บทที่ 125 แผนสอง

“ไอ้หนุ่ม แกจะเกรงใจทำไม มีอะไรก็พูดมาตรงๆ!” อู๋หงพูด

“คืออย่างนี้ครับ ถึงแม้ผมจะลงนามในสัญญาเช่ากับกรมชลประทานแล้ว แต่แม่น้ำเสี่ยวหลันท้ายที่สุดแล้วก็อยู่ในเขตอำนาจของตำบลหงเซิงของเรา ไม่ว่าผมจะทำเงินได้หรือไม่ ที่ตำบลผมก็ต้องแสดงความรู้สึกบ้าง...”

คำพูดชุดหนึ่ง พูดจนเฒ่าอู๋หงปลื้มใจอย่างยิ่ง ไอ้หนุ่มคนนี้ ช่างรู้จักความจริงๆ!

เขาอดไม่ได้ที่จะยิ้มหน้าบาน “ตงเป่ยอา แกเด็กคนนี้นะ เฮ้อ จริงๆ... จะไม่เลิกเรียกกำนันทีละคำสองคำได้รึไง? ก็บอกไปแล้วว่าต่อไปนี้ให้เรียกพี่ใหญ่ ได้ยินไหม!?”

โจวตงเป่ยโบกมือซ้ำๆ “ไม่ได้ครับ อย่างนั้นไม่ได้เด็ดขาดครับ รุ่นต่างกันนะครับ!”