บทที่ 102 พี่น้องร่วมชะตากรรม

“เฒ่าฟาง พวกแกนี่คุยกันไม่จบไม่สิ้นเลยเหรอ? ถ้าไม่ทำงานอีก ตอนกลางคืนแกก็คงได้นอนเตียงเย็นๆ!” เสียงของสวีลี่ดังมาจากห้องด้านใน

โจวตงเป่ยก็ยิ้มแล้วพูดว่า: “ใช่แล้วครับ เรื่องงานสำคัญกว่า!”

เสิ่นโปยื่นมือไปตบหัวตัวเองแรงๆ ยิ้มปากกว้าง: “เรื่องมันเป็นแบบนี้ไปได้ รีบเถอะเฒ่าไห่ เปลี่ยนเสื้อผ้า!”

ทั้งสองคนก็เดินไปยังตำแหน่งทางเข้าประตู

ฟางเจิ้นตามไปข้างหลัง “เสี่ยวห่าว แกสองคนเข้าห้องไปเปลี่ยนเสื้อผ้าเถอะ เฝ้าประตูมันหนาวเกินไป!”