บทที่ 78 โอ้ มีคนอยากกินเนื้อวัวอีกคนแล้ว

อากาศร้อนอบอ้าว จางอวี่เมิ่งไม่เพียงแต่เหงื่อแตกพลั่ก ท้องก็ร้อง "จ๊อกๆ" ประท้วงเสียงดัง

ถึงตอนนั้นเธอถึงนึกขึ้นได้ว่า ตั้งแต่ทะลุมิติมาเธอยังไม่ได้กินข้าวเลยสักคำ ดื่มแต่น้ำ ตอนนี้หิวจนไส้กิ่ว เดินแทบจะไม่ไหวแล้ว

ชาวบ้านแถวนั้นเห็นผู้หญิงแต่งตัวประหลาดก็เริ่มจับกลุ่มซุบซิบนินทากัน

"ฮิๆ... พวกเจ้าดูสิ แม่นางน้อยคนนั้นหน้าตาสะสวยดีนะ"

"สวยตรงไหน ผมเผ้ารุงรังเหมือนพวกคนเถื่อน สงสัยจะเป็นลูกครึ่งล่ะมั้ง"

"ลูกครึ่งก็ดีสิ สาวคนเถื่อนไม่ค่อยสวยเท่าไหร่ นางอาจจะเป็นชาวหู (ชนเผ่าเร่ร่อน) ก็ได้นะ"

"ต้องเป็นลูกครึ่งแน่ๆ ดูสิ ยังโชว์ท่อนขาอีก ทำตัวไม่เหมาะสมเลยจริงๆ"

พวกป้าๆ นินทากันอย่างสนุกปาก ตามประสาชาวบ้าน

จางอวี่เมิ่งไม่มีแรงจะไปเถียงอะไรแล้ว คิดแค่ว่าจะหาที่พักเหนื่อยตรงไหนดี พอเงยหน้าขึ้นมา มุมปากเธอก็กระตุก "โรงเตี๊ยมเยว่ไหล นี่มันแฟรนไชส์ยอดฮิตยุคโบราณจริงๆ ด้วย"

ได้กลิ่นหอมโชยมา ท้องเธอก็ยิ่งร้องประท้วงหนักกว่าเดิม เธอล้วงกระเป๋า แล้วปิ๊งไอเดียเดินเข้าไปข้างใน

ภายในโรงเตี๊ยมเพดานสูงลิบ ตรงกลางมีเวทีด้วย ตอนนี้มีชายชรากำลังดีดพิณบรรเลงเพลงที่ไม่คุ้นหูอยู่

จางอวี่เมิ่งหาโต๊ะว่างนั่งลง เธอรู้สึกไม่ค่อยชินกับการนั่งขัดสมาธิเลย มันปวดหลังสุดๆ

"เสี่ยวเอ้อ ขอสั่งอาหารหน่อย" จางอวี่เมิ่งตะโกนไปที่เคาน์เตอร์

........ ไม่กี่นาทีต่อมา

"เสี่ยวเอ้อ รีบๆ มาหน่อยสิ หิวจะตายอยู่แล้วเนี่ย"

"แม่นางน้อย ท่านเรียกใครหรือขอรับ?" เด็กรับใช้ในโรงเตี๊ยมที่ใส่ชุดผ้าป่านหยาบๆ เดินเข้ามาด้วยสีหน้างุนงง

จางอวี่เมิ่งถึงกับงง ทำไมใครๆ ก็เรียกเธอว่าแม่นางน้อย ยุคโบราณเขาไม่เรียกคุณหนู หรือแม่นางกันหรอกเหรอ?

"ก็เรียกเสี่ยวเอ้อน่ะสิ"

"เสี่ยวเอ้อคือใครหรือขอรับ?"

จางอวี่เมิ่งเริ่มหงุดหงิด "เสี่ยวเอ้อก็คือคนที่วิ่งรับออเดอร์ เสิร์ฟอาหารในร้านแบบนี้นี่แหละ"

เด็กหนุ่มหัวเราะ "ท่านหมายถึง จิ่วเจียยง (ลูกจ้างร้านเหล้า) สินะขอรับ"

"จิ่วเจียยง?" จางอวี่เมิ่งงงหนักกว่าเดิม นี่มันยุคไหนกันเนี่ย ทำไมเรียกแปลกๆ

"อืมมม งั้นฉันถามหน่อย ทำไมทุกคนถึงเรียกฉันว่าแม่นางน้อยล่ะ?"

