บทที่ 118 พี่เขยห้า

ที่บ้านของห่าวจงไห่ไม่มีคน โจวตงเป่ยได้แต่ต้องขี่ไปที่ร้านค้าใหญ่อีกครั้ง

ยุคนี้ อยากจะหาคนสักคนโดยพื้นฐานแล้วก็ต้องอาศัยขา

พอขี่มาถึงร้านค้าใหญ่ เขาก็เหนื่อยเหมือนหมาตัวหนึ่ง มองปราดเดียวก็เห็นหยางลี่เหนียนกำลังขนของอยู่ที่ประตู!

“พี่เจ็ดครับ!” เขาตะโกนเสียงดัง

หยางลี่เหนียนแบกกระสอบป่านใบหนึ่งอยู่ หันกลับมาอย่างทุลักทุเล “คนบ้า? แกมาทำอะไรที่นี่?”