บทที่ 112 แพ้อย่างรุนแรง

หูเฒ่าซานผลักประตูเข้าห้องทำงาน ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้ม “พี่ครับ ยุ่งอยู่รึเปล่าครับ?”

หลิวหมิงเลี่ยงไม่ได้ลุกขึ้นยืน ดวงตาจ้องเขม็งไปที่เขา

“สูบบุหรี่ครับ!” หูเฒ่าซานหยิบบุหรี่จงหัวซองอ่อนออกมาซองหนึ่ง ดึงออกมามวนหนึ่งยื่นให้

ถ้าเขาไม่หยิบบุหรี่จงหัวซองนี้ออกมาก็ยังดี หลิวหมิงเลี่ยงเดิมทีไม่อยากจะพูดอะไร ท้ายที่สุดแล้วก็พูดไปเยอะเกินไปแล้ว สันดานหมาแก้ไม่ได้ ขอแค่ยอมช่วยตัวเองทำงานดีๆ ก็พอแล้ว

แต่พอเห็นจงหัวซองอ่อนนี้ ไฟโกรธนั่นก็กดไว้ไม่อยู่แล้ว