เด็กรับใช้ทำหน้าแปลกๆ แต่ในเมื่อเป็นลูกค้า เจ้าของร้านก็สอนไว้ว่าต้องยิ้มรับเสมอ "แม่นางน้อย ก็คือคำเรียกหญิงสาววัยแรกรุ่นที่ดูดีมีชาติตระกูลแบบท่านไงขอรับ"

จางอวี่เมิ่งดูแลตัวเองดีมาก อายุใกล้จะสามสิบแล้วแต่ยังดูเหมือนเด็กสาววัยสิบแปด ต่อให้หน้าสดก็ยังดูสดใสเปล่งปลั่ง

ยิ่งเป็นนักแสดง ยิ่งต้องเข้าถึงบทบาทที่หลากหลาย อารมณ์ความรู้สึกจึงพลุ่งพล่าน สภาพจิตใจก็เลยดูเด็กอยู่เสมอ

"แล้วคำว่าคุณหนูล่ะ หมายความว่ายังไง?"

เด็กรับใช้ยิ้ม "คุณหนู ก็คือโสเภณีไงขอรับ พวกที่อยู่ในหอนางโลมน่ะ"

"ปัง~~~!" จางอวี่เมิ่งหน้าแดงก่ำ ตบโต๊ะดังลั่น "แม่งเอ๊ย โดนหลอกซะแล้ว มิน่าล่ะไอ้พวกเวรนั่นถึงมองฉันแบบนั้น ที่น่าเจ็บใจที่สุดคืออีตาหยางเฉียน ทำไมไม่ยอมบอกฉัน ปล่อยให้คนอื่นมาเตือนทำไม"

เด็กรับใช้สะดุ้งโหยง ถามอย่างระมัดระวัง "เอ่อ... คุณลูกค้า จะพักค้างคืนหรือรับประทานอาหารดีขอรับ"

จางอวี่เมิ่งหงุดหงิดสุดๆ อาจจะเพราะติดนิสัยตอนแสดงละครมา เลยพูดจาฉะฉาน "เอาเหล้ามาให้ฉันเหยือกนึงก่อน แล้วก็เนื้อวัวตุ๋นอีกชั่งนึง (ประมาณครึ่งกิโลกรัม)"

ยังไม่ทันพูดจบ เด็กรับใช้ก็ทำหน้าหวาดผวา รีบวิ่งหนีออกไปข้างนอกอย่างบ้าคลั่ง "ช่วยด้วย! มีคนจะกินเนื้อวัว ช่วยด้วย!"

ทันใดนั้น ทั้งโรงเตี๊ยมก็เกิดความโกลาหล คนที่มากินดื่มที่นี่ล้วนแต่เป็นผู้มีอันจะกินในเมืองอวิ๋นทงทั้งนั้น

พวกพ่อค้าหรือคนที่ไม่มีเส้นสายแอบจ่ายเงินแล้วหนีออกไปอย่างรวดเร็ว ส่วนพวกที่มีเส้นสายหน่อยก็นั่งดูเรื่องสนุกอย่างสบายใจ

"พี่เซียว วันนี้ข้าได้เปิดหูเปิดตาจริงๆ คนเมืองอวิ๋นทงชอบกินเนื้อวัวกันขนาดนี้เลยหรือ? ถ้าจำไม่ผิด คราวก่อนก็มีคนโวยวายจะกินเนื้อวัวเหมือนกันนะ"

"ฮ่าๆๆ พี่โจว ท่านคงยังไม่รู้ล่ะสิ คนคราวก่อนน่ะ คือท่านเจ้าเมืองคนปัจจุบัน แถมยังเป็นถึงท่านแม่ทัพพิทักษ์อุดรด้วย สงสัยตอนนั้นคงเมาจนพูดจาเลอะเลือนน่ะ"

"แม่นางน้อยคนนี้ ช่างกล้านัก ไม่กลัวหัวหลุดจากบ่าหรือไง"

"ใช่ๆ หน้าตาก็สะสวย ผิวพรรณก็ผุดผ่อง แต่ใจกล้าอย่างกับเสือ"

จางอวี่เมิ่งถึงกับอึ้งไปเลย สิ่งที่ตัวเองพูดไป มันมีอะไรผิดปกติตรงไหน?

