วันนี้นอกจากแม่นางน้อยที่เพิ่งมาใหม่ ก็ไม่มีใครน่าสงสัยแล้วเจ้าค่ะ"

"หยางเฉียน แย่แล้วล่ะ แม่นางน้อยคนนั้นหนีไปแล้ว" คริสทิน่าวิ่งออกมาจากห้อง สีหน้าหงุดหงิด

หยางเฉียนกำหมัดแน่น "บ้าเอ๊ย หนีความผิดชัดๆ"

"หยางเฉียน จะให้ข้าไปตามจับนางกลับมาไหม?" คริสทิน่าเสนอ เธอเชื่อมั่นว่าด้วยฝีเท้าของเธอกับเบลิก้า ต้องตามจับจางอวี่เมิ่งได้ภายในเวลาชั่วจิบชาแน่ๆ

"ไม่ต้องหรอก รอนางกลับมาค่อยบอกข้าแล้วกัน"

"คุณชาย อาหารเย็นจะให้ทำยังไงดีเจ้าคะ? ท่านอยากทานอะไร?"

หยางเฉียนเดินเข้าไปในห้องโถงหลัก พลางตะคอกด้วยความหงุดหงิด "ไม่กิน อิ่มความโกรธแล้ว"

ทุกคนมองหน้ากันเลิ่กลั่ก พอได้ฟังเรื่องราวจากฉินเซียงหรูถึงเข้าใจเรื่องทั้งหมด

"หยางเฉียนไปถูกใจแม่นางน้อยคนนั้นเข้าหรือเปล่า?" โจวจืออวี้ถามด้วยความสงสัย

เถิงจื่อจิ้นส่ายหน้า "หยางเฉียนไม่ใช่พวกเห็นผู้หญิงแล้วลืมตายหรอกนะ ตอนอยู่ทุ่งหญ้า เขาฆ่าผู้หญิงซ่งหนูไปตั้งหลายร้อยคน ยิ่งไม่ต้องพูดถึงผู้ชายเลย อีกอย่าง เจ้าก็หน้าตาสะสวยนะ เขายังไม่เห็นจะสนใจอะไรเจ้าเลย"

โจวจืออวี้หัวเราะด่า "ปากหมาจริงๆ นะ ข้ากับหยางเฉียนเป็นแค่เพื่อนกัน ไม่ได้มีความสัมพันธ์แบบที่เจ้าคิดหรอก แต่รู้สึกว่าพอเขากลับมา อารมณ์จะหงุดหงิดง่ายขึ้นนะ"

"เฮ้อ เจ้าไม่รู้อะไรเลย หยางเฉียนน่ะ เห็นหน้าเขาแล้วใช่ไหม ช่วงนี้หน้าตาเขาเปลี่ยนไปเยอะเลย เขาก็เลยอารมณ์เสียไง บางทีอยู่ในเต็นท์ก็ยังปาข้าวของเลย"

โจวจืออวี้ยกมือป้องปากหัวเราะเบาๆ "ก็ดูสวยขึ้นจริงๆ นะ แต่ผู้ชายอกสามศอกหน้าตาเปลี่ยนไปแบบนี้ ก็คงจะรับยากแหละ"

"เพราะงั้นไง ว่างๆ เจ้าก็ไปช่วยพูดเกลี้ยกล่อมเขาที คราวก่อนข้าไปพูดเกลี้ยกล่อม เกือบโดนเขาฟันหัวขาดแน่ะ" เถิงจื่อจิ้นนึกถึงตอนที่หยางเฉียนโมโห ก็ยังอดขนลุกไม่ได้

โจวจืออวี้มองไปทางห้องโถงหลัก เอามือทาบอกที่แบนราบ "ไม่เอาหรอก ตอนนี้หยางเฉียนหน้าดุจะตาย น่ากลัวออก รังสีอำมหิตแผ่กระจายเลย"

บนถนนที่เคยคึกคัก ผู้คนเริ่มบางตาลง หลายคนเก็บร้านเตรียมตัวกลับบ้าน แม้ว่าช่วงฤดูร้อนพระอาทิตย์จะตกช้า แต่หลายคนก็ไม่ได้อาศัยอยู่ในเมือง หากกลับดึกเกินไป อาจจะมืดค่ำระหว่างทางได้

สมัยโบราณไม่เหมือนสมัยใหม่ พอตกกลางคืน นอกจากบ้านเศรษฐีที่จุดเทียนได้แล้ว ชาวบ้านธรรมดาก็เข้านอนกันหมดแล้ว การเดินทางตอนกลางคืนมันอันตราย

ตอนนี้จางอวี่เมิ่งสภาพมอมแมม เดินเตร็ดเตร่ไปตามท้องถนน ไม่ว่าจะมองไปทางไหน ก็มีแต่บรรยากาศแบบโบราณ

จนป่านนี้เธอยังแอบหวังอยู่ลึกๆ ว่า ขอแค่เจอถังขยะหรือเสาไฟฟ้าสักต้น เธอก็จะรู้ได้ทันทีว่าที่นี่คือที่ไหน

แต่สิ่งที่ทำให้เธอผิดหวังก็คือ ที่นี่ไม่มีทั้งถังขยะ เสาไฟฟ้า หรือแม้แต่ขยะแบบสมัยใหม่เลยแม้แต่นิดเดียว ก้นบุหรี่สักมวนก็ไม่มีให้เห็น มีแต่เศษผักเน่าๆ ทิ้งเกลื่อนพื้น

ตอนแรกเธอตั้งใจจะทำอาหารอร่อยๆ เพื่อเอาใจหยางเฉียน เขาว่ากันว่าถ้าอยากพิชิตใจผู้ชาย ก็ต้องพิชิตกระเพาะเขาก่อนไม่ใช่เหรอ?

ขอแค่ทำอาหารรสเลิศที่ไม่เคยกินในยุคนี้ รับรองว่าเขาต้องยอมสยบแทบเท้าแน่ๆ ในละครก็ทำกันแบบนี้ทั้งนั้น

จางอวี่เมิ่งเองก็เคยเล่นละครแนวย้อนยุคทะลุมิติมาบ้าง อย่างทะลุไปในยุคราชวงศ์ชิง ไปเป็นพระสนม แล้วก็ทำอาหารสารพัดอย่างเพื่อมัดใจฮ่องเต้

เอาชนะพวกสนมคนอื่นๆ ได้สบายๆ เอาจริงๆ นะ เธอไม่อยากรับเล่นละครน้ำเน่าพวกนี้เลย แต่ใครใช้ให้สปอนเซอร์ทุ่มเงินไม่อั้นล่ะ แถมพระเอกก็ยังเป็นหนุ่มหล่อหน้าใสอีกต่างหาก

แต่ตอนนี้เธอกลับต้องมาตกที่นั่งลำบากสุดๆ ใครจะเข้าใจความรู้สึกที่ต้องมาอยู่ในยุคที่แปลกประหลาด สถานที่ที่ไม่คุ้นเคย แถมคนที่เดินผ่านไปมายังจ้องมองเธอเป็นตาเดียวอีก รู้สึกขนลุกไปหมด หรือว่าหน้าเธอมีอะไรติดอยู่?

ดวงอาทิตย์คล้อยต่ำลง ไม่นานก็ลับขอบฟ้า ความมืดมิดเข้าปกคลุมผืนแผ่นดิน นอกจากบ้านเศรษฐี หอนางโลม และโรงเตี๊ยมไม่กี่แห่งแล้ว ที่เหลือก็มืดสนิทไปหมด