บทที่ 104 พี่สะใภ้ครับ ผมผิดไปแล้ว

ระหว่างทางกลับ ฟ้าก็เริ่มมืดแล้ว

เสิ่นโปค้ำแฮนด์รถอย่างอ่อนแรง “ทั้งหิวทั้งเหนื่อย แกสองคนบ้าไปแล้วรึไง? ผู้นำใหญ่ขนาดนั้น ยืนกรานจะให้พวกเราดื่มเหล้า ทำไมถึงต้องรีบกลับกันด้วย?”

โจวตงเป่ยยิ้มๆ ไม่พูดอะไร เขารู้ว่า ห่าวจงไห่ต้องเข้าใจความคิดของเขาแน่นอน

“แกก็รู้จักแต่กิน!” ห่าวจงไห่ด่าไปประโยคหนึ่ง “ข้าเชื่อว่าคนเขาจริงใจจะให้พวกเราอยู่ต่อ แต่ถึงจะเป็นแบบนั้น ก็อยู่ไม่ได้!”

“ทำไมล่ะ?” เสิ่นโปทำเสียงยาว พอนึกถึงเหล้าดีๆ ในห้องอาหารของบ้านผู้นำ ก็อดไม่ได้ที่จะเลียริมฝีปาก