"ตึกๆๆๆ~~~~" กองทหารกลุ่มใหญ่พุ่งพรวดเข้ามาในร้าน เด็กรับใช้ชี้มือไม้สั่นไปที่จางอวี่เมิ่ง

"นางนั่นแหละขอรับ ที่สั่งเนื้อวัว!"

หัวหน้าทหารยกมือขึ้นเป็นสัญญาณ ทหารหนุ่มสองนายก็ชี้หอกยาวไปที่จางอวี่เมิ่ง

"บังอาจนัก! กล้าสั่งเนื้อวัวกินกลางวันแสกๆ ต่อหน้าผู้คนมากมาย อยากตายนักใช่ไหม?"

จางอวี่เมิ่งรีบชูสองมือขึ้นเหนือหัว ทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ "ฉันแค่จะกินเนื้อวัวเองนะ ไม่ผิดกฎหมายสักหน่อย"

หัวหน้าทหารแทบจะขำออกมา "ไม่ผิดกฎหมายรึ? กฎหมายแคว้นเซี่ยระบุไว้ชัดเจน ห้ามผู้ใดฆ่าวัวกระบือที่ใช้ทำนาโดยไม่ได้รับอนุญาตจากทางการ ผู้ใดฝ่าฝืน โทษเบาคือโดนโบยและจำคุกสามปี โทษหนักคือประหารชีวิต!"

จางอวี่เมิ่งหน้าซีดเผือด ทำไมมันไม่เหมือนในบทละครเลย เพิ่งทะลุมิติมาแค่วันเดียว ทำไมถึงต้องขึ้นลานประหารตั้งสองรอบ ซวยอะไรขนาดนี้เนี่ย

เมื่อเห็นจางอวี่เมิ่งทำท่าจะขัดขืน หัวหน้าทหารก็ตะคอกเสียงดัง "ถ้าขัดขืน ฆ่าทิ้งได้เลย!"

"เดี๋ยวก่อน! ฉ... ฉันไม่ใช่คนธรรมดานะ" จางอวี่เมิ่งลนลานจนพูดผิดพูดถูก ถอยกรูดไปข้างหลังเรื่อยๆ

"โห แม่นางน้อยอย่างเจ้ามีความพิเศษอะไรล่ะ? ข้าจะบอกให้เอาบุญนะ วันนี้ต่อให้เป็นคุณหนูบ้านขุนนางใหญ่โตแค่ไหน ก็ต้องไปนอนในคุก"

พวกขุนนางถ้าอยากกินเนื้อวัว ก็ต้องไปกว้านซื้อวัวที่ตกเขาตาย หรือวัวแก่ตาย แล้วก็ต้องขออนุญาตจากทางการ จ่ายภาษีเนื้อวัวให้เรียบร้อยถึงจะกินได้

แต่ต่อให้เป็นคุณหนูบ้านขุนนางใหญ่ ถ้ามาตะโกนปาวๆ ว่าจะกินเนื้อวัวกลางที่สาธารณะแบบนี้ ความผิดมันก็ต่างกันลิบลับเลยนะ

"ฉ... ฉันเป็นคนของจวนแม่ทัพหยาง หยางเฉียน จวนแม่ทัพหยาง!" ด้วยความตกใจ จางอวี่เมิ่งเลยต้องเอาชื่อหยางเฉียนมาอ้าง หวังว่ามันจะช่วยอะไรได้บ้าง

"หยุด~~!" หัวหน้าทหารยกมือขึ้น ทหารทั้งหมดก็ถอยกลับไปทันที

"เจ้า เป็นคนของจวนท่านเจ้าเมืองหยางจริงๆ รึ?" หัวหน้าทหารเริ่มลังเล ตอนนี้จวนท่านเจ้าเมืองหยางไม่ใช่จวนธรรมดาๆ อีกต่อไปแล้วนะ

พอเห็นว่าได้ผล จางอวี่เมิ่งก็ใจชื้นขึ้นมา ไม่เพียงแต่จะไม่ถอยหลัง ยังก้าวไปข้างหน้าอีกสองสามก้าว เธอเชื่อว่าแค่ทำตัวให้ดูมีอำนาจเข้าไว้ อย่าให้คนอื่นจับได้ว่ากำลังกลัว นี่แหละคือวิธีเอาตัวรอดที่ดีที่สุด

"เจ้ามีตำแหน่งอะไรในจวนท่านเจ้าเมือง?"

จางอวี่เมิ่งเริ่มคิดหนัก "สาวใช้เหรอ? ไม่ได้ ดูต่ำต้อยไป แม่ครัวเหรอ? ไม่เอาอ่ะ ยิ่งดูแย่เข้าไปใหญ่ งั้นเอาเป็น... บอกตำแหน่งใหญ่ๆ ไปเลยดีกว่า"

"ฉันเป็นภรรยาของท่านเจ้าเมืองหยาง~~~!"

"ภรรยาคืออะไร?"

"ก็... ก็แบบ~~~!" จางอวี่เมิ่งเริ่มร้อนใจ "ก็คือฮูหยินไง"

หัวหน้าทหารถึงกับบางอ้อ "ที่แท้ท่านก็คือฮูหยินของท่านเจ้าเมืองหยางนี่เอง ข้าน้อยเสียมารยาทแล้ว เอาอย่างนี้ ข้าน้อยจะคุ้มกันฮูหยินกลับจวนเองขอรับ"

"ด... ได้สิ" ไม่มีทางเลือกแล้ว ตอนนี้ไม่มีที่ไป แถมทหารพวกนี้ก็น่ากลัวจะตาย

ไม่รู้ว่าพวกมันจะทำอะไรบ้าๆ หรือเปล่า แถมตอนนี้ข้างนอกก็ไม่มีคนด้วย ไม่รู้ว่าความปลอดภัยดีแค่ไหน

ขบวนทหาร "คุ้มกัน" จางอวี่เมิ่งกลับมาที่จวนท่านเจ้าเมืองหยาง

ไม่นานก็ถึงจวน หัวหน้าทหารเคาะประตูสีแดงบานใหญ่เสียงดังลั่น

"ปังๆๆ~~~!"

หัวเล็กๆ โผล่ออกมา "พวกเจ้าเป็นใคร? ที่นี่คือจวนท่านแม่ทัพหยางนะ"

หัวหน้าทหารประสานมือยิ้มแย้ม "ท่านคือ..."

"ข้าคือเสี่ยวซานจื่อ บ่าวรับใช้จวนตระกูลหยาง" เสี่ยวซานจื่อยืดอกอย่างภาคภูมิใจ นี่คือจวนท่านเจ้าเมืองเชียวนะ เป็นบ่าวบ้านท่านเจ้าเมืองก็เหมือนมียศติดตัวไปด้วย

"ฮะๆๆ ท่านซานขอรับ" หัวหน้าทหารชี้ไปที่จางอวี่เมิ่ง "แม่นางท่านนี้อ้างว่าเป็นฮูหยินของท่านเจ้าเมืองหยาง พวกเราเลยมาส่งขอรับ"

"ฮิๆๆ คุณชายพูดไว้ไม่มีผิดเลย กลับมาจริงๆ ด้วย" พอเห็นว่าเป็นจางอวี่เมิ่ง เสี่ยวซานจื่อก็หัวเราะร่วน

เมื่อเห็นว่าเป็นคนรู้จัก ทหารก็ทักทายสองสามคำแล้วก็จากไป

"ท่านหัวหน้า เมื่อกี้แม่นางคนนั้นเป็นฮูหยินท่านเจ้าเมืองจริงหรือขอรับ?" ทหารนายหนึ่งถามด้วยความสงสัย

หัวหน้าทหารหัวเราะเยาะ "ฮูหยินท่านเจ้าเมืองอะไรกันล่ะ ไม่ใช่หรอก"

"ท่านรู้ได้ยังไง?"

"ฮูหยินท่านเจ้าเมืองจะไม่มีบ่าวรับใช้คอยติดตามได้ยังไงล่ะ? แล้วฮูหยินท่านเจ้าเมืองที่ไหนจะใส่ชุดผ้าป่านหยาบๆ แบบนั้นล่ะ?"

"อ้าว? ถ้างั้นนางแอบอ้างเป็นฮูหยินท่านเจ้าเมือง ก็มีความผิดร้ายแรงสิขอรับ"

หัวหน้าทหารเหล่ตามองทหารหนุ่ม แล้วถอนหายใจ "เรื่องในบ้านของพวกขุนนาง มันเกี่ยวอะไรกับพวกเราล่ะ ระวังจะหาเรื่องใส่ตัวนะ"

ทหารนับสิบนายต่างก็พยักหน้าเห็นด้วย พร้อมกับชื่นชมหัวหน้าทหาร สายตาแหลมคมจริงๆ สมแล้วที่เป็นหัวหน้า

จางอวี่เมิ่งก้มหน้าเดินกลับเข้าจวน มองดูห้องครัวที่พังทลาย หัวใจเต้นรัวเหมือนกลองรบ ไม่รู้ว่าหยางเฉียนจะลงโทษเธอยังไง

"เสี่ยวซานจื่อ เสี่ยวซานจื่อ วันนี้อารมณ์หยางเฉียนเป็นไงบ้าง?"

เสี่ยวซานจื่อทำหน้าขยะแขยง ไม่อยากจะคุยด้วยเลย แต่ยิ่งเสี่ยวซานจื่อทำแบบนี้ จางอวี่เมิ่งก็ยิ่งกระวนกระวายใจ

เธอเลยต้องงัดวิชาออดอ้อนมาใช้ ขอร้องอ้อนวอนสารพัด จนสุดท้ายเสี่ยวซานจื่อก็ทนไม่ไหว

"ข้าจะบอกให้ แขนของเสี่ยวเหมียนเอ่าโดนไฟลวก ทั้งหมดนี้เป็นความผิดของเจ้า ท่านหมอบอกว่าแผลนี้จะเป็นรอยแผลเป็นไปตลอดชีวิต ต่อไปเสี่ยวเหมียนเอ่าจะใช้ชีวิตยังไงล่ะ"

จางอวี่เมิ่งตกใจมาก ความรู้สึกผิดถาโถมเข้าใส่ "ฉ... ฉันไม่ได้ตั้งใจนะ"

"หึ! เจ้ายังกล้าเรียกชื่อคุณชายตรงๆ อีกนะ หัดเจียมตัวบ้าง อย่าทำอะไรข้ามหน้าข้ามตา ไม่อย่างนั้นถ้าคุณชายโกรธขึ้นมา ต่อให้เป็นใครในเมืองอวิ๋นทงก็ช่วยเจ้าไม่ได้หรอก ข้าวเย็นวางไว้ให้ในห้องอาหารแล้วนะ" พูดจบ เสี่ยวซานจื่อก็รีบเดินหนีไป

บ่าวรับใช้ทั้งสี่คนนี้ เมื่อก่อนไม่เคยรู้จักกันมาก่อน แต่ถูกขายมาพร้อมกัน เข้ามาอยู่ในจวนพร้อมกัน ความสัมพันธ์จึงแน่นแฟ้นมาก ตอนที่มาอยู่ใหม่ๆ

จวนนี้รกร้างมาก พวกเขาช่วยคุณชายสร้างถังเก็บน้ำ เฟอร์นิเจอร์ เครื่องครัว และอื่นๆ อีกมากมายด้วยน้ำพักน้ำแรงของตัวเอง

ที่นี่ไม่ใช่แค่จวน แต่เป็นเหมือน 'บ้าน' ของพวกเขาไปแล้ว เมื่อเห็นห้องครัวที่สร้างมาจากหยาดเหงื่อแรงงานของทุกคนถูกไฟไหม้จนวอดวาย

ทุกคนต่างก็รู้สึกสิ้นหวัง เสี่ยวเหมียนเอ่าถึงได้ยอมเสี่ยงตายบุกเข้าไปในกองไฟ เพื่อปกป้องกระทะเหล็กและเครื่องครัวอื่นๆ เอาไว้

จางอวี่เมิ่งนั่งเหม่อลอยอยู่ในห้องอาหาร กินข้าวไปแกนๆ ในใจสับสนวุ่นวาย เธอถึงกับคิดว่าจะมีวิธีไหนที่จะชดใช้ให้เสี่ยวเหมียนเอ่าได้บ้าง

กินข้าวเสร็จ เธอก็เห็นผู้หญิงที่มักจะอยู่ข้างกายหยางเฉียนเสมอเดินนวยนาดเข้ามา ส่ายสะโพกไปมา ท่าทางยั่วยวนสุดๆ

"สวัสดีจ้ะ ฉันชื่อจางอวี่เมิ่ง พี่สาวชื่ออะไรเหรอ?"

"ใครเป็นพี่สาวเจ้า" ฉินเซียงหรูเก็บจานชามเสร็จก็เดินออกไป ตอนใกล้จะถึงประตู เธอหันกลับมาพูดว่า "วันนี้หยางเฉียนโกรธมาก จนป่านนี้ยังไม่ยอมกินข้าวเลย"